Νεκταρία Μαραγιάννη, Στάχτες μιας σιωπής

relationship

Πόση ματαιώτις πια μπορεί να ξεπηδά από μια γερασμένη καρδιά
όταν τα πάντα γύρω τείνουν να γερνούν ακόμη περισσότερο;
όταν οι νεράιδες απαγχωνίζονται
μην αντέχοντας να αντικρίζουν την κατάντια του αδιεξόδου
αυτού που αυτοαποκαλείται “ανθρώπου”;

όταν ο χείμαρρος της λογικής παραλύει στο διάβα του
το άδυτο των συναισθημάτων,
τότε στην καρδιά δεν απομένει τίποτε
από το να χύνεται και να σταυρώνεται
πασχίζοντας να επουλώσει τις πληγές της.

μα αυτές επιστρέφουν και σκορπούν ξανά,
όταν -άθελά σου- αυταπατάσαι…
η ανοσία παύει να είναι εφικτή
κι οι καρδιές πεθαίνουν,
παρατάσσονται στα στρατόπεδα συγκέντρωσης
του Εκδικητή Έρωτα
κι αυτός με τα κόκκινα καρφιά του
βυθίζει για μια ακόμη φορά την ανθρωπότητα στην αμαρτία.

Τώρα οι ουρανοξύστες βαπτίζουν αμαρτία την αγάπη
και διάβολο τον έρωτα,
ίσως γι’ αυτό τον σκότωσαν έτσι ωμά,
όπως ωμά κάποιες φράσεις θα λαιμητομήσουν τα φτερά μιας άλλης.

Μα ένεκα της ματαιότητος
που απαρνείται την υπόσταση της φθηνής συνήθειας,
καταλήγω σ’ αυτή την ανοιχτή τελεία
ενός αναπάντητου ερωτήματος που -ευτυχώς-
βασανίζει την (μείζονα) ανθρωπότητα∙
περί υπάρξεως ή απλώς διαβάσεως στη ζωή;

Νέττα

Αθανάσιος Κριτσινιώτης, Δύο ποιήματα

524098_627151757302044_1909751589_n

Τα ερπετά απορούν

Ήσυχα και σιωπηλά
μέσα στη μαύρη ομίχλη του χώματος
σέρνονται τα ερπετά.
Πολλές φορές ο Ασκληπιός τα χαϊδεύει
και παίζει μαζί τους, όπως με γάτες.
Αλλά όχι σήμερα, όχι.
Ποια είναι αυτά τα τέρατα
με τα μαύρα σίδερα
που σέρνονται πάνω τους;
Ποιοι είναι αυτοί
που χαλούν τις φωλιές τους
σπάζουν τ’ αυγά τους;
Τα μικρά σκουλήκια
συστρέφονται φοβισμένα
σπόροι και ρίζες σταματούν το έργο τους,
μικρά λευκά έμβρυα ποδοπατούνται.
Σκάβει κανάλι ο θάνατος κ
ι άνθρωποι του δάσους έχουν άγνοια,
παγιδευμένοι παγιδευτές τους πήρε όλους η φωτιά.
Την άλλη μέρα ο εξουσιαστής πατούσε πάνω στα πτώματά τους.
Τα ερπετά άλλαξαν φωλιές συλλογισμένα.

Continue reading →

Τζούλια Φορτούνη, Έκκληση δέρματος

Matt+Wisniewski

Πρώτα ανοίγουν στο δέρμα μικρές ρωγμές
Εκρέουν  έτσι όλα τα τοξικά υπολείμματα
Τα όργανα ένα ένα καθαρίζουν
Νεφρά καρδιά συκώτι και κάτι αλλόκοτοι αδένες
«κρύψου εσύ τα φυλάω εγώ»
Καμιά υποδόρια σκέψη δεν αντιστέκεται
Οι αισθήσεις στο φουλ
Γενικός συναγερμός στο σώμα

Αρχαίες πήλινες στάμνες τα πρόσωπα των ανθρώπων
Ρέει ο χρόνος από τις ρυτίδες τους
Όλα τα εμπορεύσιμα είδη –λάδι κρασί, σάρκα- στάζουν
Χύνονται στο δρόμο οι εκφράσεις
Κομμάτια αίμα πηχτό σαν το ψέμα

Κάθε αλήθεια τήκεται
Χάσκει σε σχήμα ανοιχτής πληγής
Που κλείνει και παραμορφώνει τη στιγμή

Κάθε αλήθεια προκαλεί ανορθόγραφα
Έκκληση δέρματος

*Η εικόνα της ανάρτησης είναι του Matt Wisniewski και, όπως και το ποίημα, αναδημοσιεύεται από το ιστολόγιο της Τζούλιας Φορτούνη στη διεύθυνση http://purplestigmes.blogspot.gr

