Μαρία Πισιώτη, Παράνοια Νο 2

cf83cf84cf81cebfceb2ceb9cebbceb9cf83cebccf8ccf82

Φθινοπωρινό απομεσήμερο στο φόρτε του!
Ένα σωμόν φουλάρι σπάει τη μονοτονία του γκρι,
ενώ τα χέρια μπλέκουν τα δάχτυλα στα κρόσσια
και τεντώνονται. Εκεί, στη μέση του δρόμου
η φιγούρα στροβιλίζεται με μάτια κλειστά.
Κορνάρουν οι οδηγοί, ενίοτε κάποιοι χυδαιολογούν.
Οι πεζοί αφουγκράζονται το αίμα.
Η φιγούρα στροβιλίζεται, ανυψώνεται…
…προς έκπληξη όλων!
«Μόλις ανανέωσα τη συνδρομή μου…
στο χώρο της Τέχνης!», ψιθυρίζει.
Υ.Γ. Στα 11 διπλά εδάφια της ζωής μου επί δύο
ίσως βρω απάντηση γιατί η ζωή να αιμορραγεί;

Γενάρης 2007

*Από την ποιητική συλλογή “Ηδύλη-ακά τοπία;” Ε.Π.Μ.
**Η φωτογραφία της ανάρτησης είναι από το http://prafulla.net/graphics/art-graphics/beautiful-oil-paintings-using-only-a-palette-knife-by-leonid-afremov/ αλλά εδώ, όπως και το ποίημα, αναδημοσιεύεται από το ιστολόγιο της Μαρίας Πισιώτη στη διεύθυνση http://hdyli.wordpress.com

Χλόη Κουτσουμπέλη, Αντιγόνη

DANS+flamengo

Πάντα κάτι ξεχνάει η Αντιγόνη, όταν φεύγει.
Ένα δαντελένιο γάντι στα μεταξωτά σεντόνια,
μιαν αχνιστή σταγόνα από λεμόνι
στο μάγουλο του φίλου,
ένα φευγαλέο άγγιγμα στο μπράτσο του εραστή,
ένα αποτύπωμα χειλιών στο πορσελάνινο φλιτζάνι
του τσαγιού που μισοπίνει βιαστικά.
Είναι η Αντιγόνη που ξεχνά,
το αραχνοΰφαντο μαντήλι μουσκεμένο
απ’ τα ξαφνικά δάκρυα της στιγμής
το ομπρελίνο της βαμμένο στα χρώματα
της εύθραυστης βροχής.
Είναι η Αντιγόνη που ξεχνά,
το φόρεμά της θροΐζει καθώς τρέχει,
η βεντάλια της αλλάζει εποχές.
Πάντα κάτι ξεχνάει η Αντιγόνη.
Γι’ αυτό και πάντα φεύγει.
Μόνο κάποιες νύχτες, αρχίζει κάτι να θυμάται,
φοράει την νεκρική της μάσκα,
ρίχνει στάχτη στα μαλλιά της,
θαμμένη στη σπηλιά της,
θρηνεί τους άταφους νεκρούς της.

ANTIGONE

Antigone always forgets something, when she leaves.
A lacy glove on the satin bed sheet,
a fresh lemon drop
on a friend’s cheek,
an elusive touch on a lover’s arm,
a lip-mark on a porcelain teacup
she hastily drinks.
It’s Antigone who forgets,
the delicate handkerchief moistened
with the sudden momentary tears,
her little umbrella dyed in the colours
of the fragile rain.
It’s Antigone who forgets,
her dress rustles as she walks,
her fan changes seasons.
There is always something Antigone forgets.
That is why she always leaves.
Yet certain nights, her memory returns;
she puts on her death-mask ,
sprinkles ashes on her hair,
and there, buried in her cave,
she mourns for all her dead people,
unburied.

*Από τη συλλογή “Η Αποχώρηση της Λαίδης Κάπα”, εκδ. ¨Νέα Πορεία”, 2004. Αγγλική μετάφραση: Τούλα Παπαπάνου.

