ΔΙΔΥΜΟ ΦΕΓΓΑΡΙ

Γεννήθηκα χωρίς ήλιο
Με δέρμα από ονείρων εξοχή
Ήταν να διαμελιστώ μέσα σε εξόριστες λέξεις
Μια νύχτα με δίδυμο φεγγάρι
Σε ένα δωμάτιο πληγωμένο από ένα είδωλο καθρέπτη
Να περάσω σε φόβους χρωμάτων
Δίχως το ουδέτερο ίχνος της ακρογιαλιάς
Απ’ την κοιλιά μου το έμβρυο
Να διαλέξει μόνο του τον πόνο του σχήματος
Με απούσα τη φωνή του χώματος
Στη φωνή μου η υπομονή της πέτρας
Να μη χρειάζεται το παζάρι των αισθημάτων
Μόνο ο εραστής μου να διακρίνει
την αυταπάτη της φωτογραφίας
Για να μπορέσει μεθυσμένος να νηστέψει
τον έρωτα όχι την αγάπη

*

ΒΡΟΧΙΝΟ

βρόχινο νερό σε μεταλλικό κήπο
σάρκες πουλιών δίχως φτερά
τρέχουν να κρυφτούν οι ταξιδιώτες
που δεν πρόλαβαν τον καρδιογράφο της άνοιξης
η μνήμη η όμβρια έπαψε να γελά
το γαλάζιο σε απομόνωση γίνεται μάρτυρας
κοινόχρηστοι οι πόθοι ψάχνουν για δελφίνια
η απλότητα χάρτινη μούσκεψε το ποίημα
οι φλέβες της έδωσαν στις λέξεις ζωή

*

ΝΟΣΤΑΛΓΙΑ

τις παλιές φορεσιές των ονείρων
στα άδεια δωμάτια της άνοιξης νοστάλγησα
το ακατοίκητο σπίτι των αποδημητικών ανθρώπων

τις φτερούγες από τούλι
τις αχτίδες τις υπηρέτριες της αβοήθητης σιωπής
που ύφαιναν τα τσακισμένα δευτερόλεπτα
της απουσίας

τα άνθη τα αποξηραμένα τα φυλαγμένα
από την αιωνιότητα της ανοιξιάτικης βροχής

*Από τη συλλογή “έαρ ραμφίζει”, Εκδόσεις Κουκκίδα, 2020.

να βρείτε μια μεγάλη αίθουσα
—με την κατάλληλη διακόσμηση, έτσι;—
να ετοιμάσετε πολυσέλιδες ομιλίες
και οι ηχηρές αναγνώσεις να έρθουν μετά
φροντίστε οι προσκλήσεις να φτάσουν στην ώρα τους
—ονόματα που προκαλούν ρίγος—
τηλεοπτική κάλυψη φυσικά
μα ναι πιείτε αρκετό κρασί
και αρκετές ώρες μετά να γυρίσετε
σπίτια σας
και να έχετε έναν ευχάριστο ύπνο

*Από τη συλλογή “Αυτά που γράφτηκαν κάτω από βρώμικο φως”, 2008
Το ποίημα και την εικόνα της ανάρτησης τα πήραμε από εδώ: https://fteraxinasmag.wordpress.com/2024/04/23/παγκόσμια-ημέρα-ποίησης-νίκος-σφαμέν/#like-6845

knowing how to be solitary
is central to the art
of loving

when we can be alone,
we can be with others
wthout using them
as a mens of escape

γνωρίζοντας πώς να είσαι μοναχικός
είναι κεντρικό στοιχείο της τέχνης
της αγάπης

όταν μπορούμε να είμαστε μόνοι,
μπορούμε να είμαστε με τους άλλους
χωρίς να τους χρησιμοποιούμε
ως μέσο διαφυγής.

Χάροντα: εγώ θα είμαι ένα σκάνδαλο στη βάρκα σου.
Όταν όλες οι σκιές θα προσεύχονται, θα οδύρονται ή
θα κλαίνε, υπό το βλέμμα του δυσοίωνου πατριάρχη
και χαμηλόφωνα θα εκλιπαρούν δειλές, θλιμμένες,

εγώ θα διασχίζω το ποτάμι τραγουδώντας μες στη βάρκα
σαν κορυδαλλός, φορώντας το πιο δυνατό άρωμά μου,
και θ’ ακτινοβολώ στα κύματα, στο σκοτεινό του ρέμα
σαν μια γαλάζια λάμπα που φέγγει στο ταξίδι.

