VΙ
Τόσες και τόσες
απαντήσεις ψάχνουν για
μια ερώτηση.
VΙΙ
Είμαι ντεμοντέ.
Πέρασα τα τριάντα
κι ονειρεύομαι.
VΙΙΙ
Όνειρα γλυκά.
Πληροφορίες εντός.
Τιμές στο κόστος.
ΙX
Έβαλε φωτιά
να κάψει το παρελθόν
κι έγινε στάχτη.
X
Άσπλαχνη μέρα
δολοφονεί τη νύχτα
και τ’ όνειρό μου.
Sharing the circle of memory,
laughing, longing and living,
loss and corroboree’s dance,
and ‘welcome to country’…
an Italian husband,
bub-a-chinos for grandchildren,
an embodied female concrete poetry selfie,
and the issues of gender, race and class.
World war soldiers,
looking forward to war being won,
and Vietnam’s pilgrimage carved,
to women in black,
survivors remembering Kabul’s flowers,
and rockets…
counting the days till my Dad comes home,
and now he is a hero because he is dead.
Respecting safety,
bang… weapons,
and life is gone.
Fire breathing dragons and one last drink,
George and cutting off the dragon’s head,
to ever after, and living happily.
From Melawi to England as a nanny,
speaking posh, and a peg for the nose,
to saying Grace, then back home.
Magnets and chemistry meets physics,
explosions in London’s Underground,
a father back from the Western Desert,
John Lande stopping to help a running mate,
and Melbourne’s crowds that turn out.
The rock in the chest,
jutting and sticking,
Victorian volcanic blue stone as it
breaks reflections on the water’s edge.
The winner with twelve votes,
to the warmth of red,
gazing into turquoise view,
a mountain…love swept, music spinning,
the waiting one –
a mother’s love.
*Celebrating Poetry@fedsqure, 21st June 2014, Federation Square, Melbourne, featuring Western Union Writers, including Helen Cerne, Margaret Campbell, Chris Ringrose, Bronwen Hickman, Richard Dove, Bernadette Smallwoood, Bridh Hancock, Janet Howie, Kip Singh Chauli and Johnathan Griffiths and contributing others. LHB
Φωτό: Ασημίνα Ξηρογιάννη
Χαϊκού
Φεύγεις. Κρυώνω.
Ενσκήπτει δριμύτερο
το πεπρωμένο.
Στο άγγιγμά σου
ανοίγουν παράθυρα.
Οθόνη αφής.
Φιλί αγέρα.
Φυλλοβόλος έρωτας.
Πικρό φινάλε.
Μόνη κηλίδα
που δεν εξαλείφεται.
Της απιστίας.
Στο βάθος κήπος.
Τι όνειρο και τούτο;
Λες και γύρισες.
Τα στιχάκια μου
σκοινάκια που απλώνω
τα όνειρά μου.
Πηγή: http://stellasliterarybistro.com/karafylli.htm
***
Επίπεδη
Επίπεδη.
Ροζ πέταλο κρυμμένο στις σελίδες πολύτιμου βιβλίου
του βιβλίου μας
που προδίνεται από ελαφρότατο άρωμα
το άρωμά μας.
Ροζ πινελιά στο μάγουλο, στο στήθος, στο λαιμό σου.
Διακριτικό ταττού στο αριστερό σου μπράτσο
από τη μέσα μεριά
ξυπνώ τις Κυριακές στο πλάι σου
και βρίσκομαι.
Επίπεδη.
Μωβ πέταλο φυλαγμένο στις σελίδες του βιβλίου μας.
Όταν το άρωμα θα έχει ξεθυμάνει
όταν η ροζ πινελιά θα έχει σχεδόν σβήσει
όταν το μικρό ταττού θα έχει ξεθωριάσει
όταν πια δεν θα βρίσκομαι στο πλάι σου
θα με θυμάσαι.
*Από την ποιητική συλλογή “Στο βάθος κήπος”.
Πηγές: http://theoharrispapadopoulos.blogspot.gr/2014/06/blog-post.html
http://poihshkaipoihtes.blogspot.gr/2014/06/blog-post_6.html
Εμείς πήραμε τα ποιήματα αυτά και την εικόνα της ανάρτησης από το Βαρελάκι στο http://varelaki.blogspot.com
Natalia Sergeevna Goncharova, Decorative Composition (Second half of 1910s)
Καρποφορίας φόβος
Αγόρια
που ‘χετε κλαδιά ροδακινιάς για δάχτυλα
γυρέψτε με
όταν τ’ άνθη σας θα πέφτουν
να στρώσω από κάτω το κορμί μου
και τα μαλλιά μου που μακρύναν περιμένοντάς σας
να στολίσω.
