Στο Παρίσι κλονιζόμενος ο πύργος του Αγίου Ιακώβου
Όμοιος με ηλιοτρόπιον
Χτυπά καμιά φορά με το μέτωπό του τον Σηκουάνα και η σκιά του   
γλιστρά ανεπαίσθητα ανάμεσα στα ρυμουλκά
Την στιγμήν εκείνην ακροποδητί μέσα στον ύπνο μου
Κατευθύνομαι προς την κάμαρα όπου είμαι ξαπλωμένος
Και βάζω φωτιά
Δια να μη μείνει τίποτε από την συγκατάθεσι που μου απέσπασαν
Τα έπιπλα τότε κάνουν τόπο σε ζώα ίσου μεγέθους που με   
κοιτάζουν αδελφικά
Λεοντάρια που στις χαίτες τους αποκαίονται οι καρέκλες
Σέλαχοι των οποίων η άσπρη κοιλιά συγχωνεύει το τελευταίο   
ρίγος των σεντονιών
Την ώρα του έρωτος και των κυανών βλεφάρων
Βλέπω να καίγουμαι κι εγώ με τη σειρά μου βλέπω αυτήν την   
κατανυκτική κρυψώνα των τιποτένιων πραγμάτων
Που υπήρξε το κορμί μου
Και που την ψάξαν υπομονετικά ράμφη πύρινων ίβιδων
Όταν όλα τελειώνουν μπαίνω αόρατος μέσα στην αψίδα
Χωρίς να προσέχω τους περαστικούς της ζωής που κάνουν   
ν’ αντηχούν πολύ μακριά τα σερνάμενά τους βήματα
Βλέπω τα ψαροκόκαλα του ήλιου
Ανάμεσα από την λευκάκανθα της βροχής
Ακούω να ξεσχίζεται τ’ ανθρώπινο πανί σαν ένα μεγάλο φύλλο
Κάτω από το νύχι της απουσίας και της παρουσίας που είναι   
συνένοχες
Όλοι οι ιστοί μαραίνονται δεν μένει παρά μια μυρωμένη δαντέλα
Ένα κογχύλι από δαντέλα που έχει τέλειο σχήμα ενός μαστού
Δεν αγγίζω πια παρά την καρδιά των πραγμάτων κρατώ   
το νήμα

*Μετάφραση: Ανδρέας Εμπειρίκος.

** Από το βιβλίο: Από το βιβλίο του Χριστόφορου Λιοντάκη «Ανθολογία γαλλικής ποίησης. Από τον Μπωντλαίρ ώς τις μέρες μας», Εκδόσεις Καστανιώτη, Αθήνα 2000, σελ. 195-196.

…Ερωτας δεν υπάρχει,
υπάρχει ακόμα κάτι που σκοτώνει σαν έρωτας.
O χρόνος σε μια ζωή τελειώνει και τα λόγια,
που την ανέβαζαν, θολώνουν και χάνονται
σαν πεθαμένα φεγγάρια και βόρειο σέλας…

Eίναι κανίβαλος ο έρωτας που σε σπρώχνει
κάποτε να φας τον άλλο, ωμό να τον γευτείς;
Στον παροξυσμό του όλα γίνονται δυνατά, οι πιο απίθανες ιδέες, όπου τα
δόντια, τα νύχια, τα χέρια σαν αρπάγια,
η δύναμη της σπονδυλικής στήλης πρωτοστατούν.

Mια πολύπλοκη τακτική τελετουργικού φόνου,
που περνάει στις αισθήσεις των ανίδεων -κι είμαστε όλοι μας,
γιατί το να γνωρίζεις είναι δυσβάστακτο-
για ερωτική έξαρση και εκστατική χαλάρωση των αρμών.
Aυτοί, όμως, δουλεύουν στα σκοτεινά:
ετοιμάζουν τις κινήσεις μιας ύπουλης πάλης,
που υποτάζει ολότελα τον άλλο.

Έρμαιό σου ο άλλος. Kι ύστερα η αφή, η γεύση πιο έντονες,
η μυρουδιά του αίματος που κυλάει υπόγεια. Στιγμές, στιγμές, ολόκληρο
το κορμί μετατρέπεται σε ηδονικό, φονικό όπλο….

