Δεν θέλω την απουσία σου,
νύχτες και μέρες σφηνωμένες στο παράθυρο.
Το βλέμμα σου και το χαμόγελό σου, μόνο,
κάθε φορά πριν στρίψεις στη γωνία του δρόμου
απόμακρη και σκεφτική

Γεννημένο αστέρι που λαχταρά ζωή
σ’ ένα δωμάτιο από ρωγμές
τα βάθη σου λυγμός
σαν περιμένεις στην όχθη σου να φτάσει
βαθύς για σένα στεναγμός.

Σαν δάσος ανοιξιάτικο χαμογελά,
τα σμαραγδένια μάτια της φωτίζουν.
Έχει μια δίψα, έχει φωτιά,
αμυγδαλιά στο στόμα της ανθίζει,
τα μάτια της,
τον πηγαιμό μου ξεστρατίζουν
τα μάτια της γεμάτα, όλο φωτιά,
την ερημιά της νύχτας κατακλύζουν

Δεν θέλω την απουσία σου.
Το μαγνητικό σου χαμόγελο
δεν αφήνει καμιά άλλη φωνή ν’ ακουστεί,
άλυτο αίνιγμα το βλέμμα σου όπως σιωπάς
σαγήνη ολόφωτη στου ουρανού τ ’αστέρια
κι αν στρίψεις στου δρόμου τη γωνιά
τον πηγαιμό μου μαζί σου πάρε μακριά.

…
φωνές
χιλιάδες φωνές:
γαμώ το κέρατο σας
δοσίλογοι σπιούνοι τζάκια εξουσίας
τοπία ολέθρου κι οι βόμβες να πουλιούνται
για να πέφτουν να φέρνουν ίδιο σ’ όλους θάνατο
κι αυτοί που δεν λογίζονται ν’ αντισταθούν κι οι άλλοι
με το δισάκι και
οι άρρωστες ψυχές
κάτω από
το μαστίγιο
αλυχτούν
σαν τα σκυλιά
δαγκώνουν
τις σάρκες τους
στο διάβολο αδικητές
διψάτε για αίμα βρυκόλακες
εμποδίζετε μ’ όλα τα μέσα το πέρασμα
μια διάφανη ώρα όταν ο χρόνος ξαπλώνεται
στον ξάστερο ουρανό και μ’ ένα άλμα του
λαμπρύνει
την αυγή
…

Το αποφάσισε
Από σήμερα θα γίνει
Ένας γυάλινος παράφορος ιππότης
Από σήμερα θα γίνει ένας αλλοπαρμένος φούρναρης ιππότης

Κάθε χάραμα θα ζυμώνει τον κόσμο που επιθυμεί με άνθη λωτού κι Έπειτα θα
γεμίζει τον ουρανό με αφράτα πολύχρωμα μπαλόνια – καρβέλια για να ταΐζει
πλάνητες αγαθούς κι ονειροπόλους

Το αποφάσισε
Από σήμερα θα γίνει οπαδός της ανάποδης σκέψης
Άλλωστε για τον περιπλανώμενο στην έρημο της τρέλας
Η μόνη ελπίδα είναι το παράλογο
Κι αυτός προχωρά μόνος
Ντυμένος στα λευκά γιατί
Η έρημός του είναι απ’ αλεύρι
Τα μπαλόνια τα τρυπούν μνησίκακα πτηνά
Και τα καρβέλια πέφτουν επάνω του σαν μετεωρίτες
Τα όνειρα του αλέθονται στη μυλόπετρα της αλήθειας
Περνούν μέσα από τρύπια ανεμόμυλων φτερά κι έπειτα
Πασπαλίζουν τα σύννεφα με την αδιαφορία του αέρα

Κι η Δουλτσινέα;

H Δουλτσινέα του ήταν ένας άγγελος-τραβεστί που τον ξεμυάλισε Φορώντας μια ξανθιά περούκα και το μακρύ δαντελένιο νυφικό της απάτης

Το αποφάσισε
Σήμερα θα σπάσει την ελαφρότητα
Σε χίλια κομμάτια
Για ν’ απογειωθεί
Χωρίς πανοπλία

*Το ποίημα και η εικόνα της ανάρτησης αναδημοσιεύονται από εδώ: https://ifigeneiasiafaka.com/page/2/

αν δεν ήταν τόσο δειλή θα του έλεγε
να βρεθούν το συντομότερο δυνατό
θα του έλεγε ότι θέλει να καταδύσει στα μάτια του
θα του έλεγε ότι το χαμόγελό του
η πιο ζεστή θάλασσα για το χειμώνα που έρχεται
χωρίς ούτε ένα πνιγμένο στο βυθό της
θα του έλεγε ότι δεν φταίει εκείνη
που είναι τόσο όμορφος
και τόσο νέος
(όσο έγινε ο κόσμος την στιγμή που της χαμογέλασε)

