Antonia Pont
 Reviews Pip Smith’s, Too Close for Comfort

2c4c

Too Close for Comfort
by Pip Smith

Sydney University Press, 2013

It’s funny the effect of sequence. When I picked up Pip Smith’s collection Too Close for Comfort, winner of the 2013 Helen Bell Poetry Award, I wasn’t primed for anything. I had no expectations – neither indulgent, nor prickly. The volume has texture: bundles of thin pages alternating with thick ones, the latter offering various portions of an illustration of the work’s ‘leitmotif’ – the giant squid.

The squid, you see, is the creature who will embrace ‘our prawn pink necks’ when we are all at the bottom of a globally warmed ocean (from the collection’s title poem, p. 27). It was when I reached this poem, almost a third of the way through the collection, that I exhaled gratefully, and started to enjoy the less brassy side of the ride of Smith’s poiesis. I reflected that there might be lots of reasons for a publisher, and for the poet herself, to have chosen to open the collection with a number of strident examples. They are topical, indignant, disdainful, cleary parodic, maybe smart-arse … and can feel a little like being splattered with a scorn-sprinkler. They would certainly avoid any pre-emptive labelling of the collection as ‘girly’, ‘touching’, or ‘sensitive’. But gender-strategies aside, I couldn’t – at least in that initial moment of reading – manage to like the atmosphere very much. Hence the question of whether I could stomach coming back for more.

Continue reading

Γιάννης Γιαννουλέας, Αιφνίδιο σατόρι

hopper

Μεροκάματα σεληνόφωτος
καταργώ
με το ’να μου χέρι
 
αγνοώ τα εμβατήρια
της νεκρής γλώσσας
κατατάσσομαι εθελοντής
στη στρατιά των
αγέννητων.
 
Αποζητώ
το όν
που δεν μπορεί
να μιλήσει.

*Το ποίημα και η εικόνα της ανάρτησης αναδημοσιεύονται από τον λαθρομετανάστη στη διεύθυνση http://lathrometanastis.wordpress.com/

Γιώργος Βέης, Χαρτούμ

DSC09679


Στον Γεράσιμο Δενδρινό

Η άμμος σηκώνεται πάλι,
όπως το χέρι να κρύψει το πρόσωπο,
αργά στην αρχή
-η συντριβή διστάζει –
με δύναμη μετά και φούρια
να γίνει το πυκνό σεντόνι του πανικού
αδιαπέραστο από το νικημένο βλέμμα.
Σημάδι αλλαξοκαιριάς ή νέμεση του Νείλου;
Ναι, στο δρόμο του ο βήχας ό, τι κι αν βρει θα πνίξει.
Σκόνη καθεστώς.

Έπεται, σχεδόν πάντα, η έξαψη
η επιβίωσή μας μέσα στην ορμή μιας φύσης
ανώτερης του θανάτου.
Βλέπουμε πάλι τον κόσμο.
Επέτειος εικόνων που άντεξαν.
Ένα ποτήρι καθαρό νερό
η ανανέωση των προσδοκιών
για ένα μεγαλύτερο κι ευκολότερο
κέρδος.

Louis Adeane, In Memory of M.L.B. / Στη μνήμη της M.L.B.

dossier14maria-luisa

Into the silence of the sun
Risen in dust the rose is gone,
The blood that burned along the briar
Branches invisibly on the air.
Flame into flame’s petal
Her grief extends our grief,
Over the ashy heat-ways
A green glance from a leaf
Shivers the settled trees.
A child walks in her grace
The light glows on his face,
Where the great rose has burned away
Within the terrible silence of the day.

Στη μνήμη της M.L.B.