Μαρία Πισιώτη, Παράνοια Νο 2

cf83cf84cf81cebfceb2ceb9cebbceb9cf83cebccf8ccf82

Φθινοπωρινό απομεσήμερο στο φόρτε του!
Ένα σωμόν φουλάρι σπάει τη μονοτονία του γκρι,
ενώ τα χέρια μπλέκουν τα δάχτυλα στα κρόσσια
και τεντώνονται. Εκεί, στη μέση του δρόμου
η φιγούρα στροβιλίζεται με μάτια κλειστά.
Κορνάρουν οι οδηγοί, ενίοτε κάποιοι χυδαιολογούν.
Οι πεζοί αφουγκράζονται το αίμα.
Η φιγούρα στροβιλίζεται, ανυψώνεται…
…προς έκπληξη όλων!
«Μόλις ανανέωσα τη συνδρομή μου…
στο χώρο της Τέχνης!», ψιθυρίζει.
Υ.Γ. Στα 11 διπλά εδάφια της ζωής μου επί δύο
ίσως βρω απάντηση γιατί η ζωή να αιμορραγεί;

Γενάρης 2007

*Από την ποιητική συλλογή “Ηδύλη-ακά τοπία;” Ε.Π.Μ.
**Η φωτογραφία της ανάρτησης είναι από το http://prafulla.net/graphics/art-graphics/beautiful-oil-paintings-using-only-a-palette-knife-by-leonid-afremov/ αλλά εδώ, όπως και το ποίημα, αναδημοσιεύεται από το ιστολόγιο της Μαρίας Πισιώτη στη διεύθυνση http://hdyli.wordpress.com

Χλόη Κουτσουμπέλη, Αντιγόνη

DANS+flamengo

Πάντα κάτι ξεχνάει η Αντιγόνη, όταν φεύγει.
Ένα δαντελένιο γάντι στα μεταξωτά σεντόνια,
μιαν αχνιστή σταγόνα από λεμόνι
στο μάγουλο του φίλου,
ένα φευγαλέο άγγιγμα στο μπράτσο του εραστή,
ένα αποτύπωμα χειλιών στο πορσελάνινο φλιτζάνι
του τσαγιού που μισοπίνει βιαστικά.
Είναι η Αντιγόνη που ξεχνά,
το αραχνοΰφαντο μαντήλι μουσκεμένο
απ’ τα ξαφνικά δάκρυα της στιγμής
το ομπρελίνο της βαμμένο στα χρώματα
της εύθραυστης βροχής.
Είναι η Αντιγόνη που ξεχνά,
το φόρεμά της θροΐζει καθώς τρέχει,
η βεντάλια της αλλάζει εποχές.
Πάντα κάτι ξεχνάει η Αντιγόνη.
Γι’ αυτό και πάντα φεύγει.
Μόνο κάποιες νύχτες, αρχίζει κάτι να θυμάται,
φοράει την νεκρική της μάσκα,
ρίχνει στάχτη στα μαλλιά της,
θαμμένη στη σπηλιά της,
θρηνεί τους άταφους νεκρούς της.

ANTIGONE

Antigone always forgets something, when she leaves.
A lacy glove on the satin bed sheet,
a fresh lemon drop
on a friend’s cheek,
an elusive touch on a lover’s arm,
a lip-mark on a porcelain teacup
she hastily drinks.
It’s Antigone who forgets,
the delicate handkerchief moistened
with the sudden momentary tears,
her little umbrella dyed in the colours
of the fragile rain.
It’s Antigone who forgets,
her dress rustles as she walks,
her fan changes seasons.
There is always something Antigone forgets.
That is why she always leaves.
Yet certain nights, her memory returns;
she puts on her death-mask ,
sprinkles ashes on her hair,
and there, buried in her cave,
she mourns for all her dead people,
unburied.

*Από τη συλλογή “Η Αποχώρηση της Λαίδης Κάπα”, εκδ. ¨Νέα Πορεία”, 2004. Αγγλική μετάφραση: Τούλα Παπαπάνου.

