Ο θάνατος είναι μεγάλος.
Είμαστε δικοί του
κι όταν γελούμε.
Κι εκεί που θαρρούμε
πως η ζωή μας ζώνει
τολμά να κλάψει εντός μας.

*Μετάφραση Άρης Δικταίος

Percorres com os teus lábios
o meu corpo
Qual poema sem palavras
Qual música muda
Qual festa sem mão

Queria reter esses momentos
Mas apenas consigo gemer
E beijar-te.
Pensar que nada é Eterno.

—–

Poem without words

Traversing with your lips
my body
What poem without words
What music changes
Which celebration without hand

I wanted to retain these moments
But I can only moan
And kiss you.
Think that nothing is eternal.

——

Ποίημα χωρίς λόγια

Διασχίζοντας με τα χείλη σου
το σώμα μου
Τι ποίημα χωρίς λόγια
Τι μουσική αλλαγές
Ποιο κόμμα χωρίς χέρι

Ήθελα να διατηρήσω αυτές τις στιγμές
Αλλά μπορώ παρά να παραπονιέμαι
Και να σε φιλώ.
Σκέψου ότι τίποτα δεν είναι αιώνιο.

*Το ποίημα αρχικά γράφτηκε στα πορτογαλικά. Μετάφραση: Δημήτρης Τρωαδίτης. The poem was first written in Portuguese. Translation: Dimitris Troaditis.

Αὐτὸς ὁ ἄνθρωπος γύρισε σπίτι του ἐπιτέλους
ἄφησε τὴ μοναξιά του στὰ τραγούδια
ἄφησε τοὺς συντρόφους του σὲ μιὰ σχεδία
ἔκοψε τὰ γένια του χαμογελάει σὲ ὅλους.
Αὐτὸς ὁ ἄνθρωπος δὲν μπορεῖ πιὰ οὔτε νὰ κλάψει
γιατί οἱ δικοί του εἶν’ εὐτυχεῖς ποὺ τὸν κερδίσαν πάλι
γιατί τὸ κύμα ποὺ ’ρθε κι ἔφυγε παίρνοντας τόση ζωὴ
αὐτὸν τὸ γιὸ τὸν ἀκριβὸ τὸν ξέρασε πίσω στ’ ἀκρογιάλι.
Ἐδῶ μεγάλωσε καὶ πέθανε σ’ αὐτὰ τὰ μέρη
κοντὰ στὴ μάνα του καὶ τὸν πατέρα του ἔχασε τὴν ψυχή του
ἐδῶ δίπλα στὴ θάλασσα τὸν σάπισε τὸ καλοκαίρι
κι ἡ ἄμμος ἤπιε τὴ φωνή του.

Ήταν σα να σε πρόσμενα Κερά
απόψε που δεν έπνεε έξω ανάσα,
κι έλεγα: Θάρθει απόψε απ’ τα νερά
κι από τα δάσα.
Θάρθει, αφού φλετράει μου η ψυχή,
αφού σπαρά το μάτι μου σαν ψάρι
και θα μυρίζει ήλιο και βροχή
και νειό φεγγάρι
…Και να, το κάθισμά σου σιγυρνώ,
στολνώ την κάμαρά μας αγριομέντα,
και να, μαζί σου κιόλας αρχινώ
χρυσή κουβέντα:…
Πως – να, θα μείνει ο κόσμος με το “μπά”
που μ’ έλεγε τρελόν πως είχες γίνει
καπνός και – τάχας – σύγνεφα θαμπά
προς τη Σελήνη…
Νύχτωσε και δεν φάνηκες εσύ·
κίνησα να σε βρω στο δρόμο – ωιμένα –
μα σκούνταφτες (όπου εσκούνταφτα) χρυσή
κι εσύ με μένα.Τόσο πολύ σ’ αγάπησα Κερά,
που άκουγα διπλά τα βήματα μου!
Πάταγα γω – στραβός – μεσ’ τα νερά;
κι εσύ κοντά μου…

*Το ποίημα αυτό έχει μελοποιηθεί από τον Νικόλα Άσιμο και μπορείτε να το ακούσετε εδώ http://www.youtube.com/watch?v=_7a24TRbn30

Ξέρεις την ορμή του βίου μας,
τι θέρμην έχει, τι ηδονή υπερτάτη
ΚΑΒΑΦΗΣ

Το σπίτι δεν βλέπει στη θάλασσα,
δεν έχει κήπους ούτε συντριβάνια,
μονάχα κτίρια σιωπηλά,
ωχρά μονοπάτια, και το βράδυ
πέφτει σαν λάμψη ξαφνική
του καθρέφτη. Κι όλα περισσεύουν.

