Θόρυβος στο τρένο και το κεφάλι του είναι πάλι κουρασμένο
δυσκολεύεται να εστιάσει πάλι κάποιος ζητιάνος παρακαλάει για λεφτά
ζητάει συγνώμη για την ενόχληση εγώ συγνώμη που δεν θέλω να δώσω

ένας άνθρωπος μιλάει δυνατά στο κινητό σκάσε απλά σκάσε

και εκείνη η κοπέλα
πώς παραμένει τόσο ήρεμη;

Εστιάζει. Στην κοπέλα.
Δεν έχει σημασία τι χρώμα έχουν τα μάτια της ή τα μαλλιά της-
αυτό εδώ δεν είναι ένα απ’ αυτά τα ποιήματα.

Γιατί το μόνο που έχει σημασία
τώρα
είναι αυτό που αισθάνεται τώρα

πως η ψυχή της ίσως να μπορεί να τον ξεκουράσει
για λίγο
μέχρι την επόμενη στάση.

Την πλησιάζει κι εκείνη τον κοιτάζει.
Τον κοιτάζει στα μάτια σαν να τον ξέρει- μα δεν τον ξέρει.

Εκείνη δεν φοβάται.

Λέτε απόψε να είναι εκείνη η βραδιά;
Λέτε απόψε να μην ακούσει πως είναι φρικιό
να μη νιώσει τον πόνο που μόνο το χαστούκι μιας γυναίκας μπορεί να προσφέρει
να μην τον πετάξουν έξω από το τρένο σαν κάποιον ανώμαλο που σπέρνει το κακό;

Κάθεται δίπλα της.
Εκείνη δεν κουνιέται.
Και τότε, φίλοι μου, κάτι απίστευτο συμβαίνει:

Ο άντρας, σιωπηλός,
φέρνει το κεφάλι του στα πόδια της γυναίκας
τα πόδια του απλώνονται στα διπλανά καθίσματα
το χέρι του πιάνει το χέρι της ή το χέρι της πιάνει το χέρι του- κανείς δεν ξέρει
και η γυναίκα, σιωπηλή,
τον χαϊδεύει στα μαλλιά, στο μάγουλο, στη μεγάλη του μύτη
και ο άντρας χαμογελάει
και τα παγωμένα, ακάλυπτα της πόδια ζεσταίνονται από το δάκρυ του
μέχρι το βαγόνι ν’ αδειάσει.

Και όλοι όσοι βρέθηκαν εκείνη τη νύχτα στο βαγόνι
θα λένε για το βράδυ που δύο ξένοι συναντήθηκαν
και αγγίχτηκαν
μέχρι η ζωή ξανά να τους τραβήξει.


*Για περισσότερα κείμενα του Αλέξη Αντωνόπουλου, μπορείτε να μπείτε στην ιστοσελίδα http://www.alexantonopoulos.com

στη Ν.Κ.

Επικίνδυνο το ξημέρωμα
ο ήλιος που το πρωί ανατέλλει
πάνω από σπίτια φτωχικά
βυθισμένα στης δυστυχίας τον λήθαργο
κάρτα χτυπώντας
σε εργοστάσια της ανέχειας
χωρίς δάκρυα και ντροπή
ενώ στην τηλεόραση, ξεκινούν
από νωρίς τα πρωινάδικα
παρέα στους ξενύχτηδες
που για μια μπύρα και πατσά
θα πρόδιδαν και τη μητέρα τους.
Επικίνδυνο το ξημέρωμα
και ο ήλιος που το πρωί ανατέλλει,
βαριά ρεμπέτικα και σκυλάδικα
με τις γυναίκες της δουλειάς
δρόμο να παίρνουν στα κρυφά
οι νοικοκύρηδες μην τις δουν
κι ενοχληθεί η τίμια και ηθική κοινωνία
που ορκίζεται στη γροθιά της
με άστεγους στα παγκάκια
και μετανάστες στην πλατεία
δουλειά να ζητούν
από όρθια καπέλα και κασμίρια
– που ξέχασαν, οι αγνώμονες
πως η ζωή έχει και κατηφόρες.
Επικίνδυνο το ξημέρωμα
ο ήλιος που το πρωί ανατέλλει
με τα αυτοκίνητα στην εθνική
και τις καμπάνες του Όρθρου
να φτιάχνουν μουσική
που δεν θα ήθελες ν’ ακούσεις
κι εγώ, με τσιγάρο πρωινό
ποίηση, λέμε τώρα, να γράφω
για την φθορά και την απελπισία
αντί δίπλα σου να ‘ρθω
και στα ζεστά μας σεντόνια.

30/9/2013

*Το ποίημα και η εικόνα της ανάρτησης αναδημοσιεύονται από το ιστολόγιο του ποιητή Κίβδηλη Αντιόχεια στη διεύθυνση http://kivdilh-antioxeia.blogspot.gr