Ειρηναίος Μαράκης, Ίσως από αύριο

1185216_509995735759249_1295434147_n

Ίσως από αύριο, η μόνη νύχτα της ζωής μας
να είναι αυτή που θα βεγγερίζουμε
κάτω από το αυγουστιάτικο φεγγάρι!
Κανείς δεν θα μπορεί να μας κρατά σιδηροδέσμιους,
κανείς δεν θα σκοτώνει τα όνειρά μας.
Να το θυμάσαι σύντροφε,
οι σημερινοί βασανιστές
ούτε ανάμνηση θα είναι στο μέλλον/
Τα κάγκελα της φυλακής τους
και της ζωής μας οι ελεγκτές
θέση δεν θα ΄χουν στη νέα ελπίδα μας,
τα παιδιά κόκκινο θα βάψουν τον ουρανό
σε ανάμνηση των πεσόντων,
το χάσμα θα γεφυρώσουν του διαφορετικού,
κόσμο θα φτιάξουν να ενώνει.
Ακούς; Ακούς σύντροφε τη φωνή μας;
Νιώθεις την ανάγκη μας;
Αμμοθύελλα της Ερήμου είναι,
Που σαρώνει τα πάντα στο πέρασμα της!

1/7/2011 – 23/8/2011

*Ο Ειρηναίος Μαράκης διατηρεί το ιστολόγιο Κίβδηλη Αντιόχεια στη διεύθυνση http://kivdilh-antioxeia.blogspot.gr

Για τόν Καβάφη: «Μέρες θαυμάτων» / β

http://goodmusipresszita.blogspot.com/2012/03/constantine-p-cavafy-ithaka.html

Στην ποίηση που, όταν όλα είναι ιδανικά, όλα είναι ωραία και μεγάλα φωτισμένα, έρχεται αυτονόητο να πει κανείς ότι ο Καβάφης είναι με τόν πιο επίμονο και ήσυχο ταυτόχρονα τρόπο επικούρειος. Η μνήμη που είναι ο κατεξοχήν κόσμος τού παρόντος σ’ αυτόν, είναι ο κόσμος μιας ηδονικής διαφάνειας, εκεί που πλέουν τά μαγευτικά απογεύματα, οι ορμές και η χαρά, δύναμη λόγος κι ομορφιά (πολύ αναπάντεχο καρφί αυτός ο «λόγος» εκεί ανάμεσα, για όποιον τόν διαβάζει αφηρημένος), αίσθησις και επιθυμία, λάγνη ορμή, μοιραία χαρά, ηδονή άνομη και έκνομη μέθη ερωτική, η πύρα τής νεότητος ώς που έλειψε τό φως, χαρά και μύρο τής ζωής του η μνήμη τών ωρών αυτού που αποστρέφεται κάθε απόλαυση ερώτων τής ρουτίνας – και κει σχεδιάζονταν τής ποίησής του η περιοχή : όταν ο έρως με τήν εξαισία του ισχύν κι η φυλαχθείσα ερωτική συγκίνησις (κι αν δεν θυμάται πού – ένα ξέχασμά του δεν σημαίνει) σ’ αυτή τή μία ένταση τήν μόνο ερωτική που δεν γνωρίζει η υγεία και μέσα στο μαγευτικό απόγευμα ενός πλοίου θα υπάρξει ακριβώς η αρχή αυτών που αύριο ή μεθαύριο ή με τά χρόνια θα γραφούν : οι στίχοι οι δυνατοί που εδώ ήταν η αρχή των.