Έμεινα πίσω, πίσω απ’ τον εαυτό μου,
στη θύμηση, κι απόψε επιστρέφουν
με της επιθυμίας τη χάρη που τα ζωντανεύει
εκείνα τα σώματα που τόσο αγάπησα,
που τόση πρόσφεραν στα μάτια μου αφοσίωση.

Υπομένω τη λάμψη που είχαν εκείνα τα χείλη:
με αγκαλιάζει ένα τραγούδι εχθρικό.

*Μετάφραση Νίνα Αγγελίδη
**Από το βιβλίο “Με τον τρόπο του Καβάφη – 20 ξένα ποιήματα”, εκδ. Κέντρου Ελληνικής Γλώσσας, Θεσσαλονίκη 1999.

Μὲ γρασωμένα τ᾿ ἄρβυλα στὴ φρικτὴ πάντοτες ἀνηφορίζω
λιμοκτονώντας ἀπὸ φλόγες τώρα- πιὰ
φαρσὶ ἐγκόσμιος
φαρσὶ δακρυσμένος
ἐσαεὶ χορογράφος τοῦ λεκτικοῦ μου
κι ἀνερώτηγα ἴασμος.
Κακοξόδευτη φώτιση σὲ μὸβ κι ἄλλες βραδύτητες
χαμερποῦς ὁρίζοντα
θρήσκευμα τοῦ σκύλου τ᾿ ἀλύχτημα ἢ ἕνα σόλοικο
παραισθητικὸ Σύμπαν
ἄνασσα φαραωνικὴ μέσ᾿ ἀπὸ μαθηματικὲς εὐλάβειες.
Εἶμαι ὁ ἀκούσιος της ὑπάρξεως
ἡ κράση μου δὲν εἶναι ἄνθος εἶναι ὠμότητα
διάκειμαι χιλιόχρονος ἂν καὶ πέφτω
σὲ ματωμένα δευτερόλεπτα αἰωνίως
μ᾿ ἔχουν ἐπισημάνει οἱ ἄνεμοι.

Μάιος 1989

Ένα από κείνα τα βράδυα
δίχως άλλο χρώμα από κείνο των ματιών μου,
σε γύμνωσα
και το ταξίδι των χεριών και των χειλιών μου
γιόμισε όλο το κορμί σου με δροσιά.
Κείνος ο κόσμος που ανέτειλε το βράδυ
με τόσα επεισόδια χωρίς ιστορίες,
σήκωσε τη σημαία εν σιωπή
κι ακολουθήθηκε από χιλιάδες ανησυχίες.
Ανάμεσα στον ομφαλό σου και τα περίχωρά του
χαμογελούσαν οι οφθαλμοί των χειλιών μου
κι οι λαγόνες σου,
σφαίρα σε δυο μισά,
γλύκαναν τις στιγμές της αγωνίας
όπου η ζωή μου τό ’σκαγε για νά ’βρει τη ζωή σου.
Είμαστε τόσο ζωντανοί
που το παρελθόν δε μετράει αν δεν έχει ειδωθεί
Δεν είμαστε το κρυμμένο
στη θύελλα της ζωής κείμεθα.
Το κορμί σου είν΄ η γύμνια που υπάρχει εντός μου
όλο το νερό που κατευθύνεται προς τη νεροποντή σου.
Τ’ όνομά σου, η χαρμοσύνη σου…
Κανείς δεν το ξέρει:
ούτε εσύ η ίδια κατά μόνας.

