ένας μικρός υάκινθος
ξεφεύγει απ’ την πορεία του
να ψηλώσει πάει
σ’ απροσμέτρητους θριάμβους
κι είναι σαν την καρδιά μας
που λαχταρά στο πρώτο
σκίρτημα αγάπης
υάκινθοι και μικροί ήλιοι
υψικάμινοι χρέους
υψώνονται στις ψυχές μας
αλαβάστρινα αγάλματα ευθύνης
Αὐτὸ ποὺ λέμε ὄνειρο δὲν εἶν᾿ ὄνειρο
ποὺ ἡ πλατιὰ πραγματικότητα δὲν εἶναι πραγματική.
Κάπου γελιέμαι μὰ ἐκεῖ κιόλας ὑπάρχω ἀπόλυτα,
σὰν τὸ σύννεφο ποὺ ἀλλάζει στὰ νωθρὰ δευτερόλεπτα
ὄντας μονάχα ἡ ἀκάλεστη μεταμόρφωση.
Κανένα λιοντάρι δὲν παραγνώρισε τὸ θήραμα
καὶ ἡ πάπια δὲν ἔπαψε νὰ πιπιλίζει τὴ λάσπη·
τὸ χταπόδι βγαίνει ἀπ᾿ τὸ ρηχὸ θαλάμι του μὲ γαλαζόπετρα
στὰ ξέφωτα ἡ τίγρη λησμονιέται ἀνεπίληπτα.
Νυχτώνει καὶ σήμερα. Ἡ ἀγωνία
λέει πάλι: θὰ βοσκήσω τὸ μαῦρο.
Τα τσακάλια καραδοκούν
πλάι στης αράχνης τον ιστό
το δικό τους μερτικό.
Οι αλαβάστρινες φλόγες τους
αγκαλιάζουν ηδονικά
τ’ ανυποψίαστα θύματά τους.
Στο σαθρό τους κουφάρι
οι ύαινες και οι κόνδορες
την επιβίωσή τους στηρίζουν.
Το πρώτο βόλι ηχεί.
Οι αποχρώσεις του κόκκινου
δεσπόζουν παντού.
*Από την ποιητική συλλογή Αιωρούμενο νησί, εκδ. University Studio Press, Θεσ/νίκη 1999. Από το προσωπικό ιστολόγιο της Μαρίας Πισιώτη στη διεύθυνση http://hdyli.wordpress.com/
Σωρεύονται τα πάθη το’να πάνω στ’άλλο…
Ποιος μπορεί να μου ξεδιαλύνει εκείνο
που η τελείωσή του
είναι το ένδυμα της ιστορίας μου,
είναι το ένδυμα ενός κόσμου κι ενός ιερού που μέσα μου υψώνονται…
Α! Τόσα χρόνια μόνο η μάχη με τη νύχτα μου κράτησε το χέρι
απ’τη μεγάλη πτώση μου
Τι θα γινόταν η έκφραση της μοναξιάς,
τι θα γινόταν η γαλήνη
η αγωνία
η συνείδηση,
τι θα γινόταν ο στοχασμός που πάει να υψωθεί πέρα απ’τους θόλους,
τι θα γινόταν η αίσθηση της μέθης;
Αυτό το αιώνιο τάχα με το ευαγγελικό βάθος
θα’ταν ακόμα ουσία
μορφή
μνήμη σε πυρωμένο αίμα;
Α! Τι θα γινόταν η ψυχή…
Η γοητεία μιας φυγής στο άπειρο
θ’άλλαζε τον νόμο
γράφοντας με χέρι ανθρώπινο τη φύση μου,
πέρα απ’το απάτητο ενός προορισμού
Ω! Συγχωρήστε μου την τόση έξαρση
Είμαι ολόκληρος μια αίσθηση
Χίλια στόματα που γεύονται
και τις ελάχιστες ρανίδες ζωής –
ζώντας τη μοναδική – την ύστατη κραυγή της δημιουργίας
© Μανώλης Μεσσήνης
*Ποίημα και φωτογραφία αναδημοσιεύονται από τη σελίδα του ποιητή στο facebook.
Μυθοπλασίες στη δυστοπία
τέχνη για επιβίωση
και τα μυαλά στα κάγκελα
του ανορθολογισμού
πόσο θ΄ αντέξεις κρεμασμένος
στα παρακλάδια
της μοντέρνας προϊστορίας
ξεγλυστρούν τα δευτερόλεπτα
λαιμητόμοι
στα υγρά πεζοδρόμια
της ξετρελαμένης έπαρσης
στα πλακόστρωτα
κείτονται οι αυλακιές
σαν αυτές που μας
παιδεύουν αιώνες τώρα
λαξεύοντας τις διαδρομές μας
χαράσσοντας τις βραγιές
στ’ ατελείωτο χωράφι
των σφυγμών μας
23/7/2011
Ο Πρόεδρος είναι ένα κομμάτι σκατά.
