Μια σκούρα χρυσή καμπάνα αντηχεί –
ένας εραστής σε σκοτεινό δωμάτιο ξυπνάει·
το μάγουλο στις φλόγες· φως, τρεμοπαίζοντας, στο τζάμι
χτυπάει.
Λάμπουν στο ποτάμι: κατάρτι, σκοινιά, πανί.

Ένας μοναχός, μια έγκυος γυναίκα μες στον συνωστισμό.
Κιθάρες παίζουν και αστράφτουν κόκκινες ποδιές.
Ατμόσφαιρα αποπνικτική· μες σε λάμψη χρυσή ξεραίνονται
οι καστανιές.
Μαύρη υψώνεται η εκκλησία προκαλώντας θαυμασμό.

Από μάσκα χλωμή το Πνεύμα του Κακού κοιτάζει.
Μία πλατεία σκοτεινιάζει μακάβρια και φρικτή·
Ψίθυροι, το βράδυ, στα νησιά κινούνται.

Ασαφή οιωνό το πέταγμα των πουλιών διαβάζει
ο λεπρός, που ίσως πεθάνει και σαπίσει ως την αυγή.
Στο πάρκο τ’ αδέλφια, τρέμοντας, κοιτιούνται.

*Μετάφραση Μιχάλης Παπαντωνόπουλος
http://mixalispapantonopoulos.blogspot.com

`
Κοίτα πως χάνονται οι δρόμοι

μες τους ανθρώπους…

τα περίπτερα πως κρυώνουνε

απ΄τις βρεγμένες εφημερίδες

ο ουρανός

πως τρυπιέται στα καλώδια

και το τέλος της θάλασσας

από το βάρος των πλοίων

πόσο λυπημένες είναι οι ξεχασμένες ομπρέλες

στο τελευταίο δρομολόγιο

και το λάθος εκείνου που κατέβηκε

στην πιό πρίν στάση

τα αφημένα ρούχα στο καθαριστήριο

και τη ντροπή σου

ύστερα από δύο χρόνια που βρήκες λεφτά

πώς να τα ζητήσεις

πως τσούκου τσούκου

αργά μεθοδικά μας αλλοιώνουνε

να καθορίζουμε τη στάση μας στη ζωή

από το στύλ της καρέκλας…
.

*


Schau, wie sich Wege

in Menschen verlieren…

die Kioske

unter feuchten Zeitungen frieren

wie der Himmel

von Kabeln durchlöchert ist

und auf das Ende des Meeres

durch der Schiffe Gewicht

die vergessenen Regenschirme

wie traurig sie sind
auf ihrer letzten Reise

und der Irrtum von dem
der eine Station zu früh ausstieg

die nicht abgeholten Klamotten in der Reinigung

und wie verlegen du warst nach zwei Jahren

als du den Schein gefunden dafür

wie sie uns nach und nach verbiegen

mit Methode

dass wir unsere Haltung zum Leben ableiten

aus der Form eines Stuhles…

.

Κακό κακό κακό κακό
Ο Κόσμος είναι κακό
Η Ζωή είναι κακό
Όλα είναι κακό
αν καβαλήσω το άλογο του μίσους
με το κακό μισόκλειστο μάτι του
να γυρνά τον κόσμο στο κακό
το Κακό είναι Θάνατος ξαναζεσταμένος
το Κακό είναι Ζωή συλλαβισμένη ανάποδα
το Κακό είναι αρνί που καίγεται ζωηρά
το Κακό είναι αγάπη ψημένη στη σούβλα
που γυρνάει κόντρα στον εαυτό της
το Κακό είναι κριθαράκι στο μάτι του σύμπαντος
κρεμασμένο σ’ ένα άλογο που βήχει
που μ’ ακολουθεί τη νύχτα
σ’ έναν κούφιο δρόμο
φορώντας παρωπίδες
το Κακό είναι πράσινα γάντια
γυρισμένα το μέσα έξω
δίπλα σ’ ένα διπλό μαρτίνι
πάνω σ’ ένα τραπέζι για κοκτέιλ
το Κακό είναι πλούσιο σε δόντια αλόγου
το Κακό με κυνηγάει
με πόδια από κόλλα
τρέχω.
Κακό είναι να γαμάς άγνωστες
ύστερα από κοκτέιλ πάρτυ
Καϋμένη σάρκα δεν είναι κακό
Κρέας μοναχικό δεν είναι κακό
αλλά κακό είναι σταμπαρισμένο
στο παράθυρό μου.
Είμαι παρανοϊκός για το κακό
το Κακό είναι σαράντα χρονών
και στο λάθος μυαλό μου
το Κακό είναι να ‘χεις χάσει το νου σου
στον ύπνο ή στον ξύπνιο
το Κακό περνάει στα τυφλά
μεσ’ από τ’ ακροδάχτυλα του νου
σε οράματα μαριχουάνας
όπου ένα άλογο περπατάει
ένα άλογο που θέλει να με φάει
το Άλογο τρώει τη συνείδηση
το φοβάμαι
τρέχω
σε μισώ κακό
τρελό άλογο.
Όλοι μας τρελαινόμαστε
όταν πεθαίνουμε
αλλά να καβαλάμε ζωντανοί
το τρελό άλογο
είναι μια μορφή θανάτου
κάθε τρελή μέρα κι ένας θάνατος
είμαι παρανοϊκός γι΄αυτό
το Κακό έχει βγει να με πιάσει
το Άλογο καμπουριάζει πίσω μου
φορώντας παρωπίδες
το Άλογο θέλει να ανέβω πάνω του
το Άλογο θέλει να καβαλήσω
δίχως γκέμια
τρέχω να του ξεφύγω
με δυο πόδια
φοβάμαι
δεν θέλω να πεθάνω.