Παρ’ ότι δεν θα θέλεις, παρά τα ολέθρια νεύματα
που θα μου κάνουνε τα μάτια σου, καθηγητές του τρόμου,
Χάροντα, εγώ στη βάρκα σου θα είμαι ένα σκάνδαλο.

Και αποσωσμένη από κούραση, από σκιά και κρύο,
όταν θελήσεις να με αφήσεις, στου ποταμού την όχθη,
θα με σηκώσεις αγκαλιά σαν λάφυρο βανδάλου.

*Από τη Γενική Ανθολογία Σύγχρονης Λατινοαμερικάνικης Ποίησης 1892-1975, εκδόσεις Εκάτη, 2011. Μετάφραση: Ρήγας Καππάτος.

You think I fear to enter October 7th
Habibi, I never left. A’m still there

Dying as I do ever day. I admit I can’t se
The murdered you heap murder on.

Which of us disgraces them are, do you think?
Ten thousand children want to know.

You think the world didn’t break that day
For me the world breaks every day.

You Thi k the heart’s task isn’t remaking loss.
You think I won’t write of yours loves,

When the real danger is that I will. Relax,
My hands are cramped around a million epitaphs.

It will take me roughly all all the time in the world
To get there. You think my poetry is a weapon.

And it is. each line is my fist striking your chest,
Each stanza is my ear pressed against it, hoping

To hear a single beat

Νομίζεις ότι φοβάμαι να μπω στις 7 Οκτωβρίου.
Χαμπίμπι, δεν έφυγα ποτέ. Είμαι ακόμα εκεί.

Πεθαίνω όπως κάνω κάθε μέρα. Παραδέχομαι ότι δεν μπορώ να δω
…τους δολοφονημένους που σκοτώνεις.

Ποιος από εμάς τους ντροπιάζει, νομίζεις;
Δέκα χιλιάδες παιδιά θέλουν να μάθουν.

Νομίζεις ότι ο κόσμος δεν έσπασε εκείνη τη μέρα…
Για μένα ο κόσμος σπάει κάθε μέρα.

Εσύ πιστεύεις ότι το καθήκον της καρδιάς δεν είναι να αναπλάθει την απώλεια.
Νομίζεις ότι δεν θα γράψω για τους έρωτές σου,

ενώ ο πραγματικός κίνδυνος είναι ότι θα το κάνω. Χαλάρωσε,
Τα χέρια μου είναι σφιγμένα γύρω από ένα εκατομμύριο επιτάφιους.

Θα μου πάρει περίπου όλο το χρόνο του κόσμου…
για να φτάσω εκεί. Νομίζεις ότι η ποίησή μου είναι όπλο.

Και είναι. Κάθε γραμμή είναι η γροθιά μου που χτυπάει το στήθος σου,
Κάθε στροφή είναι το αυτί μου πιεσμένο πάνω του, ελπίζοντας…

να ακούσω ένα μόνο χτύπημα

*Απόδοση: Δημήτρης Τρωαδίτης.

Where he works there’s this room
of broken chairs
cracked basks or arms,
loose screws or adjustments,
missing
casters.

Sometimes they fill the space
and start
to spill out…

or they begin
to disappear

at first in
twos and threes…

till you enter
something like
an empty room

to se a few people precariously
balancing clipboard
on wobbling knees

and looking up

wondering
why

you’re there.

Αίθουσα με άδειες καρέκλες

Εκεί που δουλεύει υπάρχει αυτό το δωμάτιο
με σπασμένες καρέκλες
με ραγισμένες πλάτες ή χέρια,
χαλαρές βίδες ή ρυθμίσεις,
λείπει το
ροδάκια.

Μερικές φορές γεμίζουν το χώρο
και αρχίζουν
να χυθεί έξω…

ή αρχίζουν
να εξαφανίζονται

στην αρχή σε
σε δυάδες και τριάδες…

μέχρι να μπείτε
κάτι σαν
ένα άδειο δωμάτιο

για να δεις μερικούς ανθρώπους επισφαλώς
να ισορροπούν το πρόχειρο
σε τρεμάμενα γόνατα

και κοιτάζοντας ψηλά

αναρωτιούνται
γιατί

γιατί είσαι εκεί.

