κι ακόμη
αλλοκτονία
αλλοπροσαλοκτονία
ομοκτονία
φιλοκτονία
συντροφοκτονία
ακολουθοκτονία
πολιτοκτονία
δημοκτονία
κεφαλαιοκτονία
φτωχοκτονία
πλουσιοκτονία
απαντοκτονία
αναρχοκτονία
φιλελοκτονία
οτινανοκτονία
αδωνιδοκτονία
καλοκτονία
κακοκτονία
κενοκτονία
μπεκροκτονία
ντραγκοκτονία
νοηματοκτονία
ηδονοκτονία
λογικοκτονία
γελοιοκτονία
απλοκτονία
περιπλοκοκτονία
σημασιοκτονία
ποιοκτονία
τεχνοκτονία
ασπροκτονία
μαυροκτονία
ιστοριοκτονία
αισθησιοκτονία
παρουσιοκτονία
χρονοκτονία
παντοκτονία
απειροκτονία
κι ακόμη
κι ακόμα

11/9/2024

*Αναδημοσίευση από εδώ: https://enaetsi.wordpress.com/2024/09/11/η-γάζα-στο-πλευρό-μας/#like-8096

Στάσιμα λιμνάζοντα νερά
ακούσια εγκλωβισμένη κίνηση
Ο χρόνος διαστέλλεται
αργό το βήμα του
αλλιώτικη η μορφή του

Μα κάτω από τη λεπτή
εύθραυστη επιφάνεια
κοχλάζει διστακτικά
η ζωντανή υγρή ορμή
που παρέμενε ως είχε
μέσα στο προδομένο σώμα

Κι ενώ έξω η εποχή τρέχει
βαρυγκομώντας
ακολουθεί το ρυθμό
που αδίστακτα και άτεχνα
διαβαίνει στου διεσταλμένου χρόνου
τις γραμμές

Κάποια μέρα ο φόβος θα έχει σβήσει 
όπως οι σπινθήρες μέσα στη βροχή 
εξαλείφονται 
κι ο δρόμος μπροστά μας
σκοτεινός στριφογυρίζει
όπως το μακρύ παρελθόν.

Ατρόμητοι θα ψάχνουμε τις αναμνήσεις, 
όσες αμελήσαμε να αρχειοθετήσουμε,
ενώ οι ξεχασμένες φτερούγες μας
θα ψυχραίνουν τον αέρα 
με γοργά φτεροκοπήματα.
Τότε,
εάν ησυχάσεις και ακούσεις την καρδιά 
θα νιώσεις ότι βρίσκεσαι 
στο ομορφότερο μέρος του κόσμου,

εκεί όπου η ελπίδα υψώνεται 
σαν πέργκολα που προστατεύει από τις καταιγίδες.

Κάποια μέρα θα έχουμε εντοπίσει τον ορίζοντα 
και θα έχουμε μάθει 
ότι το παρόν είναι η μοναδική αλήθεια,
μια εξαιρετική κινητήρια δύναμη.

Εδώ, 
είναι η δημιουργία ονείρων 
και η επεξεργασία των σωσίβιων δρόμων –
εδώ είναι η κάθαρση και η παρηγοριά.

Κάποια μέρα ο φόβος 
θα έχει υποχωρήσει 
έντρομος – τι ειρωνεία –
μπροστά στην δύναμή μας
και συλλογίσου ότι 
ο ομορφότερος τόπος έχει υψωμένα δέντρα 
και ήχους νερών 
και θερμές ευχές που κρέμονται στα κλαριά 
μέχρι την συγκομιδή.

Λοιπόν, 
κράτησε τη θύμηση απέναντι στη δύση –
δεν είναι η δύση μας,
είναι μια γιορτή 
κι ένας απολογισμός –
δες τα πόδια σου καθώς κινούνται 
και νιώσε!

Μέσα στον άνεμο επιβιώνουμε
και ό,τι φέρνει ο φόβος 
αναλώνεται στην θερμή ροή της κάθε αρτηρίας.

Είμαι η Teresa Wilms Montt
και παρότι γεννήθηκα εκατό χρόνια πριν από σένα,
Η ζωή μου δεν ήταν τόσο διαφορετική από τη δική σου.
Είχα επίσης το προνόμιο να είμαι γυναίκα.
Είναι δύσκολο να είσαι γυναίκα σε αυτόν τον κόσμο.
Ξέρεις καλύτερα από τον καθένα.
Έζησα έντονα κάθε ανάσα και κάθε στιγμή της ζωής μου.
Απέσταξα μια γυναίκα.
Προσπάθησαν να με κρατήσουν κάτω αλλά δεν μπορούσαν μαζί μου.
Όταν μου γύρισαν την πλάτη, γύρισα το πρόσωπό μου.
Όταν έμεινα μόνη, έδωσα παρέα.
Όταν ήθελαν να με σκοτώσουν, έδωσα ζωή.
Όταν ήθελαν να με κλειδώσουν, ζήτησα την ελευθερία.
Όταν με αγάπησαν χωρίς αγάπη, τους έδινα ακόμα περισσότερη αγάπη.
Όταν προσπάθησαν να μου κλείσουν το στόμα, ούρλιαξα.
Όταν με χτύπησαν, απάντησα.
Σταυρώθηκα, νεκρή και θάφτηκα,
από την οικογένεια μου και την κοινωνία.
Γεννήθηκα εκατό χρόνια πριν από σένα,
παρεμπιπτόντως μοιάζεις ακριβώς σαν εμένα.
Είμαι η Teresa Wilms Montt,
Και δεν είμαι κατάλληλη για κυρίες.