Αυτή η αντεστραμμένη αίσθηση τού χρόνου δεν είναι απλώς αισθητική, είναι πράγματι και ηθική για τόν Καβάφη : μέσα στο ποίημα ο ίδιος βρίσκεται στο παρόν τού παρελθόντος του, γι’ αυτό κι οι στίχοι θα γραφούν (ενώ τό γεγονός τού ποιήματος δείχνει ότι ήδη γράφηκαν) και εδώ δεν ήταν η αρχή των, αλλά εκεί : Αλλά ο Καβάφης επιθυμεί πάντα να μείνει εδώ που είναι ακόμη ζωντανή η ηδονή. Έτσι λοιπόν, παρ’ όλη τή νοσταλγία και τή θλίψη ή τήν αίσθηση ανεπανόρθωτης απώλειας (που αγγίζει όχι μόνο πρόσωπα ή σώματα αλλά και τά πράγματα γύρω του), έχουμε να κάνουμε με μια θλίψη και μια νοσταλγία με τίς οποίες εξακοντίζονται ακριβώς οι εικόνες του μέσα στον χρόνο, ο οποίος όμως δεν είναι ποτέ χρόνος χειμώνα και ούτε φθινοπώρου καν : όλα σχεδόν τά φωτίζει ένας ήλιος μόνιμα, που δεν οφείλεται ίσως μόνο στο κλίμα : και όλα συμβαίνουν ταυτόχρονα κάτω από τόν αστερισμό τής ίδιας πάντα φτώχειας, που δεν οφείλεται ίσως μόνο στον ρεαλισμό τής προσωπικής περίπτωσης : αυτή η οικονομική δυσπραγία και η στέρηση, που είναι τόσο διάχυτη στα ερωτικά του ποιήματα, εικονογραφεί όχι τόσο μια αδικία κοινωνική γενικού είδους, αλλά μια τιμωρία για τίς ερωτικές επιλογές τίς έκνομες – σαν να επιχειρείται η εικονογράφηση μιας παράλογης μεταφυσικής ζυγαριάς που θα ’λεγε (φροϋδικώ και μαρκουζικώ τω τρόπω) κανείς ότι δείχνει πως όσο περισσότερη ευτυχία και πλήρωσις ερωτική, τόσο λιγότερη κοινωνική επιτυχία και αποδοχή. Στα περισσότερα ερωτικά ποιήματα, σχεδόν όπως στα μυθιστορήματα τής Τζαίην Ώστιν (και νομίζω ότι τήν είχε διαβάσει και τού άρεσε) πληροφορούμαστε εισαγωγικά κιόλας – και, οπωσδήποτε αργότερα, καθ’ οδόν – για τήν μέχρις εδώ, ή και παρούσα (τόσο παρούσα, που να γίνεται μέρος τής δραματοποιημένης συγκίνησης) οικονομική κατάσταση τών ηρώων : Αν δεν είναι οι ήρωες ωραία παιδιά χαμένα στα σιδεράδικα, ή τά γραφεία από τήν φτώχεια τους, θα είναι παιδιά καλών (τιμίων) οικογενειών που, λόγω τού ξεπεσμού και τών ηθικών τους επιλογών, μήτες να τούς ξέρουν δεν θέλουν πια.

Continue reading

Αργύρης Χιόνης, Ποίημα

fotoeducacion-SxiSgM

[Kούφον γάρ χρήμα]

Β΄ Είναι κάτι πρεσβυωπικά γερόντια οι ποιητές
μονάχα μακριά μπορούν να δουν
Μακριά στο παρελθόν μακριά στο μέλλον
τα πράγματα τα κοντινά δεν τα διακρίνουν
παραπατούν σκοντάφτουνε τρικλίζουν
τα χέρια απλώνουμε ψαχουλευτά πασχίζουν
σαν την τυφλόμυγα πού βρίσκονται να βρουν.

Το σήμερα μαντίλι γύρω από τα μάτια τους δεμένο.

John Rety, Δύο ποιήματα

john-rety-notebook-cv


Αρχαίο τραγούδι

Η μαύρη γη πίνει
Έτσι κάνει και το δέντρο
Η θάλασσα πίνει το χείμαρρο
Και ο ήλιος πίνει τη θάλασσα
Το φεγγάρι πίνει τον ήλιο
Λοιπόν, γιατί μού αντιστέκεστε φίλοι,
Ποιος επιθυμεί να πιεί
όπως και η θάλασσα.