Ειρηναίος Μαράκης, Ίσως από αύριο

1185216_509995735759249_1295434147_n

Ίσως από αύριο, η μόνη νύχτα της ζωής μας
να είναι αυτή που θα βεγγερίζουμε
κάτω από το αυγουστιάτικο φεγγάρι!
Κανείς δεν θα μπορεί να μας κρατά σιδηροδέσμιους,
κανείς δεν θα σκοτώνει τα όνειρά μας.
Να το θυμάσαι σύντροφε,
οι σημερινοί βασανιστές
ούτε ανάμνηση θα είναι στο μέλλον/
Τα κάγκελα της φυλακής τους
και της ζωής μας οι ελεγκτές
θέση δεν θα ΄χουν στη νέα ελπίδα μας,
τα παιδιά κόκκινο θα βάψουν τον ουρανό
σε ανάμνηση των πεσόντων,
το χάσμα θα γεφυρώσουν του διαφορετικού,
κόσμο θα φτιάξουν να ενώνει.
Ακούς; Ακούς σύντροφε τη φωνή μας;
Νιώθεις την ανάγκη μας;
Αμμοθύελλα της Ερήμου είναι,
Που σαρώνει τα πάντα στο πέρασμα της!

1/7/2011 – 23/8/2011

*Ο Ειρηναίος Μαράκης διατηρεί το ιστολόγιο Κίβδηλη Αντιόχεια στη διεύθυνση http://kivdilh-antioxeia.blogspot.gr

Για τόν Καβάφη: «Μέρες θαυμάτων» / β

http://goodmusipresszita.blogspot.com/2012/03/constantine-p-cavafy-ithaka.html

Στην ποίηση που, όταν όλα είναι ιδανικά, όλα είναι ωραία και μεγάλα φωτισμένα, έρχεται αυτονόητο να πει κανείς ότι ο Καβάφης είναι με τόν πιο επίμονο και ήσυχο ταυτόχρονα τρόπο επικούρειος. Η μνήμη που είναι ο κατεξοχήν κόσμος τού παρόντος σ’ αυτόν, είναι ο κόσμος μιας ηδονικής διαφάνειας, εκεί που πλέουν τά μαγευτικά απογεύματα, οι ορμές και η χαρά, δύναμη λόγος κι ομορφιά (πολύ αναπάντεχο καρφί αυτός ο «λόγος» εκεί ανάμεσα, για όποιον τόν διαβάζει αφηρημένος), αίσθησις και επιθυμία, λάγνη ορμή, μοιραία χαρά, ηδονή άνομη και έκνομη μέθη ερωτική, η πύρα τής νεότητος ώς που έλειψε τό φως, χαρά και μύρο τής ζωής του η μνήμη τών ωρών αυτού που αποστρέφεται κάθε απόλαυση ερώτων τής ρουτίνας – και κει σχεδιάζονταν τής ποίησής του η περιοχή : όταν ο έρως με τήν εξαισία του ισχύν κι η φυλαχθείσα ερωτική συγκίνησις (κι αν δεν θυμάται πού – ένα ξέχασμά του δεν σημαίνει) σ’ αυτή τή μία ένταση τήν μόνο ερωτική που δεν γνωρίζει η υγεία και μέσα στο μαγευτικό απόγευμα ενός πλοίου θα υπάρξει ακριβώς η αρχή αυτών που αύριο ή μεθαύριο ή με τά χρόνια θα γραφούν : οι στίχοι οι δυνατοί που εδώ ήταν η αρχή των.

Αυτή η αντεστραμμένη αίσθηση τού χρόνου δεν είναι απλώς αισθητική, είναι πράγματι και ηθική για τόν Καβάφη : μέσα στο ποίημα ο ίδιος βρίσκεται στο παρόν τού παρελθόντος του, γι’ αυτό κι οι στίχοι θα γραφούν (ενώ τό γεγονός τού ποιήματος δείχνει ότι ήδη γράφηκαν) και εδώ δεν ήταν η αρχή των, αλλά εκεί : Αλλά ο Καβάφης επιθυμεί πάντα να μείνει εδώ που είναι ακόμη ζωντανή η ηδονή. Έτσι λοιπόν, παρ’ όλη τή νοσταλγία και τή θλίψη ή τήν αίσθηση ανεπανόρθωτης απώλειας (που αγγίζει όχι μόνο πρόσωπα ή σώματα αλλά και τά πράγματα γύρω του), έχουμε να κάνουμε με μια θλίψη και μια νοσταλγία με τίς οποίες εξακοντίζονται ακριβώς οι εικόνες του μέσα στον χρόνο, ο οποίος όμως δεν είναι ποτέ χρόνος χειμώνα και ούτε φθινοπώρου καν : όλα σχεδόν τά φωτίζει ένας ήλιος μόνιμα, που δεν οφείλεται ίσως μόνο στο κλίμα : και όλα συμβαίνουν ταυτόχρονα κάτω από τόν αστερισμό τής ίδιας πάντα φτώχειας, που δεν οφείλεται ίσως μόνο στον ρεαλισμό τής προσωπικής περίπτωσης : αυτή η οικονομική δυσπραγία και η στέρηση, που είναι τόσο διάχυτη στα ερωτικά του ποιήματα, εικονογραφεί όχι τόσο μια αδικία κοινωνική γενικού είδους, αλλά μια τιμωρία για τίς ερωτικές επιλογές τίς έκνομες – σαν να επιχειρείται η εικονογράφηση μιας παράλογης μεταφυσικής ζυγαριάς που θα ’λεγε (φροϋδικώ και μαρκουζικώ τω τρόπω) κανείς ότι δείχνει πως όσο περισσότερη ευτυχία και πλήρωσις ερωτική, τόσο λιγότερη κοινωνική επιτυχία και αποδοχή. Στα περισσότερα ερωτικά ποιήματα, σχεδόν όπως στα μυθιστορήματα τής Τζαίην Ώστιν (και νομίζω ότι τήν είχε διαβάσει και τού άρεσε) πληροφορούμαστε εισαγωγικά κιόλας – και, οπωσδήποτε αργότερα, καθ’ οδόν – για τήν μέχρις εδώ, ή και παρούσα (τόσο παρούσα, που να γίνεται μέρος τής δραματοποιημένης συγκίνησης) οικονομική κατάσταση τών ηρώων : Αν δεν είναι οι ήρωες ωραία παιδιά χαμένα στα σιδεράδικα, ή τά γραφεία από τήν φτώχεια τους, θα είναι παιδιά καλών (τιμίων) οικογενειών που, λόγω τού ξεπεσμού και τών ηθικών τους επιλογών, μήτες να τούς ξέρουν δεν θέλουν πια.