Κι όταν βαρύνετε
απ’ τους βελούδινους καρπούς
μη φοβηθείτε
ισάξιο έργο με τις ρίζες σας θα σας προσφέρω
σαν όρθια δίπλα σας σταθώ
σωστή καρυάτις
και γύρω απ’ τα δυο μου χέρια
τα φορτωμένα σας κλαδιά
θα πλέξω.
Di fruttificazione una paura
Ragazzi
che avete per dita rami di pesco
cercatemi
quando cadranno i vostri fiori
perché là sotto distenda il mio corpo
e i miei i capelli cresciuti nella vostra attesa
adorni.
E quando pesanti
di fiori vellutati
non abbiate paura
opera pari alle vostre radici vi offrirò
a voi dritta accanto
come cariatide
e intorno alle mie due mani
i vostri rami carichi
intreccerò.
***
Συνάντηση
Θα είναι ένας Νοέμβρης
σαν το φετινό
και το κρεβάτι μου
θα ‘ναι στρωμένο φύλλα.
Πορτοκάλια
από τα δέντρα των Πρεσπών
και κόκκινα απ’ τις αυλές της Ιρλανδίας
όπως εκείνο που ‘βαλα στο γράμμα που δεν έλαβες
και χρυσοκίτρινα
απ’ τους βοστρύχους των μαλλιών σου.
Θα ‘χω κοιμίσει αγαπημένους φίλους
στα φυλλοσκεπάσματα
κι η μυρωδιά τους
θα ‘ρθει να σου πει τον τρόπο.
Incontro
Sarà un novembre
come quest’anno
e il mio letto
sarà coperto di foglie.
Arancio
degli alberi di Prespa
e rosso dei cortili d’Irlanda
come quella messa nella lettera da te non ricevuta
e gialla dorata
dei ricci dei tuoi capelli.
Mi sarò addormentata cari amici
fra coperte di foglie
e il loro profumo
verrà a raccontarti come.
The Australian Association for Literary Translation (AALITRA) now invites entries for the inaugural AALITRA Translation Prize. The AALITRA Translation Prize aims to acknowledge the wealth of literary translation skills present in the Australian community. Prizes will be awarded for a translation of a selected prose text and for a translation of a selected poem, with the focus on a different language each time the prize is offered.
In 2014, the focus language will be Spanish. The prose text for translation is “Antes del almuerzo” by Ana María Moix. The poetry text is “¿Somos un poema?” by José Luis Reina Palazón. Each text is available from our website http://www.aalitra.org.au
First prizes for the 2014 AALITRA Translation Prize have been donated by Text Publishing.
Thanks to a donation from the Embassy of Spain we are also able to offer additional prizes for one Highly Commended entry in each category.
Winners will be awarded a cash prize, a book prize, and one year’s membership of AALITRA. The Awards Ceremony, also sponsored by the Embassy of Spain, will be held in mid September in Melbourne. Prize-winning entries will be read aloud at the Awards Ceremony and will be published in the Association’s peer-reviewed open-access journal, The AALITRA Review. Thanks also to El Patio Spanish Language School and Hispabooks Publishing for their support. Closing date: Friday 18 July 2014 Entries (see guidelines below) should be sent to translationprize@aalitra.org.au
Conditions of entry:
The competition is only open to Australian citizens and permanent residents.
By entering, participants consent to their translation being published in The AALITRA Review if it is awarded a prize.
There is no entry fee but only one entry per participant will be accepted: either the prose translation or the poetry translation.
The entry should be double-spaced in Times New Roman 12-point font, and should not bear the entrant’s name (to allow for de-identified judging of the entries). The cover sheet (available from our website) must be completed and submitted at the same time as the translation. Only electronic submissions in Microsoft Word format will be accepted. No late entries will be accepted.
The judges’ decision is final. No correspondence will be entered into and submissions will not be returned.
All participants will be notified by email of the outcome of the competition.
http://aalitra.org.au/aalitra-translation-prize/
Βγήκε πάλι στο μπαλκόνι κι έκλαψε με το φεγγάρι
βάφοντάς το
και πάλι
κόκκινο…
κάθε βράδυ μια θυσία,
κάθε νύχτα μια αυτοκτονία,
η δική της.
πέθανα…
τόσες φορές, αν κι ακόμη ζω!
βαδίζει μες το δάσος
στοιχειωμένη από τις μάταιες Αγάπες που πρόσφερε
στα άσπλαχνα έρμαια των δήθεν αναγκών της ζωής…
κάθε νύχτα ακούω ένα χτύπο στην πόρτα
και μετά σιωπή,
ακούω τη σιωπή που τη γδύνει, την αγγίζει, την παγώνει…
…μένει μαρμαρωμένη σε μια αγκαλιά
που προ ολίγου έφυγε..
