INTERCOLONIAL by Stephen Oliver

INTERCOLONIAL COVER

Intercolonial is the title of an ambitious narrative poem by Stephen Oliver. The term refers to the shipping trade between the colonies of Australia and New Zealand. The poem was started in Sydney back in the mid-90s and after many long delays, finally completed in New Zealand. Intercolonial, fittingly, ranges wide—it’s oceanic—transtasman, transatlantic—both impressively researched and visionary. McCormack, at its centre, may be ‘Dionysius morphed into Cormac Mac Airt’—his dreamscape comprises the coming of the gods, the Romans, the Vikings, the Maori. Stephen Oliver gives us a Wellington as shape shifting through myth, history and childhood as any of McCormack’s hauntings; set him at any of the way stations and we are caught in the swirl of seas, the changing landforms and cities, human doings, minds and stories. A compulsive read.
Judith Rodriquez—poet and editor (Melbourne)

Intercolonial is founded on a kind of psychic geography, a set of bravura descriptions which move from the geology of Wellington to the clash of the Pacific and Australian plates—and, further afield, the North Sea. As the title suggests, Oliver’s identity has both Australian and New Zealand roots; this poem powerfully explores the ground of that identity in the dark realms of being, dream and the unconscious. The ambition is epic, the language driven, the structure balanced. Intercolonial reconfirms Oliver’s status as perhaps our leading transtasman poet.
Nicholas Reid—sometime senior lecturer, University of Otago (Canberra)

Stephen Oliver is the author of 17 volumes of poetry. Travelled extensively. Signed on with the radio ship The Voice of Peace broadcasting in the Mediterranean out of Jaffa, Israel. Free-lanced in Australia/New Zealand as production voice, narrator, newsreader, radio producer, columnist, copy and feature writer, etc. Lived in Australia for the last two decades. Currently spending an extended sojourn in NZ. His latest volume, INTERCOLONIAL is as much about Australia as it is New Zealand. A transtasman narrative.
Intercolonial ISBN 978-o-9o8943-40-1 76 page soft-cover printed on fine paper and hand sewn.

Size: 140 x 207mm Price: nz$.28.50 plus postage.
Direct credit payment option available on request.

ΤΕΦΛόΝ Ποιητικό σκεύος και όχι μόνο – Τεύχος 9

??????????????

ΤΕΦΛόΝ

Ποιητικό σκεύος και όχι μόνο

Τεύχος 9

Καλοκαίρι-Φθινόπωρο 2013

ΘέΜΑΤΑ

Mohja Kahf
Περιδιαβαίνοντας τη σύγχρονη αμερικανόφωνη αραβική ποίηση, συναντάμε τη Μόχα Καφ. Μουσουλμάνα, μετανάστρια, φεμινίστρια, ακαδημαϊκός, και ακτιβίστρια, συνθέτει μια ιδιαίτερη ποιητική φωνή που, άλλοτε λυρική και χαμηλόφωνη, άλλοτε σαρκαστική και ηχηρή, θίγει ζητήματα ταυτότητας, ανακύκλωσης στερεοτύπων και επανοηματοδότησης της παράδοσης. Κείμενο-Μετάφραση: Ράνια Καραχάλιου

Kai Pohl
Μια από τις πιο δραστήριες φιγούρες του βερολινέζικου αντεργκράουντ, ο Κάι Πολ μοντάρει και μεταστρέφει υλικά που αντλεί κυρίως από το διαδίκτυο, καθώς και από λογοτεχνικά και φιλοσοφικά έργα. Τα ποιήματα και τα κείμενά του αποτελούν έξυπνες επιθέσεις ενάντια στον λεκτικό ξεπεσμό, τόποι όπου το προσωπικό συναντά το πολιτικό. Μετάφραση: Nadja, Jazra Khaleed

Stefan Döring
Με αφορμή τον ριζοσπάστη ποιητή Στέφαν Ντέρινγκ, ερευνούμε τη λογοτεχνική ιστορία της Ανατολικής Γερμανίας, με έμφαση στη δεκαετία του ’80, όταν μία ομάδα νεαρών ποιητών πρωτοστάτησε στο τελευταίο αβάν-γκαρντ κίνημα του 20ού αιώνα στην Ευρώπη, ενάντια στους γλωσσικούς κανόνες και στο συλλογικό ψέμα του κυρίαρχου λόγου. Κείμενο-Μετάφραση: Jazra Khaleed