Μετάφραση: Κ. Γιαννόπουλος και Φ. Αθέρας

Εδώ η Ίνγκεμποργκ Μπάχμανν (1926-1973) απαγγέλλει το ποίημα «Στον ήλιο».

Ωραιότερος από την αισθητή σελήνη και το τιμημένο της το φως,
Ωραιότερος από τ’ αστέρια, τα φημισμένα τάγματα της νύχτας,
Πολύ ωραιότερος από την πύρινη εμφάνιση ενός κομήτη
Και για πολύ ωραιότερα προορισμένος από κάθε άλλον αστέρα,
Γιατί η δική σου κι η δική μου η ζωή από ’κείνον κρέμεται κάθε ημέρα, ο ήλιος
είναι.

Ωραίος ήλιος, που ανατέλλει, που το έργο του δεν τό ’χει αποξεχάσει
Κι ούτε ολοκληρώσει, ωραιότατος το καλοκαίρι, όταν μία ημέρα
Στις ακτές εξατμίζεται και τα ιστία δίχως δύναμη καθρεφτισμένα
Από τα μάτια σου περνούν, μέχρι ν’ αποκάμεις και να συντομεύσεις το τελευταίο.

Δίχως τον ήλιο και η τέχνη ακόμα περιβάλλεται πάλι το μοναχικό σχήμα,
Εσύ δεν μου εμφανίζεσαι πια, και η θάλασσα και η άμμος,
Από ήσκιους μαστιγωμένες, καταφεύγουν κάτω απ’ τα βλέφαρά μου.

Ωραίο φως, που ζεστούς μας κρατά, μας φυλάει και θαυμάσια φροντίζει
Να βλέπω πάλι εγώ κι εσένα να βλέπω πάλι!

Τίποτα ωραιότερο κάτω απ’ τον ήλιο από το να είμαι κάτω απ’ τον ήλιο…

Τίποτα ωραιότερο από το να βλέπω το ραβδί μες στο νερό και το πουλί ψηλά,
Που μελετά το πέταγμά του, και κάτω τα ψάρια κοπάδι,
Με χρώμα, με μορφή, έχοντας έρθει στον κόσμο με μια εκπομπή φωτός,
Και τα περίχωρα να βλέπω, το τετραγωνισμένο σχήμα ενός χωραφιού, τις χίλιες κόχες της χώρας μου
Και το φουστάνι πού ’χεις φορέσει εσύ. Και το δικό σου το φουστάνι,
σαν καμπάνα και γαλάζιο!

Ωραίο γαλάζιο, που μέσα του περιδιαβάζουν τα παγώνια και υποκλίνονται,
Γαλάζιο των μακρινών τόπων, των ζωνών της ευτυχίας με τους καιρούς για το συναίσθημά μου,
Γαλάζια σύμπτωση στον ορίζοντα! Και τα έκθαμβα τα μάτια μου
Ανοίγουν πάλι διάπλατα και τρεμοπαίζουν και καίγονται και πληγιάζουν.