βαλσαμώθηκε..
άνοιξα την πίσω πόρτα
(μόνο αυτή δεν είναι κλειδωμένη)
και την είδα:
μια ματωμένη καρδιά ξαπλωμένη στο γραφείο
να γράφει με τα παγωμένα, ματωμένα της δάκρυα
τούτες τις σκόρπιες αράδες (που εσείς αποκαλείται “ποίηση”)
για την ανέφικτη αγκαλιά κάποιου “Α”…
Νέττα, 3/2/2013
Σε ένα παθιασμένο κρεσέντο αποκήρυξης,
οι κρίκοι μάτωσαν τις γάμπες σου.
Βασανισμένη μπαλαρίνα της αμφισβήτησης,
ενσαρκώνοντας την ειρωνεία της αναμονής,
ξαπλώνεις αδιάφορα αδειάζοντας ψυχή
και η γενναιοδωρία σου θρέφει τα δεσμά.
Στη γοητευτική σου παραίτηση ,
γάζα το τομάρι μου τυλίγει τις πληγές σου.
Αν το τέλος είναι θέμα χρόνου
τότε υπάγεται στην σχετικότητα.
*Το ποίημα και η φωτογραφία της ανάρτησης αναδημοσιεύονται από το https://libpoema.espivblogs.net/2014/06/20/m%CF%80%CE%B1%CE%BB%CE%B1%CF%81%CE%AF%CE%BD%CE%B1/
Girlery
by Melinda Bufton
Inken Publisch, 2014
The title of Melinda Bufton’s debut collection, Girlery, asks to be read ironically, but is in fact quite apt, bringing to mind a repository of all that is ‘girly,’ in the same way that a reliquary houses relics. Alternatively, it could be a verb: something close to a feminine form of tomfoolery. One imagines a stern injunction to ‘cease this girlery at once!’ With titles such as ‘Dealbreaker,’ ‘Bumper Book for Girls,’ ‘Lollyshop’ and ‘I will call you smitten because it suits your crazy eyes’ among the twenty-three poems collected here, both these associations are appropriate.
These poems are not written in the traditionally lyric mode of contemporary poets such as L.K. Holt or Sarah Holland-Batt, and neither are they particularly experimental or language-focused in the mode of other contemporaries such as Astrid Lorange or Kate Fagan. Instead, the impulse behind this collection appears to be sociological or archival. It catalogues a moment of highly codified, 21st century, urban sub-cultural femininity easily recognisable to a knowing reader. The poems in Girlery are embroidered with references to the accoutrements of this brand of feminine identity, as well as other more general pop-cultural sequins: pencil skirts and garter belts; paste-ups and Japanese Syphon coffee; burlesque and rooftop honey.
Για τον Ούγκο Μπέργκμαν στην πράγα
20 Νοεμβρίου 1897 (;)
Υπάρχει ένας ερχομός και μια φωνή
Ένας χωρισμός και συχνά καμιά επιστροφή
Σεπτέμβριος 1912
Αρραβώνας της αδελφής μου Βάλλι
Απ’ της εξάντλησης
τα βάθη
ανεβαίνουμε
με νέες δυνάμεις
Κύριοι σκοτεινοί
προσμένουν
τα παιδιά
να εξασθενήσουν
4 Μαΐου 1913
Αλλά αν γινόταν μέσα σ’ένα μυαλό
να συνυπάρξει χωρίς διχόνοια.
*Οι στίχοι πάρθηκαν από το βιβλίο “Η πληγή και η λέξη”, εκδ. Σαιξπηρικόν, σε εισαγωγή, μετάφραση και σχόλια Νίκου Βουτυρόπουλου.
ΤΟΥ ΔΗΜΗΤΡΗ ΤΡΩΑΔΙΤΗ
Η Γεωργία Τρούλη είναι μία από τις νέες, αξιόλογες ποιητικές φωνές που έχουν εισέλθει ορμητικά και, πλέον, τείνουν να σημαδέψουν την πρόσφατα ελλαδική ποιητική “σκηνή”. Με είχε εντυπωσιάσει ευχάριστα με την προηγούμενη συλλογή της με τίτλο “ακρογωνιαία πορεία στο και” (από τις ίδιες Εκδόσεις, 2012) με την οποία αισθάνθηκα ότι η ποιήτρια αυτή έχει έρθει για να μας τα πει έτσι όπως πρέπει, χύμα και ανακατωτά, χωρίς ωραία κοσμητικά επίθετα και καλολογικά στοιχεία, αποδεκνύοντας ότι έχει πλήρη συναίσθηση των όσων βιώνει γύρω της και των όσων θέλει να αποτυπώσει στο χαρτί και πώς. Και ήλπιζα η όποια νέα της δουλειά όχι μόνο να κινηθεί στο ίδιο μήκος κύμματος αλλά και να επαυξήσει την καταβύθσή μας σε ονειρικούς μεν, αλλά πραγματικούς κόσμους.
