Μας ήρθε μια καινούργια εργάτρια.
Είναι 16 χρονών κι οι ώρες της ζωής της
θα γίνουν σκληρά μεροκάματα.
Την έφερε ο πατέρας της ωραία και ντροπαλή,
σαν να την πήγαινε περίπατο στη θάλασσα.
Κορδέλες στα μαλλιά και πηδήματα…
Θα φτιάχνει 40.000 κουτιά τη βδομάδα,
για να μπορεί ν’ αγοράσει ένα φουστάνι
με τριαντάφυλλα κι ανεμώνες.
Τώρα μπορούν να τη φωνάζουν οι φίλες τις Κυριακές.
Μας ήρθε μια καινούργια εργάτρια,
είναι 16 χρονών κι άφησε τη γειτονιά της,
τ’ ανυπόμονα διαλείμματα του σχολείου της,
για να σηκώνεται χαράματα νυσταγμένη
πεζοπορώντας να φυτοζωήσει.
Σήμερα φέρτε μια χειραψία απ’ τον κόσμο της,
μην ταραχτεί και μας πεθάνει
κάτω από τ’ άψυχα βογκητά των μηχανών
μια μικρή εργάτρια 16 χρονών.

*Ο Κώστας Κοβάνης γεννήθηκε στη Θήβα το 1930. Τα παιδικά του χρόνια τα πέρασε στη Χαλκίδα. Είναι πτυχιούχος Πολιτικών Επιστημών και εργάζεται ως λογιστής-φοροτεχνικός. Τα πρώτα του ποιήματα δημοσιεύθηκαν στον αριστερό Τύπο της Αθήνας στα 1950-53 (“Δημοκρατικός”-“Δημοκρατική”-“Φρουροί της Ειρήνης”-“Δημοκρατικός Τύπος”). Από το 1960 μέλος της Εταιρίας Ελλήνων Λογοτεχνών. Πολλές συνεργασίες του (ποιήματα-διηγήματα-άρθρα-σχόλια δοκίμια) έχουν δημοσιευθεί στον ημερήσιο τύπο (“Αυγή”-“Τα Νέα”-“Κυρ. Ελευθεροτυπία”) καθώς και σε λογοτεχνικά περιοδικά (“Νέα Εστία”, “Επιθεώρηση Τέχνης”, “Μαρτυρίες”, “Εφημερίδα των Ποιητών”, “Διανοούμενος” κ.ά.) Το 1979 έγινε τακτικός συνεργάτης σε θέματα λογοτεχνίας στην εβδομαδιαία επιθεώρηση “Πολιτικά Θέματα”. (ΠΗΓΗ: ΕΘΝΙΚΟ ΚΕΝΤΡΟ ΒΙΒΛΙΟΥ).

**Το ποίημα αναδημοσιεύεται από το ιστολόγιο Ποιητικό Σταυροδρόμι του Θεοχάρη Παπαδόπυολου στο σύνδεσμο http://poihtikostayrodromi.blogspot.gr/search/label/%CE%9A%CE%BF%CE%B2%CE%AC%CE%BD%CE%B7%CF%82%20%CE%9A%CF%8E%CF%83%CF%84%CE%B1%CF%82

Brassaï (Gyula Halasz). Graffiti, Παρίσι 1944-1945

1.
Γρόθοι στορίας κατέχουνε τα μέλλοντα φαρσί.
Άτοπη να ποδείχνεται η γεωγραφία των βρόχων.
Πώς στρέφονται στις αγωνίες αμέριμνα
τα οχήματα των όντων;
Πώς τα φρενάρουν όταν βρέχει προσμονές;
Πες. Πώς απολογιούνται στη μέση της παλαίστρας
γονατιστοί μπρος στο δοχείο μ’ έντρομα τα περιττώματα;
Πώς έμπλεοι αφροντούς 
όλο ανακτούν την υποδόρια μνήμη;
Τόση μανία για ευφορικά ανοήτων;
Τόση απεραντοσύνη του κενού 
σε φιάλες μίας κρίσεως;