Μέσα στη σιωπή του ήλιου
Το τριαντάφυλλο που μεγάλωσε μέσ’ τη σκόνη έχει φύγει,
Το αίμα που φλεγόταν στα ρείκια
Κλαδιά αόρατα στον αέρα.
Φλόγα μέσα στο πέταλο της φλόγας
Η θλίψη της επεκτείνει τη δική μας,
Πάνω από τις θερμές διόδους της στάχτης
Μια πράσινη ματιά από ένα φύλλο
Κάνει να ριγούν τα βουλιαγμένα δέντρα.
Ένα παιδί περπατάει στη χάρη της,
Το φως λάμπει στο πρόσωπό του,
Όπου το μεγάλο ρόδο έχει καεί
Στην τρομερή σιωπή της ημέρας.

*Μετάφραση: Δημήτρης Τρωαδίτης

**Το ποίημα αυτό είναι αφιερωμένο στην αναρχική Marie Louise Berneri (1918-1949) – εξ ου και M.L.B. στον τίτλο του ποιήματος. Η Marie Louise Berneri ήταν κόρη του ονομαστού Ιταλού αναρχικού Camillo Berneri, ο οποίος δολοφονήθηκε από τους σταλινικούς στη Βαρκελώνη στα γεγονότα του Μάη του 1937. Το 1926 εξαιτίας της ανόδου του φασιστικού καθεστώτος Μουσολίνι και της τρομοκρατίας, η οικογένεια Berneri εγκαταστάθηκε στο Παρίσι. Από το 1937 η Marie Louise έζησε στο Λονδίνο. Έγραψε πολλά κείμενα και βιβλία για την Ισπανική και τη Ρωσική Επανάσταση, το Β’ Παγκόσμιο Πολεμο και γενικά για την κοινωνική επανάσταση, όλα με βάση την αναρχική κοσμοθεώρηση. Ωστόσο, το έργο με το οποίο είναι γνωστή ακόμα και μέχρι σήμερα είναι το ογκώδες και πολύ αξιόλογο “Περιήγηση στην Ουτοπία” (ελληνική έκδοση “Νησίδες” 1999, σε μετάφραση Βασίλη Τομανά).

41F-FWMMcfL

***Ο Louis Adeane (το πραγματικό όνομα του οποίου ήταν Donald Potter – αδελφός του αναρχικού ποιητή και σχεδιαστή, Norman Potter) ήταν Άγγλος ποιητής και συγγραφέας, ο οποίος συμμετείχε σε ομάδες και κινήσεις αναρχικών και ειρηνιστών συγγραφέων. Τα ποιήματά του έχουν δημοσιευτεί σε πάμπολλες ανθολογίες της Νέας Βρετανικής Ποίησης. Έγραψε, επίσης, άρθρα για τον αναρχισμό και τον Herbert Read. Το 1946 δημοσίευσε την ποιητική συλλογή “The Night Loves Us” (“Η Νύχτα Μας Αγαπάει”).

Ο πνευματικός κόσμος υπερασπίζεται το βιβλίο

enelvi_logo
 
Οι πιο κάτω που υπογράφουμε, θέλουμε να εκφράσουμε την απερίφραστη αντίθεσή μας στην πρόθεση της κυβέρνησης να καταργήσει την ενιαία τιμή του βιβλίου.

Ο νόμος περί ενιαίας τιμής είναι μία ρυθμιστική παράμετρος στην ελληνική αγορά του βιβλίου. Επέτρεψε τη λειτουργία του υγιούς ανταγωνισμού στο μοναδικό πολιτιστικό προϊόν που παράγεται χωρίς καμία απολύτως κρατική βοήθεια ή επιδότηση. 