Είπα, ο Πρόεδρος είναι ένα κομμάτι σκατά.
Ξεκίνησε με αυτόν τον τρόπο, αν το ξανασκέφτεσε.
Δεν έχει σημειωθεί πραγματικά κάποια εξέλιξη.
Ο δεύτερος στίχος: ο Αντιπρόεδρος είναι ένας ρατσιστής μπάσταρδος.
Σας ζητώ μόνο να εξετάσετε την εγγραφή αντικειμενικά.
Το λεγόμενο υπουργικό συμβούλιο -τι λέξη, ντουλάπι*-
είναι ένα λευκό προτεσταντικό πράγμα που έχει τα χέρια του στο βρώμικο χρήμα.
Το συνέδριό σας τρώει καλά (και αυτό είναι είναι δίκαιο).
Οι δικαστές σας σκέφτονται συνεχώς
το νόμο το νόμο την τάξη την τάξη
το νόμο και κάποιων άλλων την ιδιοκτησία.
Όταν με προσήγαγαν ο δικαστής
μου φέρθηκε σαν ένα δυσάρεστο αντικείμενο.
Τελευταίος στίχος:
μπορείτε να μαντέψετε το υπόλοιπο,
μπορείτε να μαντέψετε το υπόλοιπο, και
μπορείτε να μαντέψετε το υπόλοιπο.
Αδελφοί και Αδελφές, αυτό όλο που έχουμε.
*Cabinet στο πρωτότυπο.
Μετάφραση: Δημήτρης Τρωαδίτης
91 χρόνια από τη γέννησή του
Το σούρουπο έχει πάντα τη θλίψη
ενός ατέλειωτου χωρισμού
Κι εγώ έζησα σε νοικιασμένα δωμάτια
με τις σκοτεινές σκάλες τους
που οδηγούνε
άγνωστο που… Με τις μεσόκοπες σπιτονοικοκυρές
που αρνούνται
κλαίνε λίγο
κι ύστερα ενδίδουν
και τ’ άλλο πρωί,
αερίζουν το σπίτι
απ’ τους μεγάλους στεναγμούς… Στα παλαιικά κρεβάτια
με τα πόμολα στις τέσσερις άκρες
πλάγιασαν κι ονειρεύτηκαν
πολλοί περαστικοί αυτού του κόσμου
κι ύστερα αποκοιμήθηκαν
γλυκείς κι απληροφόρητοι
σαν τους νεκρούς στα παλιά κοιμητήρια Όμως εσύ σωπαίνεις…
Γιατί δε μιλάς;
Πες μου!
Γιατί ήρθαμε εδώ;
Από πού ήρθαμε;
Κι αυτά τα ιερογλυφικά της βροχής πάνω στο χώμα;
Τι θέλουν να πουν;
Ω, αν μπορούσες να τα διαβάσεις!!!
Όλα θα άλλαζαν…
Όταν τέλος, ύστερα από χρόνια ξαναγύρισα…
δε βρήκα παρά τους ίδιους έρημους δρόμους,
το ίδιο καπνοπωλείο στη γωνιά…
Κι ολόκληρο το άγνωστο
την ώρα που βραδιάζει…
*Από το ιστολόγιο στη διεύθυνση http://tassosleivaditis.wordpress.com Δείτε το εν ποίημα σε απαγγελία Καρ. Καραμπέτη http://www.youtube.com/watch?v=Oh6gppDgU0c&feature=player_embedded#!
Επιστρέφοντας στη Λισαβόνα 1923
Όχι, δε θέλω τίποτα. Είπα ότι δε θέλω τίποτα.
Τα συμπεράσματα αφήστε!
Αφήστε την αισθητική, για ηθική μη μου μιλάτε,
Πάρτε αποδώ τη μεταφυσική!
Μη μου αναπτύσσετε θεωρίες, μη μου επαναλαμβάνετε
Τις κατακτήσεις των επιστημών (ω, Θεέ μου, των επιστημών!)
Των επιστημών και των τεχνών, του σύγχρονου πολιτισμού!
Τι κακό στους Θεούς έκανα;
Αν την αλήθεια ξέρετε, κρατήστε τη δικιά σας!
Ένας τεχνίτης είμαι, αλλά μόνο στης τεχνικής τα σπλάχνα.
Τρελός είμαι επίσης, με κάθε δικαίωμα να είμαι,
Με κάθε δικαίωμα να είμαι, ακούσατε;
Μη μ’ ενοχλείτε, για όνομα του Θεού!
Παντρεμένο με ήθελαν, ασήμαντο, συνηθισμένο,
Να πληρώνω φόρους;
Με ήθελαν τ’ αντίθετο από αυτά, του καθετί τ’ αντίθετο;
Αν ήμουν κάποιος άλλος, σ’ όλους πολύ θα άρεσα.
Όμως είμαι εγώ, ας έχετε υπομονή!