2.
Μυαλά που σούμπιτα τα στούμπισαν
σε κατακάθια ξυδιασμένης αλκοόλης.
Αλλού αιχμαλώτισαν ζωύφια πεινασμένα
μες σε καρδίας χύτρα παχύτητος.
Υφαίνουν έκδοχα εκδοχών.
Ποιος είναι κει ακόμα και ιστορεί;
Ποιος είναι αυτός που ιστορεί ακόμα;
Ποιος ξεφυλλίζει τις σελίδες των σιγών;
Ποια κόγχη ανταγωνίζεται η σιαγών;
Πώς διαμελίστηκαν λουλούδια λασπωμένα
σε διαδηλώσεις των τραυλών αισθήσεων;

3.
Δες. Λέξεις γραπώνουν τη σκέψη.
Ταξίμια χιμάνε στους κώδικες.
Χάδια κρεμούν τους αλγόριθμους.
Προβολείς επιβλέπουν την όραση.
Κάφτρες ξενυχτούν. Πυροτεχνουργούν.
Πόσες ερωτήσεις γίνεται να κουστούν;
Τρεις; Για το νέρωτα, το θάνατο, το θεό;
Εφτά; Για τη σκύλλα, τη χάρυβδη, το πλοίο, 
την ελπίδα, το δόρυ, το στήθος, τη νύχτα;
Καμιά; Για το αιμόφυρτο κενό 
που πόθησε; Την άνοιξη;

4.
Μπορώ να κατακρίνω:
κάθε δημόσια εκδορά του λόγου 
όπως και κάθε λόγο που εισφέρεται πικρός
μες στο κουκούτσι της κοινότροπης αλήθειας.
Μπορώ να τρέξω ακόμα μέτρα,
μέτρα,
θα λαχανιάσω,
μπορώ να συνεχίσω, αν θέλεις.
Μπορώ να μην μπορέσεις να σταθείς
σε ισορροπία. Ν’ αυξήσω ενστικτωδώς
την εντροπία. Μπορώ και να πορίσω
ν’ απορήσω:
Ποιος ξενυχτάει κι αλυχτάει;
Ποιος έκρυψε την πράσινη μποτίλια;
Ποιος τρύγησε το θέρος;
Ποιος θέρισε την ιστορία;
Γιατί κοιμούνται όσοι κοιμούνται;
Γιατί γίνονται ερωτ…

5.
Εν κατακλείδει
άπορος ιδεών απορών μαζάνθρωπος
άλλοτε με λουκούμι σκέτο και βαρύ
τώρα με καπουτσίνικα και τέτοια
ρωτώντας για τα ίδια
για εικοσιτετράωρες πληροφορίες άωρες
στήνοντας αυτί-καρτέρι-καταστάσεις
λέξεις βεληνεκούς βδομήντα φτερολέπτων
ρεμβάζοντας σπουδαία κενοτάφια 
σιγώντας καθώς οι όχθες ερημώνουν
καθώς στεγνώνει το που απόμενε ρυάκι
καθώς κρυώνει ο ήλιος και κοιμιέται.

*Το ποίημα δημοσιεύθηκε στο 10ο τεύχος του ποιητικού σκεύους (και όχι μόνο) ΤΕΦΛΟΝ.
Εμείς το πήραμε, μαζί με την εικόνα της ανάρτησης, από το http://mhnymal.blogspot.gr/2014/06/blog-post_23.html

(…) Απλά, με τον τόνο της ποιητικής μου φωνής που δεν έχει ούτε αποχρώσεις ξύλου, ούτε λαβύρινθους δηλητήριου, ούτε αρνιά που ξαφνικά γίνονται μαχαίρια ειρωνείας, θα προσπαθήσω να σας δώσω ένα μάθημα απλό για το κρυμμένο πνεύμα της πληγωμένης Ισπανίας. (…)

Ο Μανουέλ Τόρρες, ένας μεγάλος καλλιτέχνης της Ανδαλουσίας, είπε κάποτε σ΄ έναν άλλο τραγουδιστή: «Έχεις φωνή, έχεις στυλ, όμως ποτέ δε θα πετύχεις γιατί δεν έχεις καθόλου ντουέντε».