Ωραίος ήλιος, που κι απ’ τη σκόνη ακόμα ο μέγιστος ο θαυμασμός του αξίζει,
Γι’ αυτό κι εμένα όχι για τη σελήνη και τ’ αστέρια κι όχι
Γιατί η νύχτα κομπάζει με κομήτες και μέσα μου αναζητά έναν τρελό,
Αλλά για σένα και σε λίγο δίχως τελειωμό κι όπως για τίποτ’ άλλο
θα με πάρει το παράπονο για την αναπότρεπτη απώλεια των ματιών μου.

Φωτογραφία του Luan Harder

*Μετάφραση από τα Γερμανικά: Αλέξανδρος Κυπριώτης

***Από το http://logotexnia21.blogspot.gr/2014/02/ingeborg-bachmann.html

(for Paulos Fissas, 34, for John Lennon, the immigrants, the poets)

I am still a foreigner in your town,
the one with the unknown words.
I did not bring along those dreaded swords
So than, if you are after my soul,
Go ahead and have a go…

I am still an immense stranger in your town
To hide is difficult, trying to vanish
in shriveled alleys, between the houses,
the garbage and the weary periwinkles. ΄

Did you really believe I came to
live forever on your consecrated lawn?

Oh no, I don’t need the key to
your scary property
so, keep to you the gloomy chains,
the rotten brains of oblivion.

Sweet and human conversations,
nostalgia of homey lands, all wings
of remembrance are miles away
from this petty kingdom.

Did you really believe I would convert your sheepish mobs?
Trust me, I prefer my shoes and dance to hip hops…
Look at the shoes and look at my ale!
they’re both so livid
but my blood is pouring red and rain.

Ιt is a strange experiment
I thought I was living on earth
But in your wire-fenced town
I show a face that does not bow,
I sing an unexpected tongue,
I die to free this desecrated world.
Freedom, Ι long for you wherever I go.

Είμαι ακόμα ένας ξένος στην πόλη σας,
Αυτός με τις άγνωστες λέξεις
Δεν έφερα μαζί μου τα απειλητικά σπαθιά
Λοιπόν εάν γυρεύετε την ψυχή μου, πάρτε φόρα

Είμαι ακόμα ένας απέραντος ξένος στην πόλη σας
Δεν μπορώ να κρύβομαι, εξαφανίζοντας
σε κουρελιασμένα σοκάκια, ανάμεσα στα σπίτια,
τα σκουπίδια και τα φθαρμένα χρυσάνθεμα

Πιστέψατε πραγματικά ότι
Ήρθα να ζήσω για πάντα
Στο άγιο χώμα σας

Τι λέτε, δεν χρειάζομαι το κλειδί
Για τέτοιες περιουσίες,
Κρατήστε λοιπόν τις μουντές αλυσίδες,
σάπια μυαλά της λησμονιάς.
Γλυκές και ανθρώπινες κουβέντες,
Η νοσταλγία πιο οικείων χωρών
στα φτερά της μνήμης
ταξιδεύουν μίλια μακριά
από αυτό το
μικροπρεπείς Βασίλειο.

Πιστέψατε στ’αλήθεια ότι θα ήθελα να προσηλυτίσω τις μάζες σας, τα πρόβατά σας
Προτιμάω τα παπούτσια μου και να χορέψω στον ρυθμό του χιπ χοπ
Κοιτάξτε τα παπούτσια μου και κοιτάξτε την μπίρα μου
Είναι τόσο χλομά, το αίμα μου στάζει σαν κόκκινη βροχή

Είναι ένα περίεργο πείραμα
Νόμιζα ότι ζούσα στη γη
Άλλα στην οχυρωμένη πόλη σας
Δείχνω ένα ασυνήθιστό πρόσωπο
Τραγουδάω μια αλλιώτικη γλώσσα,
Πεθαίνω να ελευθερώσω
Αυτό τον φθαρμένο κόσμο,
ελευθερία, σε αναζητώ όπου και να πάω.

Ξέρω το πρόσωπό σου
Αμίλητη από τη θέση μου βλέπω όλες τις πτυχές σου
Τα λυπημένα μάτια τα μάτια που χαμογελούν
Τις γωνίες που αλλάζουν τις σκιές που πέφτουν και ορθώνονται ξανά
Όπως γυρνάς

Ξέρω το πρόσωπό σου
Δεν έρχεται από τα μάτια αυτή η γνώση
Τα χείλια σου ξέρω
Όπως οι λέξεις έκθαμβες ακουμπάνε πάνω τους
Όπως ρωτάς

Κι ύστερα ανατινάσσονται στον ουρανό

Ξέρω το πρόσωπό σου με τα φώτα κλειστά
Με τα χέρια απλωμένα και
Την ψυχή να ίπταται λίγο πάνω απ’ το στήθος και
Πώς ψηλαφίζονται στον αέρα τα σημάδια σου
Ξέρω