θα του έλεγε ότι η ομορφιά της ανήκει
όπως εκείνη στην ποίηση
θα τον φώναζε στρείδι
θα τον φώναζε μαργαριτάρι
θα τον φώναζε ενδυμίωνα
θα τον φώναζε χάδι
βελούδο
άμμο
που τρέχει μέσα από τα δάχτυλα όπως στο τραγούδι του κοέν
θα τον φώναζε
εσύ
καθρέφτη
μελωδία
μότσαρτ
θα τον φώναζε μότσαρτ
θα τον άκουγε αδιάλλειπτα
όλη μέρα κι όλη νύχτα

αν δεν ήταν τόσο δειλή θα του έγραφε ένα τραγούδι
θα του έδιωχνε κάθε βιασύνη και θα τον χάριζε στην αιωνιότητα

θα τον βύθιζε στην αθανασία
ευθύς αμέσως

και δεν ήταν

*Πηγή: https://margmil.wordpress.com

ΑΝΩΦΕΛΗΣ ΔΙΗΓΗΣΗ

Έλα πιό κοντά μου λεκτικά
χωρίς να κοπείς στο ξύρισμα
κοίτα τις κατακόμβες κάτω από τα μαξιλάρια
κοίτα τα σημάδια από καρφιά στα άκρα μου
κάποτε με σταύρωσαν και με ξέχασαν εκεί
μα το συνήθισα καλά είναι κι έτσι
βλέπω τον κόσμο με άλλο μάτι
το βλέμμα μου πότε χάνεται
και πότε επανέρχεται θεϊκός
τα σημάδια δείχνουν πια τα όριά μου
από το εσωτερικό της αριστερής παλάμης ξεκινώ
την πορεία μου και εκτείνομαι μέχρι τις διηγήσεις των
παραμυθιών μου.
οι λέξεις αποφεύγουν να πουν την ιστορία μου
και οι άνεμοι αποφεύγουν να φυσήξουν το κουφάρι μου
παρά κάτω, οι μικρές μου λυπημένες διηγήσεις είναι σαν
υποσχέσεις γάμου στη νύχτα. Που πάντα αθετώ.

*

Η ΓΥΝΑΙΚΑ ΜΕ ΤΟ ΜΑΡΑΜΕΝΟ ΠΡΟΣΩΠΟ

Τη γυναίκα με το μαραμένο τώρα πρόσωπο
τη συναντώ χρόνια στο δρόμο για τη δουλειά
παλιότερα έσερνε από το χέρι δυο μικρά παιδιά
που εν τω μεταξύ μεγάλωσαν
και τής τα πήρε η ζωή μεσ’ απ’ τα χέρια
τώρα σέρνει τα βήματά της
και μπαίνει στα όνειρά μου
ανοίγοντας τις πόρτες διάπλατα
με αυτό το λυπημένο βλέμμα
και εκεί τής γνωρίζω την πρώτη μου αγάπη
που τυχαία ονειρεύτηκα
και φεύγουν μαζί
κρεμώντας ένα αχ στην πραγματικότητα
πορεύονται αμίλητοι την αυγή

*Από τη συλλογή “Διάδοχος χρόνος”, Εκδόσεις Οδός Πανός, 2021.

Η ποιήτρια Ελένη Παπαλαμπροπούλου μετέγραψε και επιμελήθηκε την ανθολογία σύγχρονης ελληνικής ποίησης με τίτλο «ποίηση σε Braille» στο σύστημα ανάγνωσης και γραφής τυφλών Braille με σκοπό την ευαισθητοποίηση του ευρύτερου κοινού για την προσβασιμότητα των ανθρώπων με προβλήματα όρασης στη λογοτεχνία.

Το ηλεκτρονικό βιβλίο προσφέρεται δωρεάν για ανάγνωση, πρακτική και εκπαιδευτικούς σκοπούς γενικά.

