Πήγε τρεις.

Ξανά.

Έχει την τάση ο χρόνος

Να με κλειδώνει σ’ αυτά τα πλαίσια.

Να με τοποθετεί με συνέπεια κι ακρίβεια

Πάνω στο πάλκο της αδυναμίας μου.

Ανήμπορο να αντιδράσω

Και να ξεκαβαλήσω τον βρόχο

Που αργά μου κεντάει τον νου.

Θα ανοίξω μια μπύρα

Όχι για να γράψω

-δεν συζητάμε το θέμα της απόλαυσης-

Μα μήπως και μπορέσω πια να κοιμηθώ.

Ευτυχώς δουλεύει το ψυγείο

Και παύει

Έστω για λίγο

Τούτη τη διαολεμένη σιωπή.

Λίγα πράγματα δουλεύουν τέτοιαν ώρα.

Κι όταν λέω δουλεύουν

Εννοώ κανονικά.

Να λειτουργούν.

Όχι σαν τα βαριεστημένα λεωφορεία των ξενύχτηδων

Που ως φαίνεται

Δεν φέρνουν βόλτα από τη γειτονιά μου.

Μέχρι και τα κωλόμπαρα ζορίζονται.

Έχασε ο κόσμος την τσέπη του, λέει.

Σίγουρα δεν βρήκε την αξιοπρέπεια

Μήτε εξάλειψε τη μοναξιά του.

Κι αυτοκτόνησε για να σωθεί.

Και δεν σώθηκε

Γιατί αυτή η επιλογή δεν υπάρχει.

Και οι πεθαμένοι που είναι όρθιοι

Φυτρώνουν καταθλίψεις και όνειρα.

Σκοτεινά σύνδρομα

Που τους βαστούν το χέρι στο κρεβάτι.

Μα πάλι ο φόβος κρύβει φως

Πίσω από της κουρτίνας την παράταση.

Μα είναι η κατάληξη γραμμένη στο προσκέφαλο

Κι είναι το σώμα πιο βαρύ

Όταν στου δρόμου το άνοιγμα ξεχνιέται

Μιας και το χώμα όλο θεριεύει

Και δεν αφήνει περιθώρια εκταφής.

Είναι η συνήθεια και η δύναμη της

Που σχεδιάζει πεπρωμένα και τα κρύβει

Κι έπειτα αφήνει τους τυφλούς

Για να διαλέξουν χούφτα.

Μοιάζει σαν να ‘ταν από πάντα μία

Μα ποιος το ξέρει;

Κι έπειτα έρχεται η νύχτα.

Και το ψυγείο.

Και το μπουκάλι.

Και τα κωλόμπαρα.

Και τα λεωφορεία.

Και το τασάκι στο κομοδίνο.

Κι ένας κύκλος γεμάτος απίθανες σκέψεις.

Ενώ το μόνο που χρειάζεται

Είναι κάποιος

Να μοιραστεί στα δύο η αϋπνία.

*Από τη συλλογή με τίτλο «Οι ένοικοι των ημερών». Το κείμενο ντύνει αυτοσχεδιάζοντας παράλληλα ο Φίλων Γερόπουλος.

Σήμερα φόρεσα ένα

ζεστό κόκκινο αίμα

σήμερα οι άνθρωποι μ’ αγαπούν

μια γυναίκα μου χαμογέλασε

ένα κορίτσι μου χάρισε ένα κοχύλι

ένα παιδί μου χάρισε ένα σφυρί

Σήμερα γονατίζω στο πεζοδρόμιο

καρφώνω πάνω στις πλάκες

τα γυμνά άσπρα ποδάρια των περαστικών

είναι όλοι τους δακρυσμένοι

όμως κανείς δεν τρομάζει

όλοι μείναν στις θέσεις που πρόφτασα

είναι όλοι τους δακρυσμένοι

όμως κοιτάζουν τις ουράνιες ρεκλάμες

και μια ζητιάνα που πουλάει τσουρέκια

στον ουρανό

Δυο άνθρωποι ψιθυρίζουν

τι κάνει την καρδιά μας καρφώνει;

ναι την καρδιά μας καρφώνει

ώστε λοιπόν είναι ποιητής

Από τη συλλογή Παραλογαίς (1948) του Μίλτου Σαχτούρη

*Το ποίημα αναδημοσιεύεται από εδώ: https://thepoetsiloved.wordpress.com/2017/06/05/miltos-sachtouris-ta-dwra-μίλτος-σαχτούρης-τα-δώρα/

• Άρθρα
• Ανακοινώσεις / Announcements
• Για την ποίησή μου
• Δίγλωσσα Ποιήματά μου
• Κάλεσμα για μια επαναστατική ποίηση (με αφορμή την ΕΡΤ και όχι μόνο)
• Παρουσιάσεις
• Πεζά
• Ποιήματά μου
• Ποιητές και Ποιήτριες
• Συμμετοχή σε εκδηλώσεις
• Συνεντεύξεις
• My Poetry In English
• Uncategorized