Και τη συνέχεια την ξέρω
Είσαι ο έρωτας

Σαν τον ερημίτη του Ουόρτζουορθ, ο Γιώργος Λίλλης, με την εσωτερική του λάμψη ζητά από την Ποίηση να φωτίσει μέσα στις ανθρώπινες σχέσεις την ουσία όσων μας περιτριγυρίζουν. Αντιπρόσωπος του «ποιητικού ανθρωπισμού» προσπαθεί να γιατρέψει τους αναγνώστες από το σαθρό του σύγχρονου κόσμου. Ακροβατώντας μεταξύ ύλης και απείρου, πατώντας γερά πάνω στο χωρόχρονο και εξαπατώντας τα γήινα θραύσματα – που τόσο επιδέξια μας κρατάνε εγκλωβισμένους στα αδιέξοδα της καθημερινότητας – παράγει το δικό του μοναδικό σημάδι στο ποιητικό τοπίο. Διαβάζοντας την “Μικρή διαθήκη” αισθάνεσαι σαν τον μαθητή – αναγνώστη του Γουάλας Στίβενς• γίνεσαι ο θαυμάσιος μαθητής της φαντασιακής αναζήτησης… Ο έφηβος που σιγά -σιγά βαίνει προς την ποιητική ωριμότητα. Το περιβάλλον γύρω σου ξεγυμνώνεται από την τετριμμένη του εικόνα, αναδεικνύοντας την Αλήθεια που εκπορεύεται απ’ αυτό. Η ποίησή του καταργεί τα όρια των συμβάσεων. Το αρχέτυπο χάνει την μυθολογία που το ακολουθεί και ξαναγίνεται το φωτεινό ακλόνητο στην σκοτεινή επιφάνεια του κόσμου.

Continue reading →

Dark Sparring
by Selina Tusitala Marsh
Auckland University Press, 2013

The first epigraph to Selina Tusitala Marsh’s new collection is from Muhammad Ali; ‘The fight,’ he says, ‘is won or lost far away from witnesses – behind the lines … long before I dance under these lights’. Behind Tusitala Marsh’s lines of poetry, there is an immense reserve of strength and grace, enough to sustain the poet through her mother’s death from cancer and to channel her fear and anger into rhythms of the Muay Thai kickboxing ring and the page.

A prologue, titled ‘Matariki’, acts as an invocation. Matariki is the Maori New Year, and the name of one of Tusitala Marsh’s students, who had recently lost her mother. The narrator urges Matariki to:

write what you remember
write your lost and found
write the toiling of the year’s grief
write the seeding of the new (1).

Continue reading →

απόπειρα πρώτη

κάθε απόπειρα σκέψης
περιέχει όλες τις απόπειρες μαζί
κάθε κίνηση στο άπειρο
περιέχει όλες τις κινήσεις μαζί
κάθε έμπνευση στα κενά διαστήματα
περιέχει όλες τις γητειές του κόσμου

απόπειρα δεύτερη

η ξηρασία μας αποτελείωσε
σε αλυσίδες σκόνης
η ζέστη μεσουρανεί
ο καύσωνας κυβερνά
με απομιμήσεις βροχοπτώσεων
προχωρούν οι προνοητικοί
σε λιτανείες
θρησκευτικές ή μη
στις ράχες μας
η ξηρασία που εκτοπίζει
τους πάντες
σε τόπους εξορίας
που ξερνούν
περιβαλλοντικές καταστροφές
αγκομαχώντας

απόπειρα τρίτη

έτσι έγκλειστοι
σε ηλεκτρονικές κάμαρες
αποκολλούνται τα κομμάτια μας
μένουμε με τα υπολείμματα
του εαυτού μας
η ψυχή μας έρμαιο
σε σχήματα κι απομιμήσεις
με τ’ άντερα έξω
σε κοινή θέα
εκτεθειμένα στα βρόχια
της καθημερινότητας
δεμένοι χειροπόδαρα
από αόρατους σπάγκους
κάποιος τραβά το χαλί
κάτω απ’ τα πόδια μας

*Από τη συλλογή “υπολήψεις – απόπειρες”. Για να διαβάσετε ή κατεβάσετε τη συλλογή αυτή πηγαίνετε εδώ: http://www.apostaktirio.gr/index.php?option=com_content&view=article&id=2738:test&catid=57:e-books&Itemid=66