Ανδρέας Παγουλάτος (1949-23.3.2010)
Από τη συλλογή “Όργια και εμπόδια” – 1996

Growing old
with the flower sellers
in Martin Place.

This everyday our only thing
this everyday what happiness
this everyday
thinking of friends that are
going, against their will,
who rise to the occasion of
their illness, of their death,
matching it.
Death that is coming
in this everyday
sweetly, unseen in the light.

Growing old in these streets
gathering this knowledge one
does not want, one can not use,
a useless knowledge that
repeats itself.
The same ashen faces,
the same fear
voices over the telephone
talking of soups
in this everyday that continues
to unfold in our absence.

Η λειτουργία της γιαγιάς

η ζωή εν τάφω
in the well of silence
echoes of childhood
reminders of destiny
creep back
η ζωή εν τάφω

When she smiles, she is the dried fig to be eaten on special days
she is Yiayia all over again in blue and he is alive there
telling her to shush, it is not a real snake, at the back of the Teevee
there’s no trap door, nothing can slide out or in
all tracks lead to the safe place where food and thought mesh
she makes sandwiches instead of soups, today’s is simple −
a yellow block of soap and toilet roll − who will take the first bite?
At Anglesea, she leaves her scarf to sweep the sand and she falls
madly for the waves, becoming the black clove in the rice pudding,
always plucked out before the flavour overwhelms the taste buds
of a baby, crying for something to lullaby the tongue
and frighten the sting away.

η ζωή εν τάφω
so far away from
the Ancient Greek Gospel
smells of incense
framed icon faces

so far away
from my old home
η ζωή εν τάφω

Only for Enzo will she break Easter chocolate into many pieces
mixing it in with spaghetti, opening and shutting his silent cavern
feeding back his dead wife, praying his children will visit
Enzo’s eyes tell her − living ghosts are the hardest to please.
No one can stop her from banging her fist against red bricks
blood must be crocheted into patterns with blue threads
making mountain lake village hills, flowers from ancient soil −
look at my pretty doilies − a map of pillagings, a life of knives
rocks and bed pans.

She pole-vaults expectations to accept a maturity
only the blessed reach.
Tonight she will sleep with a painted egg under her pillow
it will be cracked
and the smell will weave itself into her dreams.

η ζωή εν τάφω
as the last leaf clings
to the withered tree
making its final prayer

in the well of silence
echoes of childhood
reminders of destiny
creep back

η ζωή εν τάφω
η ζωή εν τάφω
so far away from …

and the smell will weave itself into her dreams
so far away from …
η ζωή εν τάφω

Έτσι κι αλλιώς θα ‘ρθείς, γιατί οχι τούτη τη στιγμή:
Σε περιμένω, αδύνατο να επουλωθεί το τραύμα.
Όλα τα φώτα τα ‘σβησα κ’ η πόρτα μου ανοιχτή
να μπεις εσύ καθημερνός και σπάνιος ως θαύμα.
Όποια μορφή σ’ αρέσει πάρε για να ‘ρθείς
σαν βλήμα εισόρμησε και σκότωσέ με
ή μ’ ένα ζύγι ζύγωσε σαν έμπειρος ληστής
ή με του τύφου τον καπνό φαρμάκωσέ με.
Ή ως μύθος πού ‘χεις σοφιστεί και λες από καιρό
κι όλοι τον μάθαν πια μέχρι ναυτίας, μέχρι κόρου
ώστε το μπλε πηλίκιο στην αυλή να δω
κι από τον τρόμο του χλωμό τον θυρωρό μου.
Το ίδιο πια μου κάνει. Ο Γιενισέι κυλάει μες στον αφρό
το πολικό τ’ αστέρι φέγγει μες στην αμφιλύκη
και την γαλάζια λάμψη των αγαπημένων μου ματιών
η τελευταία την καλύπτει φρίκη.