Ο συγγραφέας, ο εκδότης και ο βιβλιοπώλης ζουν αποκλειστικά από το κοινό των αναγνωστών, περιορισμένο αριθμητικά αλλά δυναμικό στη χώρα μας. Είναι ακριβώς αυτός ο δυναμισμός που κάνει ακόμη και το μικρό συνοικιακό ή επαρχιακό βιβλιοπωλείο εξίσου απαραίτητα με τις μεγάλες επιφάνειες και τις αλυσίδες. Αυτός επιτρέπει να διακινούνται δοκίμια με μικρή αναγνωσιμότητα, απαιτητικά λογοτεχνικά έργα ή ποιητικές συλλογές που η ύπαρξή τους δεν μπορεί να υπαχθεί στον ανταγωνισμό των τιμών, όπως στα υπόλοιπα προϊόντα. Η ενιαία τιμή του βιβλίου επέτρεψε ο ανταγωνισμός να γίνεται με όρους ποιότητας και όχι ποσότητας.
Η ενιαία τιμή του βιβλίου εφαρμόζεται ήδη με μεγάλη επιτυχία στις περισσότερες χώρες της Ευρωζώνης, αγορές πολύ μεγαλύτερες από την ελληνική. Εκεί επέτρεψε την ύπαρξη ανεξάρτητων βιβλιοπωλείων, όπως και εκδοτών που συνεχίζουν να αντιμετωπίζουν το έργο τους ως πολιτισμική προσφορά. Σε καιρούς κρίσης, όταν η αγορά παλεύει να αντέξει στους κραδασμούς μιας κατεστραμμένης οικονομίας, θεωρούμε εντελώς παράλογη και επιπόλαια την κατάργηση της ενιαίας τιμής.

Το ελληνικό βιβλίο είναι η κιβωτός της ελληνικής γλώσσας. Μιας γλώσσας με μεγάλη ιστορία που όμως στον σημερινό κόσμο παραμένει περιορισμένη στα σύνορά της. Χρειάζεται τον κάθε αναγνώστη, όπως χρειάζεται και τον κάθε συγγραφέα, εκδότη ή βιβλιοπώλη. Το βιβλίο είναι ο κεντρικός πυρήνας της πνευματικής και πολιτισμικής ζωής. Εάν καταργηθεί η ενιαία τιμή, το ελληνικό βιβλίο θα αφεθεί στο έλεος ενός ολιγοπωλιακού ανταγωνισμού που θα αδιαφορεί για την ποιότητα του προϊόντος. Η κατάσταση δεν θα είναι αναστρέψιμη.

Ζητούμε την συμπαράσταση του πνευματικού κόσμου της χώρας, των πανεπιστημιακών ιδρυμάτων, των θεσμών, όπως η Ακαδημία Αθηνών, για μια υπόθεση που αφορά την ίδια την τύχη της ελληνικής γλώσσας.
 
Το παραπάνω κείμενο υπογράφουν 571 άνθρωποι του πνεύματος και συγγραφείς.

Franscisco Leon, Βιβλίο γυρισμένο προς ένα θεό

THEROS+books

Το ποίημα περιέχει την εικόνα του θέρους
—πετρώδη εδάφη καυτά και λουόμενοι που κοιμούνται
στον ήλιο, όπως σ’ ένα βιβλίο,
στην ιερή πλευρά των υδάτων.

Το μαύρο βιβλίο και το θέρος
των υπαρκτών υδάτων και των αδιόρατων υδάτων.

Το να επιθυμεί κανείς αυτόν τον αληθινό κόσμο,
το βιβλίο του θέρους που ακτινοβολεί σε σελίδες από πέτρα,
το να αγαπά κανείς τον φίκο τον αληθινό,
τη λευκότητα των αληθινών διαμερισμάτων
στην αργή στάχτη της εσπέρας.

Μόνο ο αναγνώστης έτσι ανυψώνεται με το νου του
ως προς ένα θεό υπέρτατο και πραγματικό,
για να κοιμηθεί κάτω απ’ τον ήλιο του βιβλίου, για να
ονειρευτεί πως είναι πραγματικότητα εκείνο που οραματίζεται.

Ύδατα υπαρκτά και ύδατα αδιόρατα πάνω στο βιβλίο του θέρους.

Μόνο ένας αναγνώστης υποκλίνεται

πάνω σ’ αυτή την εικόνα.