Και δεν ήλπιζα λάθος.
Η Τρούλη, αδρά και αποφασιστικά, φέρνει στην επιφάνεια το διπλό μας προσωπείο, του ειρηνικού και του βίαιου. Μάς φέρνει μπροστά στην ίδια μας την ανολοκλήρωτη υπόσταση, την αιωρούμενη και δισυπόστατη συνείδησή μας. Στην ποίησή της ο περιβάλλων κόσμος μας σωριάζεται κάτω, έντρομος από την τραγικότητά του, με βία, άλλοτε φρίκη και ψυχρότητα, αφήνοντάς μας τραυματικές εμπειρίες, μιας και κινδυνεύουμε να μείνουμε μετέωροι, να παραπαίουμε ανάμεσα στη Σκύλλα και τη Χάρυβδη ενός αιώνιου μαύρου που καραδοκεί να μας συντρίψει.
Παραθέτω ένα δείγμα από το (τελευταίο στη συλλογή) ποίημα “Όν/ειδος προς καταστροφή” (προσοχή στο κενό)
…
Όταν θα γίνει σεισμός για το κάτω από το περβάζι
Όλοι στον ανελκυστήρα!
Εκεί που πρέπει
Πριν εισέλθετε – βεβαιωθείτε
Η φωτεινή επιγραφή μιας πρόζας σε μια συνείδηση
Με την επισήμανση steve antonakos
Πότε είδες τελευταία φορά τον ουρανό
Απέραντα τεμαχισμένο;
Ξέπνοο παραλήρημα καρφιτσωμένο
Στο αυτί του ενοίκου;
Πότε τελευταία φορά μπήκες σε ένα σώμα παρθένο
Και μεγάλωσες;
Γεμισμένο νερό ελέφαντας
Από μνήμης άρχισες να φουσκώνεις
Ή ακόμα καλύτερα γουρούνι
Με σχισμή στην ράχη
Στο στόμα να αποταμιεύεις πρωτόγονα δευτερόλπετα
Επίγονη Αντιγόνη
Έμφαση διάθεση και αντιφατικά επιρρήματα
Εάν ο κόσμος ολόκληρος μια land art εγκατάσταση
Christo
Εάν
Εάν
Ένα
Ένα
Ον
Είδος προς καταστροφή
Ο κόσμος ολόκληρος φαντάζει μάταιος, όσο και η ενδοαναζήτηση, η απόπειρα επανόρθωσης, το κάθε προσωπικό ερέθισμα, το κάθε ατομικό έναυσμα. Όλα μοιάζουν ανολοκλήρωτα μα και τόσο συνεχόμενα μεταξύ τους, όλα, τα πάντα, νέα, παλιά και δοκιμασμένα στοιχεία και φόρμες περιπλέκονται σε μια ηθελημένα άτακτη αλλά και επιμελώς ανατρεπτική γραφή, κάνοντάς μας να σκεφτούμε, να πιάσουμε το νήμα από εκεί που το αφήνει η ποιήτρια.
Η Γεωργία Τρούλη γεννήθηκε το 1979. Κατάγεται από την Κρήτη και ζει στη Θεσσαλονίκη. Σπούδασε στην Σχολή Επαγγελμάτων Υγείας και Πρόνοιας του Α’ ΤΕΙ Θεσσαλονίκης, στη Φιλοσοφική Σχολή του ΑΠΘ και την Ανωτάτη Σχολή Καλών Τεχνών. Έχει πραγματοποιήσει δύο ατομικές και έχει λάβει μέρος σε πολλές ομαδικές εκθέσεις. Έχει εκδώσει τέσσερα βιβλία ποίησης (εκτός από τις δύο συλλογές στις οποίες αναφέρθηκα εδώ, έχει εκδόσει τις συλλογές “Μια σχετική συρραφή” και “Τα πορτοκαλορόδινα” και τις δύο το 2008 από τις εκδόσεις Ηριδανός). Κείμενά της φιλοξενούνται σε έντυπα και διαδικτυακά λογοτεχνικά περιοδικά της Ελλάδας και του εξωτερικού.
*Το κείμενο αυτό δημοσιεύεται στην ομογενειακή εφημερίδα της Μελβούρνης “Νέος Κόσμος”, σήμερα Σάββατο, 5 Ιούλη 2014.