* Μετάφραση: Άρης Αλεξάνδρου

Τα όνειρά μου φωτίζονται από τις δικές σου ανταύγειες.
στα όνειρά μου είσαι αέρινη μ’ ανοιχτές φτερούγες
τα μάτια σου αστέρια κι η αγάπη σου χείμαρρος.
Στα όνειρά μου είσαι το κεντρικό πρόσωπο
και περπατάμε χέρι-χέρι σε καταπράσινα μήκη,
κυλιόμαστε στους αγέρες με κορμιά ιδρωμένα.
Στα όνειρά μου είσαι ντυμένη μ’ ένα λευκό μακρύ φόρεμα.
Στα όνειρά μου έχω ήδη μεταναστεύσει στην αγκαλιά σου.
Η πράξη είναι πολύ κοντά…

* Από τη συλλογή “Γράμματα σε μια αγάπη” τα ποιήματα της οποίας γράφτηκαν στην Αθήνα στο διάστημα 1990-1992.

ΑΟΡΑΤΟΣ ΝΕΚΡΟΣ

Αόρατος νεκρός κυκλοφορώ
ανάμεσα στα θραύσματα του κόσμου
γυμνός απ’ την κορφή μέχρι τα νύχια
δίχως πυξίδα
δίχως ξίφος
δίχως όραμα.
Παρόραμα στο χτεσινό
χλωμό μου παραμύθι.
Συχνάζω σε βεγγέρες του μυαλού
φλερτάρω τη ζωή μου στον καθρέφτη
τη σημαδεύω και τη ρίχνω στη στιγμή
μιλάω τόσες διαλέκτους μοναξιάς
πώς ν’ αστοχήσω;
Γυρίζω σαν στοιχειό στην αγορά
και στις πλατείες με τις χάρτινες σημαίες
ραγίζω μόνο με το δάκρυ της βροχής
και το κομμένο πόδι της ελπίδας.
Τις Κυριακές σηκώνομαι νωρίς
ανοίγω το παράθυρο στο χιόνι
φοράω τα καλά μου παγοπέδιλα
-να μη σκοντάφτει ο νους μου στα παλιά-
και πλάι μου χορεύω στο μπαλκόνι.
Αόρατος νεκρός κυκλοφορώ
κρατώντας αγκαζέ την ειμαρμένη
μέχρι να βάλω μια γραβάτα και να μπω
στο ξύλινο σκαρί που περιμένει.

Η ΜΠΟΥΓΑΔΑ

Ποτέ δεν βγάζω τ’ άπλυτα στη φόρα.
Τα συγκεντρώνω στα συρτάρια της σιγής
ή στις βαλίτσες της φυγής – ανάλογα
το μέγεθος, την πλέξη και το χρώμα.
Πλύσιμο στις κατάλληλες στροφές
με ειδικά μαλακτικά της μνήμης
και στην απλώστρα της βεράντας να στραγγίσουν
από ψιχάλες ενοχών που περισσεύουν
ή περιττεύουν εντελώς, κατά τους νομοθέτες.
Σίδερο, δίπλωμα, πάλι καινούργια.
Εν τούτοις, η ντουλάπα μου μυρίζει.

I

Δεν ξεχωρίζω πια τον ερχομό σου από την άνοιξη
Το βάδισμά σου απ’ το άνοιγμα των λουλουδιών
Τη νιότη από το χαμόγελό σου.
Δεν ξεχωρίζω το κορμί σου απ’ των περιβολιών το θρόισμα
Την αφή σου απ’ την αφή όλου του κόσμου
Τη γεύση σου απ’ τη γεύση των τρικυμισμένων μυστικών.
Δεν ξεχωρίζω πια τα μάτια σου
Μάτια; Ουρανός; Θάλασσα; Αστέρια;
– δεν ξεχωρίζω πια
Εσπαταλήθηκες πολύ μες στη ζωή μου.

III

Έξω από το χαράκωμα της μοίρας
Στόμα του τριαντάφυλλου
Μάτια της βροχής
Δάχτυλα που δεν έχουν αδερφούς
Και αδερφές στον κόσμο
Σφίγγουν τα ηνία του χαμόγελου, καθώς
Το αίμα στο χαράκωμα του ορίζοντα σαλπίζει
Σιωπητήριο καρδιάς.

VI

Πάθος ανθρώπινο
Δε γιατρεύεται τούτη η ομορφιά
Λουσμένη σε πληγές και ηφαίστεια…
Άνοιξη, άνοιξη!…κι αχ, δε γιατρεύεται
Τούτη η ελπίδα της ζωής, η ελπίδα της αγάπη…

*Από τη “Ψυχοστασία”, εκδ. Ύψιλον