Ποίηση σε Braille
Μεταγραφή – Επιμέλεια: Ελένη Παπαλαμπροπούλου
Συμμετέχουν: Αγγελής Δημήτρης, Αδαλόγλου Κούλα, Βέης Γιώργος, Γεροντάσιου Βικτωρία, Γκίτση Αναστασία, Γώγος Θάνος, Δημητριάδης Δημήτριος, Ζαρδούκα Πηνελόπη, Ιωσήφ Χάρης, Καλλέργη Λένα, Κάλφα Βάγια, Κιοσσές Σπύρος, Κουτσουμπέλη Χλόη, Κοφτερού Ελένη, Λίλλης Γιώργος, Λουκίδου Ευτυχία-Αλεξάνδρα, Μάρβιν Παυλίνα, Μαργαρίτη Ειρήνη, Μεζίτη Μάνια, Νικολαΐδης Χαρίλαος, Ντούξη Ελένη, Οικονόμου Βασιλεία, Παπαγεωργίου Μαργαρίτα, Παπαλαμπροπούλου Ελένη, Παραφέλας Άκης, Πολυγένη Έλενα, Πρεβεδουράκης Γιώργος, Σαμπάνη Ελένη, Σγουρούδης Γιάννης, Σιώζιου Δανάη, Σταθόπουλος Α. Φώτης, Τσαλαπάτης Θωμάς, Φυτοπούλου Πελαγία.

*Μπορείτε να το διαβάσετε/κατεβάσετε στην Ανοικτή Βιβλιοθήκη: https://www.openbook.gr/poiisi-se-braille

Θυμήσου Μπάρμπαρα
Έβρεχε αδιάκοπα στη Βρέστη κείνη τη μέρα
Και συ βάδιζες γελαστή
Κατάκοπη, μαγεμένη γεμάτη ιδρώτα
Μέσα στη βροχή
Θυμήσου Μπάρμπαρα
Έβρεχε αδιάκοπα στη Βρέστη.
……..
Μη ξεχνάς
Κάποιος σε μια ξώπορτα στεκότανε
Και φώναξε τ’ όνομά σου
Μπάρμπαρα
Και συ έτρεξες κοντά του μες στη βροχή
Ιδρωμένη, μαγεμένη κατάκοπη
Και ρίχτηκες στην αγκαλιά του
Θυμήσου το Μπάρμπαρα
Και δεν με νοιάζει αν σου μιλάω έτσι
Λέω πάντα εσύ, σ’ όλους π’ αγαπώ
Έστω κι’ αν τους έχω δει μόνο μια φορά
Λέω εσύ σ’ αυτούς π’ αγαπιούνται
Κι’ ας μην τους ξέρω
Θυμήσου Μπάρμπαρα
Μη ξεχνάς
Αυτή την ήσυχη κι’ ευτυχισμένη βροχή
Στο ευτυχισμένο σου πρόσωπο
Στην ευτυχισμένη πολιτεία
Αυτή τη βροχή πάνω στη θάλασσα
Πάνω στο λιμάνι
Πάνω στο πλοίο τ’ Ουεσάν
Ω! Μπάρμπαρα
Τι αθλιότητα ο πόλεμος
Τι νάχεις γίνει τώρα
Κάτω απ’ αυτή τη σιδερένια βροχή
Τη ματωμένη φωτιά του σίδερου
Κι’ εκείνος που θα σε κρατούσε μέσα στα
[μπράτσα του]
Ερωτικά
Σκοτώθηκε ή ακόμα ζη
Ω! Μπάρμπαρα
Βρέχει αδιάκοπα στη Βρέστη
Όπως έβρεχε πρώτα
Μα δεν είναι το ίδιο, όλα καταστράφηκαν
Είναι μια θλιβερή, φρικιαστική βροχή πένθους
Δεν είναι ούτε καταιγίδα
Από ματωμένα σίδερα
Μόνο σύννεφα
Που χάνονται σαν τα σκυλιά
Σκυλιά που παρασέρνονται
Στο ρεύμα του νερού της Βρέστης
Και μακρυά σαπίζουν
Μακρυά πολύ μακρυά στη Βρέστη
Που δε μένει τίποτα.

*Μετάφραση: Φαίδρα Ζαμπαθά-Παγουλάτου.

Οι μαρτυρίες για το περίεργο ον που ονομάζεται Proctor Salte ξεκινούν πολλά χρόνια πριν. Ωστόσο, οι διάφοροι επιστήμονες που προσπάθησαν να εξηγήσουν την ύπαρξή του (ούτε ο πλέον καθιερωμένος τρόπος, η μελέτη δειγμάτων DNA, απέφερε καρπούς), απογοητεύτηκαν και τα παράτησαν.

Είναι δύσκολο, αν όχι αδύνατο, να πλησιάσει ανθρώπινος οργανισμός εκεί που ζει ο Proctor Salte. Γι’ αυτό όλοι όσοι τόλμησαν να φτάσουν σχετικά κοντά του – με κατάλληλες μάσκες κι εξοπλισμό – δε μπόρεσαν να μας δώσουν μια σαφή περιγραφή της εικόνας του.