Nicole Brossard
Ελλειπτική και ρευστή, ερωτική και αισθησιακή, η ποίηση της Νικόλ Μπροσάρ εδώ και σαράντα χρόνια σπάει τη μονολιθικότητα του πατριαρχικού λόγου. Η ποιήτρια από το Κεμπέκ επιχειρεί να εισάγει νέα σύμβολα και να επαναφορτίσει τις λέξεις, επισημαίνοντας ταυτόχρονα τη σχέση του κειμένου με το σώμα. Κείμενο: Kyoko Kishida, Μετάφραση: Μαρία Γαργαρώνη, Ελένη Γιώτη, Kyoko Kishida

Txus Garcia Queer
περφόρμερ και ακτιβίστρια, η Τσους Γκαρσία αφηγείται με (αυτο)σαρκαστική και αιχμηρή διάθεση μικρές, καθημερινές ιστορίες με άξονα τη σεξουαλικότητα και τα στερεότυπα γύρω από τις έμφυλες σχέσεις. Μετάφραση: Μαρία Γαργαρώνη, Kyoko Kishida, Μαρία Μητσοπούλου

Konrad Góra
Μέσα από επτά μεταφράσεις, ερχόμαστε σε επαφή με τον ασυμβίβαστο, και ενίοτε άναρχο, στίχο του 35χρονου Πολωνού ποιητή Κόνραντ Γκούρα, ενώ, παράλληλα, παίρνουμε μια γεύση της σύγχρονης πολωνικής αβάν-γκαρντ σκηνής. Μετάφραση: Ράνια Καραχάλιου, Jadwiga Sarbinowska

Ποιήματα & Διηγήματα: Αντώνης Αντωνάκος, Άχθος Αρούρης, Ράνια Καραχάλιου, λΑΜΠΕΡΟύΚ, Ευαγγελία Λεδάκη, Δάφνη Μαθιουδάκη, Ευάγγελος Παπαποστόλου, Σαμσών Ρακάς, Πάνος Χα!, Κωνσταντίνος Χατζηνικολάου.

Εξώφυλλο & εικονογραφήσεις: Yvan Alagbé

Κοπιάστε στα: Βιβλοπωλείο Ναυτίλος, Χαριλάου Τρικούπη 28
Εναλλακτικό Βιβλιοπωλείο, Θεμιστοκλέους 37
Βιβλιοπωλείο Λεμόνι, Ηρακλειδών 22
Βιβλιοπωλείο Πολιτεία, Ασκληπιού 1-3 & Ακαδημίας
Αρχείο 71, Καλλιδρομίου & Ζωσιμάδων
Αυτόνομο Στέκι, Ζωοδόχου Πηγής 95-97
Ελευθεριακή Κουλτούρα, Ερεσσού 52
Οι Εκδόσεις των Συναδέλφων, Ερεσσού 35
Vinyl Microstore, Διδότου 34
Φαρφουλάς, Μαυρομιχάλη 18

Διανέμεται δωρεάν
Τα σημεία διανομής εκτός Αθηνών θα ανακοινωθούν σύντομα στο http://teflon.wordpress.com

Anne Sexton, Νυχτερίδα

_sexton

Το απαίσιο δέρμα της
τεντωμένο από κάποιον έμπορο
μοιάζει με το δικό μου, εδώ, ανάμεσα στα δάχτυλα,
σαν κάποιου είδους υμένα, σαν του βατράχου.
Σίγουρα όταν γεννήθηκα το πρόσωπό μου ήταν μικρούλι
και σίγουρα πριν γεννηθώ μπορούσα να πετάω.
Όχι καλά, υπ’ όψιν, μόνο ένα πέπλο δέρματος
από τα μπράτσα μου ως τη μέση.
Πετούσα και τη νύχτα. Νύχτα να μη με βλέπουν
αλλιώς θα με χτυπούσαν.
Ίσως τον Αύγουστο, καθώς τα δέντρα υψώνονταν ως τ’ άστρα
πετούσα από φύλλο σε φύλλο μες το πηχτό σκοτάδι.
Αν μ’ έπιανες με το φακό σου
θα ‘βλεπες ένα ροδαλό πτώμα με φτερά,
έξω, έξω απ’ την κοιλιά της μάνας του, γεμάτο τρίχες
και τραχύ, να πετά πάνω απ’ τα σπίτια, τους στρατώνες.
Γι αυτό με μυρίζουν τα σκυλιά του σπιτιού σου.
Ξέρουν ότι είμαι κάτι που πρέπει να πιαστεί
κάπου στο κοιμητήριο που κρέμομαι ανάποδα
σαν μισερός μαστός.