*Απόδοση: Δημήτρης Τρωαδίτης

Θα πρέπει αιώνες να κοιλοπόνεσε η Μέδουσα – με τις αμοιβάδες
Και δε θεραπεύονται ριζικά
Ριζώνουν βαθιά μέσα στο αίμα που στοχάζεται το σφυγμό τους
Ασφυκτικά πολιορκημένο απ’ τους καταπέλτες των ερωτηματικών
Τα ερωτήματα γυρίνοι που σαλεύουν τις ουρές τους
Αυτές που πάντα υποψιάζονται οι μακαρίως κοιμώμενοι
Κι αποκοιμίζοντες με ψυχρά ρεύματα
Με ρευματισμούς κι αρθριτικά ακινητοποιώντας
Τις κινητοποιήσεις στη λάσπη
Που πήζει ολόγυρα στα πόδια τα μάτια τις καρδιές
Η αποκαρδίωση προχωρεί σε βάθος όπως η σκουριά στο σίδερο
Πραγματοποιώντας τον κύκλο της φαυλότητας
Με παλλόμενα περιγράμματα φαγωμένα
Από τα φτιασίδια και τα κάθε είδους παρασκευάσματα των ειδικών
Τα πάντα εντοιχίζονται στις μήτρες των εξειδικεύσεων
Χωρίς πρόσωπο με μια μόνο κίνηση ρυθμισμένη από πολύ μακριά
Έτσι που όλα να παίρνουν ένα ρυθμό προπηλακισμένο
Αγνώριστο μέσα στην πολλαπλότητα των αντιφάσεων θρυμματισμένο
Ένα θρίλερ με όλες τις προεκτάσεις βιασμού
Κι εκείνη ανάσκελα πεσμένη αδρανής
Δεμένη στον τροχό της αδράνειας
Περιστρέφει τους ήλιους της
Γύρω ἀπ’ τον ίδιο πάντοτε άξονα
Αρχέτυπο ξόανο για εκμυστηρεύσεις τζιτζικιών
Όταν η σιωπή πέφτει σα σίδερο στον κάμπο

*Από τη συλλογή “Ανεπίδοτα”, εκδόσεις Κέδρος 1978.

ΙΣΩΣ ΝΑ ΜΗΝ

Ίσως να μην
τα αδιέξοδα τα νιώθει το φεγγάρι
όταν το κρύβουνε τα σύννεφα
μα όταν
στον ανέφελο ορίζοντα προβάλλει

*

ΣΚΑΜΜΑ

Πυκνογραμμένη παλάμη
το φύλλο φθινοπώριασε
με τις αναβολές θα πέσει
δεν θα πέσει
Σαν το μαζεύω και το πλάθω
κλείνοντας τη χούφτα μου
πολλές μαζί φωνούλες αθωότητας
το εγκαταλείπουν
σαν καφεκίτρινη σκόνη
και μια μακρόσυρτη ακολουθεί
οριζόντια ησυχία
την τελευταία του πνοή

*

ΣΤΙΓΜΕΣ

Οιωνοσκόποι που διαρκούν
χάνονται
και σε λίγο έρχονται πάλι
ιερής απόκρισης στιγμών υπενθύμιση

ω πάρε από τώρα αυτό το πέτρινο κεφάλι
σκαλισμένο από βράχο επάνω

με τις φωνές του

πάρε την έκκληση
και σε διάδοχη των στιγμών χαρά παρούσα
σε διάδοχη εναργή φωτιά

άναψε

*Από τη συλλογή “Ως σχίνον αντιπαλεύον τον στάχυν”, Αθήνα 2005.

Πατρίδα

Ζούσα στις παρυφές της πόλης
σαν φανοστάτης που τη λάμπα του
κανείς δεν αλλάζει.
Ιστοί αράχνης συγκρατούσαν τους τοίχους,
και ο ιδρώτας τα σφιχτοπλεγμένα χέρια μας.
Έκρυβα το αρκουδάκι μου
σε εσοχές χοντροφτιαγμένων πετρότοιχων
κι έτσι το έσωζα από τα όνειρα.

Μέρα νύχτα ζωντάνευα το κατώφλι
επιστρέφοντας σαν μέλισσα που
πάντα επιστρέφει στο προηγούμενο λουλούδι.
Ήταν καιρός ειρήνης όταν έφυγα από την πατρίδα:
το δαγκωμένο μήλο δεν είχε μαυρίσει,
στο γραμματόσημο ένα παλιό ερημωμένο σπίτι.

Από γεννησιμιού μου μεταναστεύω σε γαλήνια μέρη
και τα κενά κολλημένα κάτω απ’ τα πόδια μου
όπως το χιόνι που δεν γνωρίζει αν ανήκει
στη γη ή στον αέρα.