*Από τη συλλογή «Πέτρα των θυσιών» (Piedra de sacrificios), 1924
Μετάφραση ©ΑΜΑΛΙΑ ΡΟΥΒΑΛΗ 2011
Αναδημοσίευση από το http://amarouv.blogspot.gr/p/blog-page_11.html

Α.

τα έβγαλα και τα άφησα ανάμεσα στα βιβλία,
όμως επέμεναν στο βλέμμα μου…
ένας κόσμος ξεδιπλώθηκε και πάλι
από τους καθρέπτες των γυαλιών μου..
ξετύλιξα ξανά δυο μάτια που με μάτωσαν
ώσπου ήρθαν και άλλα δυο μάτια,
ακόμη πιο ανέφικτα…
τούτα με ακρωτηρίασαν…
βαδίζω μόνη στο Γολγοθά προσπαθώντας να ξεφύγω
από το άγγιγμα των χεριών που τόσο νοσταλγώ
πασχίζοντας να θάψω τα αισθήματά μου…

πόσες φορές πέθανα σε κείνη την αγκαλιά;

Σφαδάζω τούτο το χαρτί, τούτο το μελάνι
που ρέει καταρράχτης από το αίμα μου

Είστε κι οι δύο δυο ανέφικτες αγκαλιές!
μα, ίσως ευθύνεται η νύχτα που σκεπάζει και πάλι
τα δακρυσμένα μου βλέφαρα…

σα χαμένη ταξιδιώτης αναζητώ τις νύχτες
μες το δάσος το φεγγάρι
για να βρω και πάλι το δρόμο μου…
να κοιμηθώ στα ονειρικά Σου πόδια
ξεφεύγοντας από τον κόσμο των ανθρώπων που με μαστιγώνουν…

κάθε βήμα των χεριών μου στην αχανή άβυσσο
με βυθίζει περισσότερο στο μονοπάτι,
μακριά από το πλήθος κι εκείνη την αγκαλιά,
ενώ οι “σταλαγμίτες” που αφήνω αέναα στο διάβα μου
σιγοψιθυρίζουν μες τα όνειρά μου
“αν ήταν εφικτή”…

Νέττα

A.

i took them off and left them among the books
but they persisted in my gaze…
a world unfolded once more
through the mirrors of my glasses…
i unfolded again a pair of eyes that made me bleed
until another pair of eyes came along,
even more elusive…
that was the one that mutilated me…
i walk alone through the Cavalry, in an attempt to get away
from the touch of the hands that I so long for
striving to bury my feelings..

how many times did I die in those arms?

I writhe, this piece of paper, this ink
that flows freely through my blood

You are both unattainable embraces!
but perhaps it is the night that is responsible for veiling once again
my tearful eyelids…

like a lost traveller I look for the moon
in the woods at night
to once again find my way..
to sleep at your dreamlike feet
getting away from the world of people who whip me..

every step of my hands in the vast abyss
makes me sink deeper into the path
away from the crowd and those arms
while the stalagmites I endlessly leave in my wake
whisper in my dreams
“if it was feasible”…

Αγαπητοί/ές συνοδοιπόροι στα ποιητικά μονοπάτια,

Βρίσκομαι στην ευχάριστη θέση να αναγγείλω την έλευση μιας νέας ποιητικής μου συλλογής με τον τίτλο, “υπολήψεις – απόπειρες”.

Μπορείτε να την κατεβάσετε από τον παρακάτω σύνδεσμο

Δημήτρης Τρωαδίτης, υπολήψεις – απόπειρες

Στον καθρέφτη βλέπεις το πρόσωπό σου
αλλά δεν είσαι εκεί.

Έχεις ήδη σχεδόν μπει στα εξήντα
αλλά μέσα σου το παιδί ακόμα κλαίει.

Βλέπεις μια ταινία στην οθόνη
που έχει ήδη περάσει.

Παρακολουθείς τον τάφο της
έχει ήδη φύγει.

Βλέπεις την τελευταία νύχτα
είναι ήδη ξημέρωμα.

*Από τη συλλογή “The Barking Mad Poems”, Littlefox Press, (Melbourne, 2013).
**Μετάφραση: Δημήτρης Τρωαδίτης.