Επειδή άλλη μάνα με γέννησε
και σ’ άλλη γλώσσα άκουσες εσύ
τα όμορφα παιδικά σου παραμύθια…
μη με φωνάζεις «ξένο»

το ψωμί σου δε διαφέρει απ’ το δικό μου
το χέρι σου είναι όμοιο με το δικό μου,
σαν τη φωτιά καίει
και η δική μου φωτιά.
Γιατί λοιπόν με φωνάζεις «ξένο»;

Επειδή σ’ άλλους δρόμους βρέθηκα
και σ’ άλλο λαό γεννήθηκα
και άλλες θάλασσες γνώρισα
και απ’ αλλού σάλπαρα;

Αλλά το ίδιο άγχος κρύβουμε κι οι δυο
η ίδια εξάντληση
στην πλάτη μας βαραίνει,
αυτή που συντρίβει το κάθε θνητό
μέσ’ απ’ του χρόνου τα σκοτάδια
από τότε που σύνορα δεν είχαν τεθεί
κι ανάμεσά μας ακόμη δεν είχαν φθάσει
όσοι διχάζουν
και σκοτώνουν το φτωχό,
αυτοί που κλέβουν
και μοιράζουν ψέμματα,
αυτοί που εμπορεύονται κι εμάς
και θάβουν αδίστακτα τα όνειρά μας
όσοι εφεύραν αυτή τη λέξη
τη σκληρή: «ξένος».

λέξη παγωμένη και γεμάτη θλίψη
που θυμίζει αλησμοσύνη κι εξορία.

Αν θέλεις το καλό μου να είσαι καλός
σταμάτα τώρα να με φωνάζεις «ξένο»
αν θέλεις, κοίταξέ με στα μάτια,
ποιο πέρα απ’ το μίσος
ας φθάσει η ματιά σου,
ας ξεπεράσει φόβο, εγωισμό.

Για δες, άνθρωπος είμαι κι εγώ
Όχι, δεν είμαι «ξένος»!

α’

Δεν μπορώ να γράψω εδώ.
Συνέχεια θόρυβος.
Συνέχεια.
Δεν
σκάνε
ποτέ.
Και όλοι φαίνονται το ίδιο
κι εγώ φαίνομαι το ίδιο με αυτούς.

Και τώρα έχει θόρυβο.
00:32 και δεν σκάνε.
Δεν σκάνε.

Αλλά πρέπει να συνεχίσω να γράφω.
Δεν μπορώ να χάσω κι αυτό.
Δεν πρέπει να ξεχάσω.

β΄

Εύχομαι να διαβάζεις αυτό το ποίημα.
Αν το διαβάζεις, σημαίνει πως τα κατάφερα.
Ή τουλάχιστον κατάφερα να πω κάτι αληθινό εδώ
και ν’ ακουστώ από σένα.

Έχει ησυχία εκεί που είσαι τώρα;

Αν έχει ησυχία, μην κρίνεις τις λέξεις μου αυστηρά.
Οι λέξεις είναι δύσκολες για μένα τώρα, μα θέλω να τις έχεις.

Αν έχει θόρυβο εκεί που είσαι
ή αν ακόμα κι η ησυχία σε κουφαίνει,

όπως συμβαίνει όταν η σιωπή κρύβει
τα όνειρα
που κάποτε μας χρέωσαν ως αμαρτίες,

τότε θέλω να ξέρεις πως είμαι εδώ
με το τετράδιό μου ανοιχτό
και προσπαθώ να μην ξεχάσω.

Παλεύουμε ενάντια σε μια αόρατη απειλή
έναν αιώνιο πόλεμο
που σαν ονομάσουμε με λέξεις
χάνεται
για να επανεμφανιστεί ως μια καινούργια λέξη
ένα καινούργιο δόλωμα που θα ματώσει τα χέρια
όσων προσπαθήσουν να το πνίξουν.

Και κοιτάζοντας τις παλάμες μας
θα δούμε μονάχα το αίμα·
το δικό μας και των αδελφών μας.

Κι εκείνο που προσπαθήσαμε να πνίξουμε
θα ζει και θα μας μαστιγώνει
και θα μας σκοτώνει
κάθε μέρα
μέχρι εσύ
να ονειρευτείς το όνειρο που μας αξίζει.

*Για περισσότερα κείμενα του Αλέξη Αντωνόπουλου, μπορείτε να επισκεφτείτε τον ιστότοπό του στη διεύθυνση http://www.alexantonopoulos.com

(for Bally)

The scent of sweat and toxins
climbs to my nose
my skin expelling what it can
there have been days of this
days

and yet now that I am here
sitting in front of my computer
I find that anxiety has lifted a little
sits beside me
not on top.