Η Τέχνη και ο Άνθρωπος

Ο άνθρωπος στον κήπο μετρούσε τα φύλλα
Το δέντρο ήταν μόνο ένα δέντρο
Ο άνθρωπος ήταν μόνο ένας άνθρωπος
Το μέτρημα πήρε χρόνια

Τότε ήταν Καλοκαίρι
Κάθε φύλλο καταμετριόταν
Το Φθινόπωρο ο άνθρωπος
Μάζεψε τα πεσμένα φύλλα.

Ο άνθρωπος ήταν στον κήπο καρφιτσώνοντας πίσω τα φύλλα
Το δέντρο δεν ήταν πια μόνο ένα δέντρο
Ο άνθρωπος δεν ήταν πια μόνο ένας άνθρωπος
Ήταν ένας Καλλιτέχνης και η δουλειά της τέχνης του ήταν το δέντρο.

*Μετάφραση: Δημήτρης Τρωαδίτης

**Ο John Rety γεννήθηκε στη Βουδαπέστη το 1930 και το πραγματικό του όνομα ήταν Réti János. Το 1947 μετανάστευσε στην Αγγλία όπου και έμεινε την υπόλοιπη ζωή του. Ήταν αναρχικός ποιητής, εκδότης της αγγλικής αναρχικής εφημερίδας “Freedom¨ τη δεκαετία του ’60 και δεινός σκακιστής. Πέθανε στο Λονδίνο στις 3 Φλεβάρη 2010.

b37fd078-2802-11df-9598-00144feabdc0

Melissanthi, Atonement

w7711246

Every time I sinned a door half opened,
and the angels who in my virtue had never found me beautiful
tipped over the amphora of their floral souls;
every time I sinned, it was as though a door had opened
and tears of compassion dripped among the grasses;
but if the sword of my remorse chased me from heaven
every time I sinned a door half opened
and though men thought me ugly, the angels thought me beautiful.

*English translation: Yannis Goumas.

Poetry@FedSquare, Saturday 21 September 2-4pm

Poetry@FedSquare,

Saturday 21 September 2-4pm

Federation Square – Atrium

Entry: Free
(located near the Flinders Street entrance of The Atrium)

The-Atrium-Federation-Square

Dear poets, poetry lovers and fellow travellers to the poetic roads

Under the full support of Federation Square and the auspices of Multicultural Arts Victoria we are pleased to announce that poetry@fedsquare is on again in 21 September, 2-4pm

Poetry@fedsquare is a free program of poetry, music and performance at Federation Square.
Each month a group of different poets present their new (or not) works in a public setting to an ever-changing audience. It is an opportunity to hear new words and voices. September together with Spring brings you the wonderful words of two amazing poets who are

Chris Mansell

and James WF Roberts

There is also an open mic section for those wanted to share their lovely stuff for just 5 minutes each.

Please do not hesitate coming forward asking to read by dropping a line at poetryfedsquare@gmail.com or troaditisdimitris@gmail.com or just tell me on the spot.

CHRIS MANSELL (born 1953) is an Australian poet and publisher. Born in Sydney, grew up on the Central Coast of New South Wales and in Lae, Papua New Guinea, later studying economics at the University of Sydney. She was active in Sydney in the 1970s and 1980s as an editor and poet and since the 1980s has lived in regional Australia where she continues to write, perform, publish and edit. In 1978 she and Dane Thwaites began a magazine called Compass Poetry & Prose which published many of the young Australian poets of the time. She closed the magazine in 1987 and soon after, was a member of the collective (which included David Reiter among others) who founded Five Islands Press. She now runs PressPress, a small independent poetry press she founded in 2002.Like many poets of her generation, Mansell makes her living by performing her work, publishing and teaching writing at various institutions. Although primarily a poet, she has also written a number of plays including Some Sunny Day. Her collection Mortifications & Lies has been described as a ‘groundbreaking work’ because of its experimentation with form and its overtly political content. Love Poems is less political, a livre composé which takes subtler formal risks. Always interested in experimentation with form, she now also works in digital media. She directed the Shoalhaven Poetry Festival in 2002, 2003 and 2005. She was winner of the Queensland Premier’s Literary Award (poetry) and has been shortlisted for the NSW Premier’s Literature Award, and the Banjo Award (Victoria).She has published 12 poetry collection, one fiction book and one children’s book. She runs http://www.chrismansell.com/