με στοίχειωσες με τα ψέματά σου

με το ανθρωποκυνηγητό

φωτογράφε της χρονιάς

ο φακός σου με έπληξε ανεπανόρθωτα

μέσα από την προοπτική του 

επιβεβλημένη ήταν η κατάσταση

δρομολόγησα

ακυκλοφόρητες 

διασκευές μου σε προσφορά

με κάθε κλικ

σε κάθε πρωτεύουσα το φάντασμά σου

το δόγμα σου

τα όπλα σου

χάνω το ένα τρίτο μου κάθε μήνα

συρρικνώνομαι γέρε χρόνε

φύγε

παραδώσου

*2016 ΠΡΩΤΟΣΕΛΙΔΑ 

ένα προσωπικό πείραμα με εργαλείο τον δημόσιο λόγο

Το εγχείρημα ξεκίνησε στις 27 Ιουνίου του 2015, την ημέρα που προκηρύχθηκε το Δημοψήφισμα. Στο πολωμένο κλίμα της εποχής, η συγγραφέας, θέλοντας να μετρήσει πόσο επηρεάζεται από το περιβάλλον της στράφηκε στα πρωτοσέλιδα των εφημερίδων. Με την υπόθεση ότι ο δημόσιος χώρος οικοδομείται από τον δημόσιο λόγο, κατέγραφε καθημερινά το λεξιλόγιο των πρωτοσέλιδων. Το αποτέλεσμα; 40 ποιήματα που αντιστοιχούν σε 40 πρωτοσέλιδα. Παρακολουθούμε το λεξιλόγιο του δημόσιου λόγου του 2016 όπως και τη συναισθηματική πορεία της γράφουσας κατά το ίδιο χρονικό διάστημα. Για να ολοκληρώσει το πείραμα χρησιμοποίησε 23 εφημερίδες ευρείας κυκλοφορίας.  Το ποίημα «Ακυκλοφόρητες διασκευές» γράφτηκε στις 3 Ιανουαρίου του 2016 με λέξεις του πρωτοσέλιδου της εφημερίδας «Η εφημερίδα των Συντακτών».

Στίχοι, ερμηνεία: Στέλλα Τενεκετζή 

Music: Space Scavengers – Sciential Dub (Cold Tear Records) 

Video: Γιώτα Χαλκιά

Sound design: Deeply Unexpected 

Ηχογράφηση: Το Πικάπ

Οργάνωση παραγωγής: ELECTRA social company

**Περισσότερα εδώ: https://www.facebook.com/protoselida2016

το πρώτο κύμα πέρασε 

το δεύτερο ξεκίνησε

κι όταν γίνει τρικυμία

ας δεθούμε στα κατάρτια

αύτανδρα μάτια του βυθού με επιπλοκές

κι απέραντη μαυρίλα

άβυσσος με συμβουλές

προβλέψεις

και παροχές στην αγέλη και την ανο(η)σία της

δηλαδή εμείς τα ορφανά κρούσματα οι αθέατοι εχθροί

ο ένας ενάντια στον άλλον

να μην σε ακουμπήσω

να μην σε πλησιάσω

να μην σε δω στα μάτια

ανέπαφα τακτικά καθαρά κι ωραία

όταν βρεθούμε στην έρημο μεσοπέλαγα

χαθούμε στα δαιδαλώδη στενόχωρα του αύριο

όταν ο Σεπτέμβριος είναι προβλέψιμος

κι αν θα έρθει κι αυτός! 

κι αν θα είναι Σεπτέμβριος -αν θα ξέρουμε τί ψάχνουμε!

η έκφραση σε απόσταση αναπνοής να ξεχαστεί

κι όταν ψάξουμε νοσοκομείο γιατρό και φάρμακα

οι σειρήνες θα μας καθησυχάζουν

πως όταν κλείσουν τα μυαλά μας θα σωθούμε

κι οδηγίες αντικρουόμενες με τραπεζοκαθίσματα, τουρίστες και σχολεία

πουθενά όρθιοι 

τρελοκομείο 

και σε απόσταση 

δηλαδή εμείς σίγουροι τρελαμένοι κι έρημοι 

να ψάχνουμε σαυτό τον κόσμο μέσα 

σε λεωφορεία και προπατζίδικα στοιβαγμένοι

σε στριμωχτές ουρές στην εφορεία 

όπου οι ψηφοφόροι κι η μοίρα τους!