My blue heeler lies behind me
snoring
warmed by the heater
and my presence.

Earlier he was bounding through the front yard
watching the blue wrens
skitter in and out of the gate
in what little sun this day allows.

*From the collection “re-membering”, Walleah Press 2013, page 5.

Janet Galbraith, Αυτή η Μέρα

(στον Bally)

Η μυρωδιά του ιδρώτα και των τοξινών
σκαρφαλώνει στη μύτη μου,
το δέρμα μου αποβάλει ό,τι μπορεί
υπήρξαν ημέρες σαν κι αυτές
μέρες

και όμως τώρα που είμαι εδώ
κάθοντας μπροστά στον υπολογιστή μου,
βλέπω ότι το άγχος έχει ελαττωθεί λίγο
κάθεται δίπλα μου
αλλά όχι πάνω μου.

Το γαλάζιο σκυλί μου ξαπλώνει πίσω μου
ροχαλίζοντας
ζεσταμένο από τη θέρμανση
και την παρουσία μου.

Νωρίτερα είχε πηδήξει απ’ την μπροστινή αυλή
παρατηρώντας τα γαλάζια τζιτζίκια
κινούμενος ελαφρά μέσα και έξω από την πόρτα
σ’ αυτό τον ελάχιστο ήλιο
που επιτρέπει αυτή η μέρα.

*Από την ποιητική συλλογή “re-membering”, Walleah Press 2013, σελίδα 5.

**Μετάφραση: Δημήτρης Τρωαδίτης.

Τα «Συσσίτια της αγάπης»

Σκοτείνιασε η μέρα.
Σύννεφα απελπισίας.
Ο ορίζοντας στα χρώματα του γκρι.
Σκιές πεινασμένων ανθρώπων
σέρνουν βαριά τα βήματα.

Με βλέμμα βουρκωμένο
ψάχνουν για λίγα ψίχουλα συμπόνιας.
Κατάπιαν την περηφάνια τους.
Ένα ζεστό πιάτο φαγητό στοίχειωσε τις προσδοκίες τους.
Φύσηξε ο ανεμοστρόβιλος της φτώχιας
κι η ανασφάλεια διέλυσε τη ζωή και τα όνειρα.

Η ζωή περιορίστηκε πια σ’ ένα αγώνα επιβίωσης.
Το χαμόγελο μοιάζει με «είδος πολυτελείας».
Μόνη αναλαμπή στο σκοτάδι της κρίσης
τα «συσσίτια της αγάπης».
Προσφέρουν μερίδες ανθρωπιάς.
Πολύτιμες.

Κιβωτός

Η φτώχια ήρθε απρόσκλητη.
Στα χέρια της κρατούσε τους κεραυνούς της δυστυχίας.
Πιάστηκα στον ιστό της.
Ένα εύκολο άοπλο θύμα.
Κι ύστερα ήρθε αναπάντεχα η συμπόνια.
Στα χέρια της κρατούσε τα δώρα της κατανόησης.
Βρήκα καταφύγιο στην αγκαλιά της.
Στον κατακλυσμό της εξαθλίωσης
μια κιβωτός σωτηρίας.

Κάνω ακόμη σχέδια να πάω στο Μεξικό το καλοκαίρι.
Τα είδωλα των Τολτέκων! Το Τσιτσέν Ιτζά!
Ο Ντ. Χ. Λόρενς ξέφρενα το οραματίζεται.
Του Μάλκομ Λόουρυ το βιβλίο σαν κυκλοφόρησε
το δίδαξα στο Πρίνστον.

Δεν παραιτούμαι εντελώς. Ίσως αυτό το απόγευμα διδάξω
το τρίτο ευαγγέλιο. Δεν το ‘χω αποφασίσει.
Καμιά φορά μου φαίνεται πως άλλοι έχουν
πιο εύκολες δουλειές και τις κάνουν χειρότερα.

Ας είναι, πρέπει να δουλεύουμε και να ονειρευόμαστε.
Ο Γκόγκολ ήταν ανίκανος, μου είπε κάποιος στο Πίτσμπουργκ.
Ρώτησα: σε τι ηλικία; Δεν μπόρεσαν να μου απαντήσουν.
Αυτό είναι ένα διαολεμένα σοβαρό ζήτημα.

Ο Ρέμπραντ ήταν νηφάλιος. Εκεί διαφέρουμε. Νηφάλιος.
Τρόμοι τον έπιασαν. Κι εμάς επίσης.
Την αυτοκτονία σκέφτομαι συνέχεια.
Καθώς φαίνεται εκείνος δεν την σκεφτόταν.
Λουκά θα διδάξω.