Σ΄ ολόκληρη την Ανδαλουσία, απ΄ το βράχο του Χαέν μέχρι το όστρακο του Καντίθ, οι άνθρωποι μιλούν συνέχεια για το ντουέντε κι όταν φανεί, το ένστικτό τους δεν τους γελάει ποτέ. Το αναγνωρίζουν αμέσως. (…) Η γριά τσιγγάνα χορεύτρια Λα Μαλένα φώναξε κάποτε ακούγοντας τον Μπραϊλόφσκυ να παίζει ένα κομμάτι του Μπαχ: «Όλε! Αυτό έχει ντουέντε». Όμως ο Γκλουκ, ο Μπραμς κ ο Νταριύς Μιλώ την έκαναν να βαρεθεί. Κι ο Μανουέλ Τόρρες, που μες στις φλέβες του τρέχει περισσότερη κουλτούρα απ΄ ό,τι σ΄ οποιονδήποτε άλλον άνθρωπο που γνώρισα ποτέ, ακούγοντας τον ίδιο τον Ντε Φάλια να παίζει το «Νοκτούρνο ντελ Χενεραλίφε», είπε αυτή τη θαυμαστή κουβέντα: «Ό,τι έχει μαύρους ήχους έχει Ντουέντε». Και δεν υπάρχει μεγαλύτερη αλήθεια. (…)

Αυτοί οι «μαύροι ήχοι» είναι το μυστήριο, οι ρίζες που απλώνονται κάτω βαθιά στο πλούσιο χώμα, γνωστό μα κι άγνωστο σε όλους μας, απ΄ όπου όμως βγαίνει ό,τι αληθινό έχει να δείξει η τέχνη. Ο Ισπανός άνθρωπος του λαού μίλησε για «μαύρους ήχους» και λέγοντας αυτό, συμφωνεί με τον μεγάλο Γκαίτε που έδωσε τον ορισμό του ντουέντε όταν μιλώντας για τον Παγκανίνι του απέδωσε «μια μυστήρια δύναμη που όλοι νιώθουμε μα που κανένας φιλόσοφος δεν εξήγησε ποτέ».

Continue reading →

Jorge Pedra, Absence

Κι έπεσεν η λέξη η πέτρινη του νόμου
πα στο στήθος μου το ακόμα ζωντανό.
Τι να γίνει, από τον καιρό προετοιαζόμουν,
όπως όπως θα τα βγάλω πέρα και μ’ αυτό.

Έχω σήμερα πολλές δουλειές. Για μέτρα:
Πρέπει κάθε μνήμη ευθύς να σκοτωθεί,
πρέπει την καρδιά να κάνω πέτρα,
πρέπει πάλι τη ζωή να μάθω απ’ την αρχή.

Γιατί αλλιώς… Θροΐζει, να, ζεστά το θέρος,
στο παράθυρό μου στέκω κι είναι σαν γιορτή.
Το ‘λεγε η καρδιά μου από καιρό, τα ξέρω
τούτο εδώ το φως και τ’ άδειο σπίτι στη σιωπή.

Καλοκαίρι 1939

*Από το «Ρέκβιεμ», Εκδόσεις Άγρα 2011. Μετάφραση: ‘Αρης Αλεξάνδρου
Εμείς το πήραμε από εδώ: http://apodraseistounou.blogspot.com.au/2014/08/blog-post_25.html

Να έχεις δει
ποιος μαχαίρωσε πισώπλατα τον θεό
και να μην είσαι τίποτα περισσότερο
από ένα φρέσκο ψέμα που περιμένει ετοιμόγεννο
ή απλά το πρώτο φύλλο που θα ζαρώσει και θα κιτρινίσει
μαγαρίζοντας μια καταπράσινη μουτζούρα.
Ήταν την ώρα που έστριβε
για έναν κήπο γεμάτο σιωπές
-σπουργίτι ξαπλωμένο ψόφιο ανάμεσα
στα κομμένα κοτσάνια-
και για μένα ήταν ο πρώτος εραστής που
έβλεπα στ’ αλήθεια να πεθαίνει.
Ο ουρανός πρόσωπο λασπωμένο από παλιά δάκρυα
και οι πληγές κουβεντιάζουν φωναχτά,
καθώς οι γέροι μαζεύουν
τα ξερά ψωμιά για τις κότες τους
κι οι άνθρωποι δεν μπορούν να πιστέψουν
πως υπάρχουν κάποιοι που δεν φοβούνται.
Και δεν το μπορούν να ζούνε μέσα στους ίσκιους.