Ίσως όταν πεθάνω
“ποιητής, να πούνε, ήταν”
κι ο κόσμος, πάντα ωραίος, να λάμπει όλη τη νύχτα.
Eσύ ίσως με ξεχάσεις
μέσα σου όμως ν’ ακούς
κάποιους δικούς μου στίχους ανώνυμους, παλιούς.
Κι από μένανε ίσως
να μη μείνει ούτε στίχος
ούτε μια από τις λέξεις που ονειρεύομαι ξύπνιος.
Μα ή με θωρείτε ή όχι,
μα ή μου μιλάτε ή όχι,
εγώ θα ζω στον ίσκιο σας, ώ, ζωντανοί μου άνθρωποι.
Θα ξακλουθώ να υπάρχω
και να ‘μαι πεθαμένος,
του μεγάλου κοντσέρτου θα ‘μαι πάντα ένα μέρος.
[τελευταίες σκέψεις ενός αγροίκου]
Φράουλες αίμα και δαπ νου δυο φου κου
Η νου δυο φου κου έχει αίτημα σεκιουριτάδες στα πανεπιστήμια
Οι φοιτητές μας ως επι το πλείστον είναι ηλίθιοι και ημιανάπηροι και κουτοπόνηροι
Η νου δυο φου κου είναι πρώτη δύναμη
Έχω χεσμένο το παιχνίδι της δημοκρατίας
Μα σέβομαι το παιχνίδι της λογικής
Και η λογική είναι εξόριστη
Η εκμετάλλευση δε σταματά με τσιτάτα και προσευχές
Τα κωλόπαιδα της δεξιάς θέλουν ένα δίκαιο σύστημα εκμετάλλευσης
Θέλουν να είναι νοικοκυραίοι
Μα οι νοικοκυραίοι χρειάζονται δούλους
Η δουλεία είναι καθαγιασμένη απ’ τους παπάδες
Τα μικροαστικά πλήθη πατικώνουν την εργατική τάξη
Οι μάζες είναι ένας παραμορφωμένος ατομισμός
Οι πρόθυμες ορδές των πολέμων
Οι πιστολάδες είναι η αιχμή μιας κοινωνίας που κωλοτρίβεται στο κέρδος
Πεσ’ μου πόσα βγάζεις να σου πως ποιος είσαι
Οι ανιστόρητοι χαφιεδίζουν
Ιησούς Χριστός Μωάμεθ και σία
Οι άνθρωποι φοβούνται και δεν μιλούν
Οι άνθρωποι πιστεύουν σε μια ανώτερη δύναμη
Οι πιστολάδες θα γιορτάσουν με κατάνυξη το Πάσχα
Οι πιστολάδες έχουν οικογένεια και μεγάλα αρχίδια
Οι πιστολάδες υπερασπίζονται το νόμο
Τα ιερά και τα όσια
Οι πιστολάδες βουτάνε για το σταυρό
Οι πιστολάδες σηκώνουν τον επιτάφιο
Στην πρωτεύουσα έχουν ιδρύματα ευαισθησίες και Μαριάννα Βαρδινογιάννη
Στην επαρχία έχουν χωράφια και τσαμπουκά
Υπάρχουν και οι καλοί επιχειρηματίες
Κάποιοι γαμούν με τα λεφτά τους
Κι αυτό είναι κατοχυρωμένο απ’ το σύνταγμα
Και το σύνταγμα είναι κατοχυρωμένο με το αίμα
Όσων κατασφάχτηκαν απ’ αυτούς που γαμούν με τα λεφτά τους
Το ηθικό ανάστημα του μέσου όρου είναι το σπιτάκι
Η θωρακισμένη πόρτα
Οι πολιτιστικές εκδηλώσεις το φροντιστήριο των παιδιών
Στο Μπαγκλαντές περιμένουν μερικά δολάρια για φάρμακα
Μερικές μήτρες είναι σε πλήρη διαστολή
Μερικές μήτρες σκάνε σα βόμβες
Οι διανοούμενοι καταδικάζουν
Οι καταδικασθέντες διανοούνται
Οι παράνομοι πετιούνται στη θάλασσα όταν τελειώνει η σεζόν
Ο δήμαρχος η ύπατη αρμοστεία οι πουτσαράδες
Οι λεβέντες στα χοροστάσια οι μορφονιοί οι ψηφοφόροι
Σκυλιά δεμένα με τριχιά πίσω απ’ την καρότσα
Ξένες γλώσσες καινοτομία μη κυβερνητικές
Ένα καλλίτερο μέλλον για τα παιδιά μας
Γιατροί δικηγόροι ευυπόληπτοι
Τα φοβερά τολ κούνιες αναποδογυρισμένες
Η ύπαρξη αναποδογυρισμένη
Το μέσα έξω
*Το ποίημα και η φωτογραφία της ανάρτησης αναδημοσιεύονται από το μπλογκ τυ Αντώνη Αντωνάκου στη διεύθυνση http://dromos.wordpress.com
To Koskino 