*

Μετά από εμάς

Μια μέρα κάποιος θα διπλώσει τις κουβέρτες μας
και θα τις στείλει στο καθαριστήριο
για να αφαιρεθεί κι ο τελευταίος κόκκος αλατιού από πάνω τους,
θα ανοίξει τα γράμματά μας και θα τα χωρίσει σύμφωνα
με την ημερομηνία
όχι ανάλογα με τη συχνότητα που διαβάστηκαν.

Μια μέρα κάποιος θα αλλάξει τη θέση των επίπλων στο δωμάτιο
όπως τα πιόνια στην αρχή μιας νέας παρτίδας,
θα ανοίξει το παλιό κουτί παπουτσιών
όπου φυλάμε κουμπιά από πυτζάμες,
ξελιγωμένες μπαταρίες και πείνα.

Μια μέρα θα επιστρέψει ο πόνος στην πλάτη μας
από το βάρος των κλειδιών του ξενοδοχείου
και την καχυποψία του ρεσεψιονίστ
όταν παραδίδει το κοντρόλ της τηλεόρασης.

Ο οίκτος των άλλων θα αρχίσει να μας κυνηγά
όπως το φεγγάρι κυνηγά ένα περιπλανώμενο παιδί.

*

Είναι ταχύς ο αιώνας

Είναι ταχύς ο αιώνας. Αν ήμουν άνεμος
θα είχα ξεφλουδίσει τον φλοιό των δέντρων
και τις προσόψεις των κτιρίων στος παρυφές.

Αν ήμουν χρυσός, θα με είχαν κρύψει σε κελάρια,
στο εύθρυπτο χώμα και ανάμεσα σε σπασμένα παιχνίδια,
θα με είχαν ξεχάσει οι πατέρες,
και οι γιοι τους θα με θυμούνταν για πάντα.

Αν ήμουν σκύλος, δεν θα φοβόμουν τους
πρόσφυγες, αν ήμοον φεγγάρι
δεν θα έτρεμα τις εκτελέσεις.
Αν ήμουν ρολόι τοίχου
θα είχα καλύψει τις ρωγμές στον τοίχο.

Είναι ταχύς ο αιώνας. Επιβιώνουμε μετά από ασθενείς σεισμούς
κοιτάζοντας στον ουρανό, όχι στο χώμα.
Ανοίγουμε τα παράθυρα για να μπει ο αέρας
των τόπων που δεν επισκεφθήκαμε ποτέ.
Πόλεμοι δεν υπάρχουν,
αφού κάποιος πληγώνει την καρδιά μας κάθε μέρα.
Είναι ταχύς ο αιώνας.
Ταχύτερος από τον λόγο.
Αν ήμουν νεκρός, θα με πίστευαν όλοι
τότε που σιωπούσα.

*Από τη συλλογή “Απομεινάρια μιας άλλης εποχής”, εκδόσεις Θράκα, 2024. Μετάφραση: Ελευθερία Τσίτσα.

ΟΜΟΛΟΓΙΑ

Είναι απλά το ριζικό μας
φτηνό ξεκούρδιστο ρολόι
κλιματιστικό για επισκευή

Και ο οίστρος της γραφής
επαρχιώτης στην Ομόνοια
έξω από έναν οίκο ανοχής
κομπλαρισμένος κοιτώντας
τους πελάτες να βγαίνουν

Αδιάφορο τελικά αν μπήκε
το μόνο σίγουρο είναι αυτό:
ξέμεινα σήμερα από λέξεις
κι έγραψα ένα κακό ποίημα

*

Ο ΚΑΙΑΔΑΣ

Οι υπόλοιποι στον Καιάδα
συντροφιά με μια αράχνη
δύο ευτραφή ποντικάκια
και το ποινικό μητρώο τους

Και ξέχνα πια τις ισοτιμίες
του δολαρίου με το ευρώ
τα φεστιβάλ της Ποίησης
κι εμένα που κρατώ σφυρί
για να καρφώνω τις λέξεις

Κάτι ήξεραν οι Σπαρτιάτες
από σπηλιές και βάραθρα.

*

ΑΝ ΜΗ ΤΙ ΑΛΛΟ

Εμπειρότερος όλων ο θάνατος

Ωστόσο κάποτε είδα το χρόνο
να στρογγυλοκάθεται πάνω μου
ιχνηλάτης ακάματος της σάρκας

Ποίηση λοιπόν του αεροδρομίου
προσγείωση και απογείωση φονιάς
και τι στίχο να κρεμάσεις στο φως
να τον κοιτά ανάσκελα το σκοτάδι

Υπάρχει άλλη πιο ξεκάθαρη γραφή;

*Από τη συλλογή “Χειρόγραφη φωνή”, εκδ. Σμίλη, 2023.