τώρα που μάθαμε πως με το καλό έκλεισε η συμφωνία 

για τα σύνορα

για τα όπλα

για το εμβόλιο

πόσοι θα εμβολιαστούν

και πόσοι θα μείνουν πίσω

άνεργοι, φτωχοί κι ανήμποροι;

κράτη με λαούς απροστάτευτους

από πανδημίες, μαφίες, συρράξεις!

αν όλος ο πλανήτης δεν εμβολιαστεί

η ασθένεια θα μείνει εδώ και θα επωαστεί

ιστορία για μεγάλα κέρδη και πολλούς νεόπτωχους

πάντως η κυβέρνηση μας καθησυχάζει

όμως όταν πήγε η γνωστή Μαρία να πει την ιστορία

γύρισε τούμπα η λογοτεχνία

και γράψανε πως δεν κάνει να έχει φιλοσοφικά νοήματα

ή πολιτικά υπονοούμενα ενσωματωμένα!

εμείς λοιπόν παντού 

θα απαιτήσουμε για όλους μας εμβόλιο 

να μην τραβήξω τον λαχνό του θανάτου

κι αν η κυβέρνηση σήμερα μας καθησυχάζει

αύριο θα εκφοβίζει για το αύριο

που ξημερώνει

με φόβο για τη ζωή 

και το καλημέρα στα βράχια

μέτρα επί συμπτωμάτων

μέτρα επί πτωμάτων

σου παίρνουν τα μέτρα και δε λύνεται το ζήτημα

επιδημιολογική περίοδος χωρίς διάλογο 

με την κυρία με το καπέλο που απέφυγα ή με τον θάνατο;

Στέκεται το φως και ξαποσταίνει 

τραβάει τα ηνία από τα άλογα          .

και ξεκουράζει το άρμα του

βαρύ κι αυτό από κάθε λογής αποσκευή

Άλογα με μάτια ορθάνοιχτα,

αλίμονο αν μείνουν στο σκοτάδι,

τυφλώνονται κι αυτά και χάνουν την ευκαιρία

να χαζέψουν αντανακλάσεις στο νερό

χρωματιστές αποχρώσεις

λιμνοσπήλαια, αρχέγονα ύδατα

που φιλοξενούν θηρία και τέρατα,

έμβια όντα, ανθρώπους μόνο.

Ο Ήλιος παίρνει την κατηφόρα 

με τα ογδόντα τρία σκαλοπάτια 

και απολαμβάνει το κελάιδισμα του Φοίνικα. 

Λιάζεται πια στο πιο προσήλιο μέρος.

*Από τη συλλογή “το άλφα του βαλσάμου”, Εκδ. Provocateur, 2018.

Με αγχώνουν τα ρολόγια

ο χρόνος που δεν μπουσουλάει, τρέχει

-κι εγώ που πέρα βρέχει-

αυτό το τικ τακ τικ

είναι λίγο αγχωτίκ

Με αγχώνουνε τα ύψη

τα όρη, οι ουρανοξύστες

του ψηλομυτισμού οι μεγαμύστες

τα γεφύρια, τα τελεφερίκ

είναι λίγο αγχωτίκ

Με αγχώνουν οι λευκές σελίδες

τα τάμπουλα τα ράζα

τα οικόσιτα τα άνθη δίχως βάζα

τα πλήκτρα σαν στερεύουν και οι μπικ

είναι λίγο αγχωτίκ

Με αγχώνει όταν κοιτάζω τον καθρέφτη

και δεν μοιάζω υπέρκομψη, 

                ή έστω κάπως σικ

είναι λίγο αγχωτίκ

Με αγχώνει το e-learning

Το  γηράσκω αεί ( ; ) τηλε-διδάσκω

που e-χάσκεις, χάσκει, χάσκω

που κοιτάζω την οθόνη

περισσότερο από σένα που μου κάνεις κλικ

είναι λίγο αγχωτίκ

Φώτο: Talking Walls Αθήνας, Maria Kollia 

Πατρίδα του μακριά, χάρτη,

χάρτη του ποτέ.

Γιατί το χθες είναι ποτέ

και το αύριο αύριο.

Φυλάγω μια μυρωδιά τριφυλλιού,

ένα δρόμο με δέντρα,

ένα μέτρημα με τα χέρια,

Ένα φως πάνω από το ποτάμι.

Πατρίδα, γράμματα που φεύγουν

κι άλλα που επιστρέφουν,

πουλιά από χαρτί

που ίπτανται πάνω από το χάρτη.

Γιατί το χθες είναι ποτέ

Και το αύριο αύριο.

*Αναδημοσίευση από τη σελίδα του Soulis Thomopoulos στο Facebook.