*Η Teresa Wilms Montt ήταν Χιλιανή αναρχική φεμινίστρια συγγραφέας και ποιήτρια. Γεννήθηκε στις 8 Σεπτεμβρίου 1893. Αυτοκτόνησε σε ηλικία 28 ετών στο Παρίσι το 1921.

Παίρνει ο σατανάς έναν πάσσαλο τον καρφώνει
στη γη. Μου λέγει. Βάλε πάνω την κίσσα σου.
Την έβαλα. Τώρα σύρε να φέρεις το τουφέκι σου.
Το έφερα. Γέμισέ το. Το γέμισα. Σημάδεψε. Ρίξε.

Τη στιγμή που ήμουνα έτοιμος να ρίξω.
Ορθώνεται μπροστά μου μια παιδούλα.
Τραυλίζοντας. Βλάμη. Τι καλή μου αποκρίνομαι.
Είναι η ερημιά βλάμη μου.

Κι έστησε ένα μοιρολόγι. Ο Θεός να με κολάσει.
Ω νιάτα μου. Ω αγνότητά μου.
Φούρκα δίχως γιορτινά.
Γάμε δίχως καλεσμένους.
Παράφρονα κυνηγέ αλύτρωτης τρυγόνας.

*Από τη συλλογή «Ο μάρτυρας που δεν υπήρξε», Εκδόσεις Στιγμή, 1995.

οι μέρες του καλοκαιριού
θα φύγουν
και τα κορίτσια του
θα χαθούν
ο χειμώνας θα έρθει
αγριεμένος
πίσω στις μονότονες δουλειές
και στα σπίτια τους
θα θυμούνται ξένοιαστες ώρες

τα κορίτσια του καλοκαιριού
δεν μας χαμογέλασαν ποτέ
καθώς περπατούσαν ανέμελα
έμενε εκείνη η πίκρα
στα μάτια
για τη μέρα που φεύγει

θλιμμένα με κρυμμένα όνειρα
στα μαλλιά
τα κορίτσια του καλοκαιριού
χάνονται
και ο χειμώνας θα έρθει
αγριεμένος

Αποαποικιοποίηση

Όταν δεν υπάρχουν λέξεις
που να με περιγράφουν,
σκαρφαλώνω με γυμνά πέλματα
στα δέντρα και από εκεί
πετάω πέτρες στους περαστικούς.

Όταν δεν υπάρχουν λέξεις
που να με περιγράφουν,
μετράω τα δάχτυλα των ποδιών
και τους λέω πως
έχω δρόμο μπροστά μου,
μην πουν πως δεν ήξεραν.

Όταν δεν υπάρχουν λέξεις
που να με περιγράφουν,
πέρα από το νόμο του φύλου,
ή τις τροπικότητες της ύπαρξης,
κυκλοφορώ με πλαστή ταυτότητα,
κάτι μεταξύ ωραίου,
θύματος
ή και των δύο μαζί.

*

Χάντρες

Ανέμελα κορίτσια και αγόρια
την ώρα του μεσημεριού,
στολίζονται με χάντρες
όμοιες με τις καλές μέρες,
για να ξεγελάσουν τα πουλιά.

Κι αυτά ξεγελιούνται.

Κι έπειτα με τις χάντρες,
τάχα αυτόν τον σπουδαίο θησαυρό,
-κλεμμένες προσδοκίες στα ράμφη τους-
βιάζονται να ταΐσουν τους νεοσσούς.

Κάθε χάντρα μια ευτυχία,
κάθε χάντρα ένας πνιγμός.

*

Η παπαρούνα

Του Δ.Β.

Έχουμε τους ανθρώπους κάπως στο μυαλό
και τους αφήνουμε έτσι, όσο η μνήμη μας είναι υγιής.
Όμως αυτοί αλλάζουν.
Και την πρωτογενή καταγραφή μας,
αυτή που πιστοποιεί την ύπαρξή τους
στα τοιχώματα της καρδιάς,
στο τέλος θα την πουν και νοθευμένη.

Η παπαρούνα ανθίζει και έτσι μένει.

*Από τη συλλογή “Στον τόπο που έχει φύγει από τον τόπο του”, Εκδόσεις Έναστρον, 2024.