*Από τη συλλογή “Όψεις μιας αποκάλυψης” (2009). Το πο΄πιημα το πήραμε από την Ανθολογία Σύγχρονης Ισπανικής Ποίησης, εκδ. Βακχικόν. Mετάφραση: Άτη Σολέρτη
Ο ποιητης διατηρει την ιστοσελίδα http://lagalaxiaamediodia.tumblr.com

Frantz Kafka, Αύγουστος ώς τέλη του 1920

999797_624692490926814_407796210_n

Όρθια τ’ απομεινάρια,
τα λυμένα απ’ τη χαρά μέλη,
τα χαλαρά γόνατα,
στο φεγγαρόφωτο κάτω απ’ το μπαλκόνι.
Στο βάθος φύλλα λιγοστά,
σκουρόχρωμα σα μαλλιά.
Λαχτάρα μου ήταν τ’ αρχαία χρόνια
λαχτάρα μου ήταν το παρόν
λαχτάρα μου ήταν το μέλλον
και μ’ όλα αυτά πεθαίνω σ’ ένα μικρό φυλάκιο
στην άκρη του δρόμου
σ’ ένα παντοτινά όρθιο φέρετρο
σ’ ένα δημόσιο κτήμα
τη ζωή μου ξόδεψα προσπαθώντας
να συγκρατηθώ να μην το κομματιάσω.
Τη ζωή μου ξόδεψα πολεμώντας τον πόθο μου
να την τελειώσω.

Δημήτρης Τρωαδίτης, Από τις “Απόπειρες ονείρων”

1661694_282691081886234_617380037_n

απόπειρα πρώτη

κάθε απόπειρα σκέψης
περιέχει όλες τις απόπειρες μαζί
κάθε κίνηση στο άπειρο
περιέχει όλες τις κινήσεις μαζί
κάθε έμπνευση στα κενά διαστήματα
περιέχει όλες τις γητειές του κόσμου

απόπειρα δεύτερη

η ξηρασία μας αποτελείωσε
σε αλυσίδες σκόνης
η ζέστη μεσουρανεί
ο καύσωνας κυβερνά
με απομιμήσεις βροχοπτώσεων
προχωρούν οι προνοητικοί
σε λιτανείες
θρησκευτικές ή μη
στις ράχες μας
η ξηρασία που εκτοπίζει
τους πάντες
σε τόπους εξορίας
που ξερνούν
περιβαλλοντικές καταστροφές
αγκομαχώντας

απόπειρα τρίτη

έτσι έγκλειστοι
σε ηλεκτρονικές κάμαρες
αποκολλούνται τα κομμάτια μας
μένουμε με τα υπολείμματα
του εαυτού μας
η ψυχή μας έρμαιο
σε σχήματα κι απομιμήσεις
με τ’ άντερα έξω
σε κοινή θέα
εκτεθειμένα στα βρόχια
της καθημερινότητας
δεμένοι χειροπόδαρα
από αόρατους σπάγκους
κάποιος τραβά το χαλί
κάτω απ’ τα πόδια μας

*Από τη συλλογή “υπολήψεις – απόπειρες”. Για να διαβάσετε ή κατεβάσετε τη συλλογή αυτή πηγαίνετε εδώ: http://www.apostaktirio.gr/index.php?option=com_content&view=article&id=2738:test&catid=57:e-books&Itemid=66

Γιάννης Υφαντής: «Ο ποιητής είναι επικίνδυνος για την παρούσα πολιτική συγκυρία»

Ο Γιάννης Υφαντής (αριστερά) με τον ποιητή Λευτέρη Πούλιο σε ταβέρνα των Εξαρχείων το Μάρτη του 2012,

Ο Γιάννης Υφαντής (αριστερά) με τον ποιητή Λευτέρη Πούλιο σε ταβέρνα των Εξαρχείων το Μάρτη του 2012,

ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ στον Γιάννη Παλαβό, ΠΕΡΙΟΔΙΚΟ “MONKEY” (2007)