Ανεξακρίβωτες πηγές αναφέρουν μια αόριστη μάζα, κροκάτη και πράσινη, άλλες μια κινούμενη μασέλα με ξεχαρβαλωμένα δόντια που βγάζει παρατεταμένα βογγητά, άλλες μια σκιώδη βουβαμάρα που συσπάται ενώ σέρνεται. Ενδιαφέρον έχει, επίσης, η φήμη πως οι αυτόπτες μάρτυρες δε μπόρεσαν ποτέ να ανασυνθέσουν το γεγονός μετά το σοκ που υπέστησαν. Όλες οι πηγές και οι μαρτυρίες, πάντως, αναφέρουν πως ο Proctor Salte εμφανίζεται μόνο κατά την χώνεψη της Μεγάλης Κοιλιάς.

23.2.22

11.(Τραγούδι στην άκρη της νύχτας)
Η
βίαιη
αντίδραση

στον
εγκέφαλο
δημιουργεί

μια
ανοσοποιητική
σχιζοφρένεια

επάνω
σε ένα άτι
θαλασσί

ινσουλινικό

και μια κραυγή
μεταβολική

16.(πιο κρυφά)

βέβαια

η αλήθεια προϋποθέτει
δύο ανθρώπους

το ψέμα, επίσης, έναν
αλλά με φαντασία

η αγιοσύνη από την άλλη
δοκιμάζει

κι ήχος μικρός κατά την ένωση
πάλλει τα σώματά μας

*Από τη συλλογή «Κρυφές σπουδές». Εκδόσεις Θράκα, Φεβρουάριος 2021.

Η ΑΣΥΔΟΤΗ ΤΡΥΦΕΡΟΤΗΤΑ

Αυτές οι μέρες
Της ασύδοτης τρυφερότητας
Θα ακινητοποιήσουν
Τη ζωή σου∙
Θα σταματήσεις για πολύ
Καιρό να βλέπεις
Τα σύννεφα και τους τυφλούς
Που τραγουδούν στο δρόμο∙

Μετά
Θα ξαναφύγεις
Για τα χιόνια.

*

ΤΟ ΣΤΗΘΟΣ ΤΟΥ

Το στήθος του
Έσπασε
Μόλις μιά
Πέτρα
Τον χτύπησε
Ελαφρά.

Κι ώσπου
Να καταλάβει
Καλά καλά
Σκόρπισε
Σαν υδράργυρος
Γεμίζοντας το δωμάτιο
Με οιμωγές.

*

ΚΛΙΝΙΚΗ ΗΣΥΧΙΑ

Αυτές οι μέρες που θα ‘ρθουν
Θα ‘ναι ακίνητες
Σαν παράλυτες
Μέσα σ’ ένα καροτσάκι∙
Θα ‘χουν κέρινα χέρια
Μάτια από πλαστικό∙

Μιά καρδιά να χτυπάει
Με τονωτικά.

*

ΜΙΑ ΦΟΥΧΤΑ

Έτριβες το δέρμα μου προσεχτικά
Όλη τη νύχτα με το δέρμα σου
Ώσπου το δωμάτιο φωτίστηκε
Πήρε φωτιά η πολυκατοικία
Ούρλιαξε από το ξαφνικό κακό∙
Και το πρωί σε πήγαν στους
Χωροφύλακες, με μια φούχτα στάχτη
Στη φούχτα σου.

*

ΑΝΤΑΥΓΕΙΕΣ

Σαν άνεμος βουίζει καθώς τρέχει ο χρόνος
Και τα μαλλιά σου κυματίζουν και τυφλώνουν.
Κάποια παράσταση θα παίζεται εκεί ψηλά.
Με μάσκες και κύμβαλα ουρανομήκη
Μιλάνε οι θεοί που παρασταίνουνε σφαγές
Σε φωταψίες σκοτεινού φωτός.

Τη μουσική τους δεν μπορείς να την ακούσεις
Όμως κάποιες ανταύγειες την ώρα του έρωτα
Στο όνειρο
Σαν ξεψυχάς
Ή όταν φτιάχνεις είδωλα με το χρωστήρα
Μπορείς να δεις.

Μια μυρωδιά την ώρα που βραδιάζει
Ή άγγιγμα απατηλό στον ώμο
Η αλλαγή της θάλασσας καθώς αποτραβιέται
Από τα μάτια η σκόνη της ερήμου
Του άλλου οι σταλαγματιές μες στο δικό σου δάκρυ.
Όλα θυμίζουν το αόρατο μιας θαλπωρής
Που κάποτε ξεσπά και μας τυφλώνει.