Μοναξιά
Έτσι φαντάζεσαι. Συχνά όμως δεν είναι.
Ξαφνική πετριά στο νερό κύκλος και κύκλος έγκλειστον δείχνει
την πληγή που τσάκισε την ηρεμία και τώρα αφηγείται:
πρώτα η σιωπή∙ και τα λησμονημένα κόκκινα φύλλα
στο χώμα κείτονται ή στον αέρα κοκόρια αποκεφαλισμένα
ελάχιστα ελπίζουν. Άγνωστα τα ηχηρά παιχνίδια — σιωπή
πεθαμένη. Ακροβολισμένα σκυλιά μοιράζονται το σκοτάδι.
Ήσυχα κοιμάται το κοπάδι — ήσυχα; Και ποια ψυχή κρύβει
το ποίμνιο; Κινδύνους μαχαίρια κραυγές∙ σαν όνειρο κακό
σαν τον Νοέμβρη που θα ’ρθει απειλητικός με τις ομίχλες
και τους κοκκινολαίμηδες και τα πουλιά σούστες ανα-
πνοές ακόμα. Όσο θηλάζει η ερημιά τις χαμηλές φωνές
τ’ ανείδωτα άνθη κάθε διαβάτη. Μονάχος και μοναχή
όλη η ζωή μ’ ένα παράθυρο μονάχα, εκείνος μυστική γλώσσα
προτού καν αρθρώσει την εικόνα, άρρωστο παιδί που
λυπάται μόλις βραδιάσει — γυρίζει ο τροχός στο κενό
στο τίποτε. Μα εάν τα κόκαλα περπατούνε ακόμα ρίξε
ένα βλέμμα κι εδώ, δρόμος είναι κι ο θάνατος, δέντρο
στον κάμπο που αντέχει, δες πώς τα βραπτσιάνια [*]
τρίβονται στο χώμα εξοικειωμένα για τα ψηλά πετάγματα
και για τα μαύρα κάτω. Εν τέλει φαντάσου τα αν μπορείς
πέραν της υπεροψίας των αιώνων. Φιλικά πλησίασε η μοναξιά.

[*] μικροπούλια

“Από τη συλλογή “Χαιρετισμοί “, (1995),

Aberalaw, του Cronin “Citadel”
οχτάωρες της καμινίας βάρδιες,
κόγχες βαθουλωμένες, άδειες
καινούργιος Τμηματάρχης ο Blondel

Η “Παρασκευή” του Βλάσση αδειανή,
και το “Μπαούλο” στοιβαχτό, “χελώνες”
φωτοπλημμυρισμένες οι Καβο-Κολώνες
μα η κάθε μπούκα μια ιστορία σκοτεινή.

Ο Παύλος, ο Ματιάς κι ο Marriat,
μιλώντας και καπνίζοντας ολοένα,
καλαφατίζουνε του Sea Girl την καρένα,
αυτοί που μαστορεύουν τη φτυαριά.

Της φτώχειας ο αγιάτρευτος καημός,
πώς λιώνει τις ψυχές σ’ αυτό τον Άδη!
(Διακόσια μέτρα κάτω απ’ το πηγάδι)
Αχ, και να ‘ρχότανε στην μπούκα ο λυτρωμό!…

Γονατιστός απόψε στ’ όνομά σου
για σένα Λαύρειο, δέομαι σιγαλά:
ομίχλη την ψυχή μου απαλά
τυλίγει, και την ΦΤΩΧΕΙΑ – τ΄ όνομά σου!

(1943)

*Δημοσιεύτηκε στο περιοδικό “Οροπέδιο”, τεύχος 4, Χειμώνας 2007-2008.

Who advises me to quit
she never loved.
Who tells me it’s not worth it
dont know what i feel right now..
Maybe it ain’t even no more
desire , affection , passion , tenderness
is it just love or.. despair.
It’s as if the fates had already been decided
and I, unknowingly, still dreaming.
It’s the terrible truth
that’s knocking on my door
and me: stupid
Pretending not to hear.
Then take me death
in the season of falling leaves
but let it be true death of the soul
and not just pain.
The pain hurts so bad
death makes you forget…
and erases joys and sorrows
and sweep you away:
beautiful idealized astro.

Σε όποια δεν αγάπησα ποτέ

Όποια με συμβουλεύει να παραιτηθώ
δεν αγάπησε ποτέ.
Όποια μου λέει ότι δεν αξίζει τον κόπο
Δεν ξέρω τι αισθάνομαι αυτή τη στιγμή…
Ίσως να μην υπάρχει πια
επιθυμία, στοργή, πάθος, τρυφερότητα
Είναι απλά αγάπη ή… απελπισία.
Είναι σαν να έχει ήδη αποφασιστεί η μοίρα…
και εγώ, εν αγνοία μου, ακόμα ονειρεύομαι.
Είναι η τρομερή αλήθεια
που μου χτυπάει την πόρτα
και εγώ: ηλίθια
Προσποιούμενη ότι δεν ακούω.
Τότε πάρε με θάνατε
την εποχή που πέφτουν τα φύλλα
αλλά ας είναι αληθινός ο θάνατος της ψυχής
και όχι μόνο πόνος.
Ο πόνος πονάει τόσο πολύ
ο θάνατος σε κάνει να ξεχνάς…
και σβήνει τις χαρές και τις λύπες
και σε παρασύρει μακριά:
όμορφο εξιδανικευμένο άστρο.

*Απόδοση: Δημήτρης Τρωαδίτης