*Από το βιβλίο Anne Sexton, Ποιήματα, εκδ. Printa. Μετάφραση: Δήμητρα Σταυρίδου.

Αλέξης Αντωνόπουλος, Από το “Σκοτάδι”

8-620x620

XLI

Τώρα τα μάτια μου βαραίνουν
τώρα οι πληγές δε ματώνουν
τώρα ο χρόνος λύνεται
τώρα πλέω.

Πιάσε το χέρι μου.
Θα πάμε στην κρήνη όλων των παραμυθιών,
στο λίκνο της φαντασίας.

Όπου η αλήθεια είναι πιο αληθινή από ποτέ.

*Από την ποιητική συλλογή του Αλέξη Αντωνόπουλου “Σκοτάδι” που κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Ars Poetica.

Δημήτρης Τρωαδίτης, Η σιωπή

newego_LARGE_t_1101_54154015

Η σιωπή είναι
ο υπέρτατος
τρόπος επικοινωνίας
καθώς όλα ελέχθησαν
κι όλα τα μελλούμενα
ξεπέζεψαν μπροστά μας
μετά βαΐων και κλάδων

η μόνη αληθινή κίνηση
είναι αυτή των ματιών
όταν αντικαθιστά
το άγγιγμα της παλάμης

Σπύρος Μαρούλης, Εισπνοή πιανίσιμο, πάμε, έεεεεεεενα…

408401_569832263051256_1767456179_n

Εισπνοή πιανίσιμο, πάμε, έεεεεεεενα…

Κωδωνοκρουσίες συνεχείς, της καταπιεσμένης οργής, του ανέκφραστου
και παρεξηγημένου πάθους, του ακούραστου χρόνου, της έφιππης αδικίας…
Έχω βαρεθεί να μαστιγώνω το ευτελές σαρκίο μου,
για να μπορέσω -με ευκολία- να δικαιολογήσω
το φιάσκο του μέλλοντος εναγκαλισμού.
Τα μάτια μου στην ευθεία, κοιτούν
τα λικνιζόμενα μισάνοιχτα μπούστα των γυναικών,
ζηλεύω το αεράκι
αόρατο και συνεπώς ασύλληπτο
θωπεύει και μαγαρίζει τα κοριτσάκια
χάνοντας όμως απ’ τη ζαλάδα του,τον προορισμό του.
Σφίγγω στα χέρια μου το κόκκινο μαντήλι του ιδρώτα,
του πιστού συντρόφου σε πόνο, αγωνία, έξαψη, οργή, αγώνα, κατάρρευση.
Θυμάμαι τη συμβουλή της γιατρίνας μου ”never give up”.

Εκπνοή κρεσσέντο, πάμε,
δύυυυο…..

*Παρμένο από τη σελίδα του Σπύρου Μαρούλη στο facebook.

Έκτωρ Κακναβάτος, Δύο ποιήματα

Πίνακας του Vincent van Gogh

Πίνακας του Vincent van Gogh

«σφαγμένη εντός σου μιαν ερώτηση δε λέει να σωπάσει»

Αφότου ξώκειλε το ζαφειρί αστέρι ξέρα ο νους η ουλή βυθός
μόνο εσύ ω ποίηση έμεινε να φέγγεις
μεσ’ από βράχο διάφανο το μόνο πλοίο.
Πιο κορυφαίο σπόνδυλο απ τη σιωπή δεν έχεις
χαράδρα η μνήμη, μάγμα απέραντο η οργή.
Κι αν το νόημα είναι του βυθού;
Η μελλούμενη πορεία αξία εσχάτη είναι
ή το ελάχιστο μέτρο να σε ψάχνω όχι να σε βρω;
Γιατί άλλο από το παραλήρημα δεν σου μεινε φυσίγγι
δεν έχει άλλη εκβλάστηση από τη φλέβα σου
που πλημμυράει την πολιτεία συρίζοντας ως τον ενδότοιχο
σφαγμένη εντός σου μια ερώτηση δε λέει να σωπάσει
ανατέλλει δύει εντάφια πλησιφαής
με φεγγάρια χαίνει με παλίρροιες
όπως απλώνει στα ορυκτά το έκζεμα του πλανήτη
κι από τη βολή του πρόγονου δε σβήνει η ηχώ
για το αν υπάρχουν ανάμεσά μας σύνορα…