Η ποίηση του Γιάννη Υφαντή είναι ένα πραγματικό δώρο. Σχεδόν αποσιωπημένος από τους διαμορφωτές του λογοτεχνικού κανόνα, τα λογοτεχνικά έντυπα και τις στήλες των εφημερίδων, ο Υφαντής διαγράφει εδώ και τρεις δεκαετίες μια σπουδαία πορεία, όντας σχεδόν στο περιθώριο. Σε μια πλασματική μιντιακή πραγματικότητα, όπου η προκλητικότητα και το προβοκατόρικο ύφος περισσεύουν, τα ποιήματα του Υφαντή αστράφτουν με την γνήσια ανατρεπτικότητα, τον ερωτισμό και την απλότητά τους. Πρόκειται για έναν από τους σημαντικότερους νεοέλληνες ποιητές. Το Monkey παρουσιάζει με μεγάλη χαρά τη συζήτηση με τον ποιητή.

1. Είχατε δυσκολίες να εκδώσετε, όταν πρωτοξεκινήσατε;
1. Περιέργως, όχι. Ήδη στα 19 μου είχα δημοσιεύσει σε περιοδικά κι εφημερίδες αρκετά ποιήματα. Ήταν δικτατορία ακόμα, όταν το περιοδικό «Ευθύνη» και οι «Εκδόσεις των Φίλων» ζήτησαν να μου κάνουν μια έκδοση. Συγκέντρωσα τα προς έκδοσιν ποιήματά μου, αλλά σ’ ένα δεύτερο γράμμα που μου έστειλαν, ζητούσαν ν’ αφαιρέσω μερικές «βλάσφημες» λέξεις. Τους είπα ότι μου είναι αδύνατον να αυτολογοκριθώ, κι έτσι τελειώσαμε μ’ αυτή την εκδοτική πρόταση. Λίγα χρόνια αργότερα, ο Χατζηδάκις κι ο Γκάτσος (με τους οποίους εννοείται δεν σχετιζόμουν εκείνο τον καιρό), ζήτησαν από τις εκδόσεις «Τραμ» να μου εκδώσουν οπωσδήποτε βιβλίο.

2. Αλήθεια ποιες ήταν οι «κακές» λέξεις που οι «Εκδόσεις των Φίλων» ζήτησαν ν’ αφαιρέσετε;
2. Αλίμονο. Είμαι ο πρώτος Νεοέλλην ποιητής που δημοσίευσε ποίημα με τη λέξη «μουνί». Και είμαι ο πρώτος που διάβασε στην ελληνική τηλεόραση ποίημά του με τη λέξη «πούτσος». Και να ξεκαθαρίσω, μιλάμε για δημοσιευμένη ποίηση. Διότι αδημοσίευτη ποίηση με τις λέξεις αυτές έχει γραφτεί πολύ πριν από μένα. Και μάλιστα από ιερέα ποιητή. Είναι ο θαυμάσιος Ζακύνθιος ιερέας, ζωγράφος και ποιητής, Νικολός Κουτούζης, σύγχρονος του Σολωμού, που έγραψε ποίηση, χρησιμοποιώντας χωρίς κανένα δισταγμό όλες τις λέξεις της ελληνικής γλώσσας.
Θυμώνω όταν διαβάζω ανθρώπους που ενώ δηλώνουν θαυμαστές του Καραϊσκάκη, μόλις φτάνουν στις λέξεις που χρησιμοποιούσε ο Καραϊσκάκης, βάζουν αποσιωπητικά. Δηλώνοντας έτσι, κατ’ εμέ, την αναξιότητά τους. Όποιος δεν μπορεί να προφέρει τις λέξεις που πρόφερε ο Καραϊσκάκης, είναι αδύνατο να πράξει αυτά που έπραξε ο Καραϊσκάκης, τουτέστιν να δράσει υπέρ της ελευθερίας, διότι ελευθερία και γλώσσα όπως κι ο Σολωμός μας λέει, πάνε μαζί.

Continue reading