Είμαι κι εγώ

μια πέτρα μοναχή,

μικρή στο σώμα σου

παρανυχίδα,

ένα φεγγάρι αφορισμένο,

ένα σύννεφο

που ψάχνει τη βροχή του,

Τα αισθήματά σου

αδέσποτα σκυλιά,

δαγκώνουν τη σάρκα

της αγάπης μου,

μονάχη μου,

μια ρόγα μασημένη,

σκέτη θλίψη,

σκέτο κλάμα,

στις ράγες

ενός απόμερου

σταθμού,

ενός τραίνου

που δεν λέει

να φύγει

Είναι εποχή πολέμου,

οι αιώνες κι οι άνθρωποι

συγκρούονται

κι εγώ αιχμάλωτη

φυλακισμένη,

στο στρατόπεδο ενός πόθου

προδομένου

*Το ποίημα και η εικόνα της ανάρτησης αναδημοσιεύονται από εδώ: https://fteraxinasmag.wordpress.com/2020/12/17/λαϊκό-ηλίας-κουρκούτας/

Ο Ήφαιστος γέλασε που του ζήτησα

καινούργια πανοπλία

και επανείλθα στην κληρονομιά μου

        μιας άλλης εποχής

        υποκείμενος απόηχος

εγώ ο αναμφισβήτητος κάτοχος

του Αιγαίου Πελάγους

αλήθεια τίποτα δεν ήταν

                          πιο αφηρημένο

                          παρά τα χείλη της παρθένας

       που φίλησα με του ήλιου μου τις οδηγίες

       όταν και χωρίς προειδοποίηση

       ήρθε η άνοιξη όσο αγνή

όσο κι η αδιάκριτη ανακοίνωση

για κατορθώματα που

                           μου μέλλονταν να κάνω

                           σταυρός που μου μέλλονταν

                           να κρεμάσω στο λαιμό

μοναχική ανεμώνη έγυρε

στο πλάι σαν να `θελε να νιώσει

την έννοια του καθήκοντος

        που έπρεπε άξιος ν’ αποδειχτώ

        αχινιοί

        μ’ αγκάθια

        τριανταφυλλιές

στην είσοδο του σπιτιού μου

αγαπημένες λέξεις που ειπώθηκαν

από χείλη ξερά και γηρασμένα

                          λεμονιά που ποτέ δεν πότισα

                          δάκρυα στο μαξιλάρι μου

                          που αγκάλιασα σφιχτά

κι ήλπισα να ξυπνήσω

σαν ξεμέθυστο λιακάδας νάζι

βουτηγμένο στην ποτίστρα των βοδιών                    

HEPHESTOS

Hephestos laughed at my request

for a new armour and

I reverted into my inheritance

          subject of a former sound

          another era’s reward

I the indisputable heir

of the Aegean Sea

truly nothing else

                              was as abstract

                              as the lips of the virgin

          I kissed under the guidance of my sun

          when without warning

          spring arrived as pure as

the indiscreet announcement

of deeds I was destined

                               to accomplish

                               a cross I was to hang

                               on my neck

the lone sea anemone leaned on

the side as if catching

the meaning of duty

         of which I had to be worthy

         sea urchins

         with spikes

         rose bushes

by the main entrance of my dwelling

beloved words spoken

by lips cracked and aged like

                                 the lemon tree I never watered

                                 tears on the pillow

                                 I held tightly

in my arms hoping

to wake up like a laughter of sunshine

in the cows’ watering trough

*Από τη συλλογή “Second Advent of Zeus”, Ekstasis Editions, 2016.

**Το ποίημα και η εικόνα της ανάρτησης αναδημοσιεύονται από εδώ: https://authormanolis.wordpress.com/2020/12/19/second-advent-of-zeus-poetry-by-manolis-aligizakis-2/

Από τη Γέννηση

την οποία ήδη έχω γιορτάσει

το Μωρό στα χέρια της Μητέρας του

Οι Σοφοί στην κλεμμένη τους 

δόξα

και ο Ιωσήφ και οι στρατιώτες 

παραστάτες

Με τα ανυπόμονα πρόσωπά τους 

κάνουμε μια αντιγραφή σκηνής λέγοντας

από τους Ιταλούς πλοιάρχους 

αλλά με μια διαφορά 

την κυριότητα

της ζωγραφικής

και το μυαλό το επινοητικό μυαλό 

που κυβερνούσε τό σύνολο

το μυαλό συναγερμού με δυσαρεστημένους

τί του ζητείται

και δεν μπορεί να κάνει

δέχτηκε την ιστορία και την ζωγράφισε

τόσο λαμπρά 

Χρώματα του χρονικού

τα κατεστραμμένα μάτια της Παναγίας 

ως έργο τέχνης 

για βαθιά λατρεία

*Απόδοση: Μαρίκα Συμεωνίδου.

**Δημοσιεύτηκε στο περιοδικό Όροπέδιο”, τεύχος 19, Χειμώνας 2017.