(ΧΡΥΣΟΜΑΛΛΟ ΔΕΡΑΣ ΠΑΝΤΑ Η ΠΟΙΗΣΗ
σπουδή στο γνώθι σαυτόν των ποιητών)

Κι αν ακόμη το νόημα είναι του βυθού
ο αυτάρκης πυρόλιθος του ονείρου…
μόνο εσύ ω ποίηση έμεινε να φέγγεις
μέσα από βράχο διάφανο το μόνο πλοίο
Γιατί άλλο από το παραλήρημα δεν σου μεινε φυσίγγι
δεν έχει άλλη εκβλάστηση από τη φλέβα σου
που πλημμυράει την πολιτεία συρίζοντας ως τον ενδότοιχο
σφαγμένη εντός σου μια ερώτηση δε λέει να σωπάσει
ανατέλλει δύει εντάφια πλησιφαής
με φεγγάρια χαίνει με παλίρροιες
όπως απλώνει στα ορυκτά το έκζεμα του πλανήτη
κι από τη βολή του πρόγονου δε σβήνει η ηχώ
Πιο κορυφαίο σπόνδυλο απ τη σιωπή δεν έχεις
χαράδρα η μνήμη μάγμα απέραντο η οργή

*Από τη συλλογή “Η κλίμακα του λίθου”
**Εδώ ο Έκτωρ Κακναβάτος διαβάζει ένα ποίημά του http://www.youtube.com/watch?v=z6OruzKXBWo

Νίκος Καρούζος, Δύο ποιήματα

557880_564127443597799_667306758_n

Ἔρημος σὰν τὴ βροχή

Διαβαίνω ἀγιάτρευτος μέσ᾿ στ᾿ ὄνειρό μου
σὲ δίχτυ μόνος της πρώτης σιωπῆς
ἔδειξα τὰ πτηνὰ διχάζεται ὁ δρόμος
ἡ ἀλήθεια φαρδαίνει πάντα τὴν ὁρμή.
Κ᾿ ἡ μοῖρα τῶν ἄστρων
θὰ εἶναι τέφρα θὰ εἶναι μία μεγάλη πυρικὴ
τώρα μαθαίνω τὸ αἷμα μου
δίχως τοὺς δροσεροὺς ὑάκινθους
τώρα σὲ βλέπω δρόμε τοῦ καλoῦ σὰν εἰδοποίηση
μὲ κρίνους
ἔχοντας τὸ σακούλι τ᾿ ἀναστεναγμοῦ
κι ὅλο πηγαίνω
πηγαίνω
στὶς
πηγές.

Νεότερος

[…] Αἰσθάνομαι μόνος
ἀφοῦ δὲν ἔχει δεύτερη ζωὴ ν᾿ ἀλλάξουμε
καὶ τὸ φεγγάρι ταξιδεύει πάντα ἴδιο.
Σύντροφε οὐρανὲ
ἄλλοτε ἡ ἐλπίδα φεγγοβολοῦσε στὰ χέρια
κοιτάζω τὸ σῶμα βρίσκω τ᾿ ὄνειρο
πάει κ᾿ ἡ ἀγάπη
χάνεται
σὰν τὸ νερὸ στὴν πέτρα.
Τί εἶναι πιὰ ἕνα δέντρο τί εἶναι τ᾿ ἀσημένια φύλλα;
Μέσ᾿ στὴν ὁρμὴ τῆς ἐρημιᾶς γινόμαστε διάφανοι.

Ρωξάνη Νικολάου, Ταξίδι

524344_3911716629230_458334895_n

Μόνος ολομόναχος δρόμος.

Στο τέρμα τη διακρίνω.
Κάθεται στο κρεβάτι μου
γέρνει το κεφάλι
σαν μίσχος απότιστος
που κοιτάει βουβά τη γη.

Με την πέτρινη κούπα της
πάνω στο μέτωπό μου
διαβάζει.
Χωρίς δάκρυα χωρίς φωνή.

Ένα βαρύθυμο σκονισμένο
αγκάθι γερνά στην κούπα.

*Αναδημοσίευση από το ιστολόγιο της ποιήτριας “Ηλιόεντρον” στη διεύθυνση http://hliodendron.blogspot.com