250px-ChrisMansell9920

JAMES WF ROBERTS
James WF Roberts, Aka the Red Wolf. From Bendigo and Melbourne, a poet and a radio broadcaster on http://www.phoenixfm.org.au. Runner up, 2012 Page Seventeen Poetry prize. Highly commended, John Shaw Nielson Poetry Prize 2009/10 Fellowship of Australian Writers. Short listed for the Fermoy international poetry prize (Ireland) 2012. Recently released his first book of poetry, Blue Electric Dusk, Numen Books, 2013. Recent publications include: Bone Orchard Poetry (UK) (2013), The Art of Being Human (Europe. 2013), Song of Sahel (UK 2012) Page Seventeen Volume 10, (Aus. Busybird 2012). Painted Words (BRIT 2012) Spirit of Poe Anthology (USA) (2011. Verandah 26 (Deakin Uni. 2011)

COLOUR-JAMES-WF-ROBERTS-IMAGES-COURTESY-AMANDA-SENDY

See you all there
Join us via facebook
http://www.facebook.com/PoetryAtFedSquare
and/or Twitter @poetryfedsquare

For more Info: http://www.fedsquare.com/events/poetry-at-fed-square/ and http://www.multiculturalarts.com.au

Fed Square Corporate Logo- External use

01

Pierre Reverdy, Το πύρινο νήμα

Photo-30-Mind-Blowing-Space-Photos-from-2012-01

Η γη κυλάει στην παρακμή της
Η γη πλημμύρισε από σκόνη
Φώτα γαλάζια της πρωίας
Στις σπίθες του κρατήρα
Στη θερμή κόρη του ματιού που ξετυλίγει την αιχμή της
Στα βλέφαρα τα φτιασιδωμένα με όνειρα που καταρρέουν
Μια λάσπη παραισθήσεων κατακλύζει το πεζοδρόμιο
Μέσα στην αθλιότητα των χεριών
Η κενή ομιλία που κρέμεται
Το βαθουλό βάζο όπου διατηρείται η καρδιά
Όλο το αίμα μου σαν ξίδι
Πάνω στης δυστυχίας το σκοινί με τους κόμπους
Είχα λάβει όλα τα μέτρα μου
Και τώρα κοιμούμαι ως το καινούργιο σύνθημα
Μέσα στο τούνελ που διακόπτεται από ψεύτικα ανοίγματα
Στη βαρειά νύχτα τη γεμάτη ωμότητες
Τιποτένιες λύπες που με περιμένουν

*Μετάφραση: Τάκης Βαρβιτσιώτης
**Από το βιβλίο «Pierre Reverdy, εκλογή ποιημάτων 1915-1966» εκδόσεις Αρμός 2007.
http://ppirinas.blogspot.com

Δημήτρης Π. Κρανιώτης, Παζλ

PAZL

Να γεννιέμαι στο δάσος 
από νερό και χώμα. 
Δέντρο να γίνομαι
σκορπίζοντας τα φύλλα.
Να αιωρούμαι ανίερα 
ως παζλ στον αέρα.
Να με τρώνε τα πουλιά
ως ρυτίδες με χρώμα.
Ν’ αναζητώ
με “Silver Αlert”
δίχως όνομα, 
εμένα.

*Το ποίημα και η εικόνα της ανάρτησης αναδημοσιεύονται από το http://greekpoetics.blogspot.gr/2013/08/blog-post_31.html