*Από τη συλλογή “φλέβα που σπάει”, εκδ. Εξάρχεια, 2013

Μετά από λίγο μαθαίνεις την ανεπαίσθητη διαφορά
ανάμεσα στο να κρατάς το χέρι και ν΄ αλυσοδένεις μια ψυχή!
Και μαθαίνεις πως Αγάπη δε σημαίνει στηρίζομαι
Και συντροφικότητα δε σημαίνει ασφάλεια
Κι αρχίζεις να μαθαίνεις πως τα φιλιά δεν είναι συμβόλαια
Τα δώρα δεν είναι υποσχέσεις
Κι αρχίζεις να δέχεσαι τις ήττες σου,
με το κεφάλι ψηλά
και τα μάτια ορθάνοιχτα.
Με τη χάρη μιας γυναίκας και όχι με τη θλίψη ενός παιδιού
Και μαθαίνεις να φτιάχνεις όλους τους δρόμους σου στο Σήμερα,
γιατί το έδαφος του Αύριο είναι πολύ ανασφαλές για σχέδια
και τα όνειρα πάντα βρίσκουν τον τρόπο
να γκρεμίζονται στη μέση της διαδρομής.
Μετά από λίγο καιρό μαθαίνεις.
Πως ακόμα κι η ζέστη του ήλιου μπορεί να σου κάνει κακό.
Έτσι φτιάχνεις τον κήπο σου εσύ,
αντί να περιμένεις κάποιον να σου φέρει λουλούδια
Και μαθαίνεις ότι, αλήθεια, μπορείς να αντέξεις
Και ότι, αλήθεια, έχεις δύναμη
Και ότι, αλήθεια, αξίζεις
Και μαθαίνεις, μαθαίνεις,με κάθε αντίο μαθαίνεις

*Το ποίημα και η εικόνα της ανάρτησης αναδημοσιεύονται από το http://merketta.wordpress.com/%CF%80%CE%BF%CE%AF%CE%B7%CF%83%CE%B7/%CF%80%CE%BF%CE%B9%CE%AE%CE%BC%CE%B1%CF%84%CE%B1-%CE%B9%CE%B4%CE%B9%CE%B1%CE%AF%CF%84%CE%B5%CF%81%CE%B1/

Θόρυβος γύρω,
Μ’ αυτοί μπορούν κι ακούνε.
Μιλούν τα μάτια.

***

Mα πώς να μάθει
τι νιώθω για εκείνη;
Κρύβω τους στίχους.

***

Πώς να σ’ αφήσω;
Δε μπορεί. Η καρδιά μου
κάστρο σε φρουρεί.

***

Καλοκαιράκι:
Εποχή να ξεχαστείς
και να ξεχάσεις.

***

Επικοινωνεί
μέσω κουμπιών, μένοντας
στη ζωή μόνος.

Τι θα μπορούσα να διεκδικήσω από αυτό το ρήμα που
ακονίζει την ζέστα
όσο που να πονέσει ο Αύγουστος; Κι αν πεις
μυθικό είναι, καθώς
αφήνει ένα σμήνος πουλιών να πετά
πάνω από την ακούραστη μέρα
που χρωματίζεται
από του ήλιου το βασίλεμα και την ζωηράδα
των ανθρώπων.
Η πόλη καταλαγιάζει αργά, καθώς
έρχεται η νύχτα,
στο πνιγηρό ημίφως που γεννούν οι φανοστάτες.
Όλα διψασμένα και άυπνα.
γεύονται την τελετουργία του σκότους.
Ο καιρός περνά.
Η ψυχή σου σκουριάζει.
Την γρατζουνούν οι γάτες του φεγγαριού.
Το παν αναίτια και θεϊκά
αυτοαναφλέγεται.

*Το ποίημα και η εικόνα της ανάρτησης αναδμοσιεύονται από το ιστολόγιο του ποιητή στη διεύθυνση http://stratisparelis.blogspot.com