οι περισσότεροι ίσκιοι
έφυγαν

στο αρχαίο κέρμα καίγεται
το νερό

πληθαίνει

όψη

———–

είναι μια κρούστα εδώ

ο ύπνος

τραγούδησαν υπολογιστικά
στο θέατρο

μέληση

διαδρομή

*Αναδημοσίευση από το ιστολόγιο Κηρύκειον στη διεύθυνση kirikion.blogspot.com

Ότι γυρεύω από τα σπίτια είναι τα ούλα τους
τα γέρικα μαλακά ούλα που παραλύουν
και τρέχουν από τα λακκώματα γερασμένα βρέφη
με τις σαρμανίτσες στους ώμους τους
το κεφάλι του πατέρα μου ανοιχτό με παλιό νερό
που χύνεται προς τη μεριά μου
επιθετικό
κι η πελώρια κοιλιά της μάνας μου με οχτώ ζωνάρια
από τις γέννες της έμπα μου λέει κουνάβι μου
πατώντας τους καπνοσωρούς
αφήνωντας απ’ έξω
δηλητήρια για τους χρονοκυνηγούς
πάρε και τέσσερα σκυλιά όταν βγαίνεις για το νερό σου
τα σύννεφα είναι χοντρό χόρτο με φίδιαΚαι μου δείχνει τα σύνορα της κάθε μου ανάγκης
με το φόβο υφ’ ήπατος
για χωμένα ναρκοπέδια και κρυφόσκυλα
μόλις ένα παραπάτημα
έξω απ’ τα σύνορα
Εκεί είναι μου λέει η ταφόπετρα με το ψωμί σου
και τα κόκαλά μου στην κόρα του
κι απ’ έξω χόντρο χόρτο με δηλητήριαγια τους χρονοκυνηγούςΑυτό είναι το σπίτι σου
που το δαγκώνει το χώμα ως τα μαλλιά του επικήδειου
τρόμου τουΟργιές μέσα στο χώμα είναι η γραφή των νεκρών
για την ασώματη
διαθήκη τουςΈμπα μου λέει κουνάβι μου κάτω απ’ το χώμα
πατώντας τους καπνοσωρούς
αφήνοντας απ’ έξω δηλητήρια
για τους χρονοκυνηγούς

Δημήτρης Ελευθεράκης, Στιχοποιού απόκλιση

Επάνω στο γραφείο του έμεναν τα γυαλιά, ένα κερί
κι ένας τόμος ανοιγμένος της Ιστορίας των Περσών
(μα γράφτηκε ποτέ τέτοιο βιβλίο;)
και μία εφημερίδα του έτους 2003 μ.Χ.
Στοχάζονταν να βρει τον ορισμό της περιρρέουσας
κι ύστερα να ‘δινε το όραμα μ’ όλο το μέτρο που βαστά ο στίχος,
να φτιάξει ποιήματα σπουδαία ελληνικά όπως το θέλησε.
Όμως τον πρόφτασε στα μέλη του ο δόλος του κρασιού,
όπως αρμόζει σε άνθρωπο φθαρμένο απ’ τα πνευματικά,
κι αφέθηκε στη γλύκα ενός ενύπνιου~
καράβια να φουσκώνουνε μέσα στις πόλεις του Κατάρ
κορίτσια που παντρεύονταν πάνω απ’ την έρημο
και στο μυαλό του υμέναιος τ’ ανθρώπινο μελίσσι.

Χάρης Ψαρράς, Γυρίζοντας αλλού το βλέμμα

Δε λέω πως το οξύ βλέμμα είναι λίγο
η δύναμη να βλέπεις πριν
τραπεί ο καθρέπτης σου σε δάκρυ κι αναπόληση
η γνώση να επινοείς
κάτω απ’ τα υφάσματα και τις πτυχές των ρούχων
σώματα υπάρχοντα μες στον παλμό τους.
Αναλογίες στέρεες, πρωτίστως φανερές
“δίνουνε νόημα στην όραση” μου έλεγες.
Αξίζει και αυτό, όμως τα μάτια πρέπει
να τα χειρίζεσαι σωστά, να συλλαμβάνεις
μια αγκαλιά πραγμάτων, όχι μόνο
ώμους λευκούς που αναλώνονται στο φως τους.
Πάθος συνδυάζοντας και βιοπορισμό
μιαν άκρη βρήκες και εσύ, χρυσό απάγκιο.
Κοίταζες σώματα γυμνά για να τα ζωγραφίζεις
προσεκτικά, τραβώντας με γραμμές τον ίδιο δρόμο
την κίνησή τους έξω απ’ το χαρτί
ίχνη χαδιών που προίκισαν το δέρμα
σγουρά μαλλιά σα φύλλα, σε σκιές
κι ήπιο χρώμα τα γύριζες.
Μοντέλα, αγόρα άπραγα, άνθρωποι της ανάγκης
καιροί σφιχτοί χωρίς δουλειά… ποζάρουν για να ζήσουν
αφήνουν έναν οβολό σε τέχνη λεπτών τρόπων.
Η πείνα, η δυσχέρεια πώς ν’ απεικονιστεί
όταν γλυκιές πηγές φωτός μόνο στο σώμα σκάβεις
βλέμμα οξύ στη θήκη των κορμιών να συσκοτίζεται…
αχ, όπου να ‘ναι θα τελειώσουν τα πορτρέτα
όσο φτάνεις στο πρόσωπο τα μάτια συναντάς
εκεί που κλείστηκε η ερημιά του κόσμου.
Σφιχτοί καιροί, χωρίς λεφτά, σώματα αγγεία και
στη φτώχεια τους υπάκουα.
Κοίτα τι λεν τα μάτια τους
θέλεις, δεν θες το βλέμα σου θα ‘βρει
εκείνη την οξεία του πλευρά που ξεγυμνώνει
το έργο από της χάρης του τα κρύσταλλα
κακό καθρεπτισμό και λυπημένο
για να σου νεύει πως, σιγά
σιγά, γίναν τα σώματα κουρέλια.

*Αναδημοσίευη από το http://avgi-anagnoseis.blogspot.com/2008/05/blog-post.html