*Mετάφραση: Γιάννης Λειβαδάς
Ανθολογία αμερικανικής ποίησης του εικοστού αιώνα, εκδ. Ηριδανός 2007

Του Τάσου Κάρτα

Για την ποιητική συλλογή της Τζούλιας Φορτούνη “Φυσικό Αντίδοτο”, εκδ. Μανδραγόρας 2013

Ανέκαθεν «ιδανικός και ανάξιος εραστής» των λέξεων που είναι «παιδιά πολλών ανθρώπων» και συναγελάζονται στα ποιήματα και με μαγεύουν, άλλοτε με την «υπεροψία και τη μέθη» που έχουν τα φωνήεντα τους, μα πιο πολύ μένοντας ενεός όταν νιώθω ότι έχουν συναίσθηση «της ματαιότητας των μεγαλείων» που έχουν τα σύμφωνα του κόσμου τούτου, παρακαλώ τη μούσα να μου δώσει έμπνευση να βρω λέξεις-κλειδιά, «νάρκης του άλγους δοκιμές», που θ’ ανοίγουν την ανοιχτή έτσι κι αλλιώς πόρτα της ποιήσεως μήπως κάποτε μπορέσω να ιδώ στο βάθος της μια μπαλάντα κρυφή για τους «άδοξους» στίχους ποιητών που άκουγα μια βραδιά την αγωνία τους να «σπέρνεται και να γεννιέται σαν τα βρέφη».

Γιατί, όπως λέει κι ο Ποιητής, «τα πεύκα κρατούν τη μορφή του αγέρα ενώ ο αγέρας έφυγε, δεν είναι εκεί, το ίδιο κι οι στίχοι φυλάγουν τη μορφή του ανθρώπου ενώ άνθρωπος φεύγει δεν είναι εκεί», στον μαγικό εκείνο χώρο, πανταχού παρόντα, κοινό για όλους, ποιητές φανερούς και λανθάνοντες, γιατί η Ποίηση, στην πρωτογενή της έκφραση, θα είναι πάντα η κοινή ανθρώπινη ανάγκη για ουρανό, το ΤΕΛΕΙΟ ΦΥΣΙΚΟ ΑΝΤΙΔΟΤΟ!

Σύμφωνα με τον Γ. Αλισάνογλου, το τομίδιο αυτό, γραμμένο εξ ολοκλήρου σε μορφή ηλεκτρονικών μηνυμάτων κατά την περίοδο Μαρτίου-Ιουνίου 2013, προέκυψε από μία μακρά συζήτηση μετά το πέρας τής οποίας, το ίδιο βράδυ, αποφάσισε να στείλει στο μαίηλ τού συνομιλητή του ένα ποίημα, απαύγασμα τής συζήτησής τους, το “Προς αυτήν την αλόγιστη κατεύθυνση”. Τού απάντησε σχεδόν αμέσως με το “Η εδώ κατεύθυνση”. Δεν είχαν παρά να συνεχίσουν.

Τα δεκατέσσερα ποιήματα που συνιστούν το παρόν βιβλίο είναι, λοιπόν, γραμμένα ε ξ ο λ ο κ λ ή ρ ο υ σε μορφή ηλεκτρονικών μηνυμάτων. Είναι δηλαδή μία αλληλογραφία πολλαπλών, αλληλοσυμπληρούμενων και αντιμαχόμενων, κατευθύνσεων, γραμμένη εν θερμώ, εξ ου και στο τέλος κάθε «επιστολής» μιας και οι δυο ποιητές θεώρησαν σκόπιμο να αναγράφεται η ημερομηνία και η ώρα τής αποστολής τους.

Το κείμενο με τον τίτλο «Η ενέσιμη ποίηση» που συντάχθηκε για να αποτελέσει το επίμετρο τού βιβλίου, αποφάσισαν να ενταχθεί κι αυτό στο κυρίως «σώμα» των ποιητικών ανταλλαγών αφού είναι γραμμένο λίγες μόλις μέρες πριν την ολοκλήρωση των δύο τελευταίων «επιστολών», άρα μέσα στον βρασμό τών αμοιβαίων ανταποκρίσεων. Η ένταξη αυτή γίνεται για να υπογραμμιστεί η έγχρονη διάσταση τής ανταλλαγής αλλά και να τονιστεί ο ζέων, δηλαδή τυχαίος, απρόβλεπτος και απρογραμμάτιστος, χαρακτήρας τού όλου εγχειρήματος.

Continue reading →