Continue reading →

Αργύρης Χιόνης, Ποίημα

fotoeducacion-SxiSgM

[Kούφον γάρ χρήμα]

Β΄ Είναι κάτι πρεσβυωπικά γερόντια οι ποιητές
μονάχα μακριά μπορούν να δουν
Μακριά στο παρελθόν μακριά στο μέλλον
τα πράγματα τα κοντινά δεν τα διακρίνουν
παραπατούν σκοντάφτουνε τρικλίζουν
τα χέρια απλώνουμε ψαχουλευτά πασχίζουν
σαν την τυφλόμυγα πού βρίσκονται να βρουν.

Το σήμερα μαντίλι γύρω από τα μάτια τους δεμένο.

John Rety, Δύο ποιήματα

john-rety-notebook-cv


Αρχαίο τραγούδι

Η μαύρη γη πίνει
Έτσι κάνει και το δέντρο
Η θάλασσα πίνει το χείμαρρο
Και ο ήλιος πίνει τη θάλασσα
Το φεγγάρι πίνει τον ήλιο
Λοιπόν, γιατί μού αντιστέκεστε φίλοι,
Ποιος επιθυμεί να πιεί
όπως και η θάλασσα.

Η Τέχνη και ο Άνθρωπος

Ο άνθρωπος στον κήπο μετρούσε τα φύλλα
Το δέντρο ήταν μόνο ένα δέντρο
Ο άνθρωπος ήταν μόνο ένας άνθρωπος
Το μέτρημα πήρε χρόνια

Τότε ήταν Καλοκαίρι
Κάθε φύλλο καταμετριόταν
Το Φθινόπωρο ο άνθρωπος
Μάζεψε τα πεσμένα φύλλα.

Ο άνθρωπος ήταν στον κήπο καρφιτσώνοντας πίσω τα φύλλα
Το δέντρο δεν ήταν πια μόνο ένα δέντρο
Ο άνθρωπος δεν ήταν πια μόνο ένας άνθρωπος
Ήταν ένας Καλλιτέχνης και η δουλειά της τέχνης του ήταν το δέντρο.

*Μετάφραση: Δημήτρης Τρωαδίτης

**Ο John Rety γεννήθηκε στη Βουδαπέστη το 1930 και το πραγματικό του όνομα ήταν Réti János. Το 1947 μετανάστευσε στην Αγγλία όπου και έμεινε την υπόλοιπη ζωή του. Ήταν αναρχικός ποιητής, εκδότης της αγγλικής αναρχικής εφημερίδας “Freedom¨ τη δεκαετία του ’60 και δεινός σκακιστής. Πέθανε στο Λονδίνο στις 3 Φλεβάρη 2010.

b37fd078-2802-11df-9598-00144feabdc0

Melissanthi, Atonement

w7711246

Every time I sinned a door half opened,
and the angels who in my virtue had never found me beautiful
tipped over the amphora of their floral souls;
every time I sinned, it was as though a door had opened
and tears of compassion dripped among the grasses;
but if the sword of my remorse chased me from heaven
every time I sinned a door half opened
and though men thought me ugly, the angels thought me beautiful.

*English translation: Yannis Goumas.