Το αμάξι
Δώσε μου λίγο κρεβάτι Ουρανέ
πήρε φωτιά το σπίτι μου
κυλάει κυλάει τρίζοντας
σαν πληγωμένο αμάξι
*Μίλτος Σαχτούρης “Το σκεύος”, 1971
Της μοίρας το αμαξάκι
Κουτσό της μοίρας αμαξάκι
που μας πηγαίνεις
κυλώντας, πέφτοντας, τρίζοντας
φρικτά καρούλια στα χέρια των θεών
*Γιώργος Κοζίας, “Εξάγγελος”, 2021
βαρύ το νερό
άγκυρα στον τόπο σου
μέσα στη μαύρη θάλασσα
φωτιά στα χέρια σου παλμός
αέρας που συνδράμει την μουσική
βροχή που σε πνίγει στα κλάματα
στις ρίζες που ψάχνουν να ζήσουν απόφαση που σφραγίζει πηλός
αφού μας ζώσανε τα φίδια
όλα πάνω στο νησί
όλα για το νησί
όλα για όλα
όλα για σένα
25.02.2.2022
Δεν θέλω την απουσία σου,
νύχτες και μέρες σφηνωμένες στο παράθυρο.
Το βλέμμα σου και το χαμόγελό σου, μόνο,
κάθε φορά πριν στρίψεις στη γωνία του δρόμου
απόμακρη και σκεφτική
Γεννημένο αστέρι που λαχταρά ζωή
σ’ ένα δωμάτιο από ρωγμές
τα βάθη σου λυγμός
σαν περιμένεις στην όχθη σου να φτάσει
βαθύς για σένα στεναγμός.
Σαν δάσος ανοιξιάτικο χαμογελά,
τα σμαραγδένια μάτια της φωτίζουν.
Έχει μια δίψα, έχει φωτιά,
αμυγδαλιά στο στόμα της ανθίζει,
τα μάτια της,
τον πηγαιμό μου ξεστρατίζουν
τα μάτια της γεμάτα, όλο φωτιά,
την ερημιά της νύχτας κατακλύζουν
Δεν θέλω την απουσία σου.
Το μαγνητικό σου χαμόγελο
δεν αφήνει καμιά άλλη φωνή ν’ ακουστεί,
άλυτο αίνιγμα το βλέμμα σου όπως σιωπάς
σαγήνη ολόφωτη στου ουρανού τ ’αστέρια
κι αν στρίψεις στου δρόμου τη γωνιά
τον πηγαιμό μου μαζί σου πάρε μακριά.
…
φωνές
χιλιάδες φωνές:
γαμώ το κέρατο σας
δοσίλογοι σπιούνοι τζάκια εξουσίας
τοπία ολέθρου κι οι βόμβες να πουλιούνται
για να πέφτουν να φέρνουν ίδιο σ’ όλους θάνατο
κι αυτοί που δεν λογίζονται ν’ αντισταθούν κι οι άλλοι
με το δισάκι και
οι άρρωστες ψυχές
κάτω από
το μαστίγιο
αλυχτούν
σαν τα σκυλιά
δαγκώνουν
τις σάρκες τους
στο διάβολο αδικητές
διψάτε για αίμα βρυκόλακες
εμποδίζετε μ’ όλα τα μέσα το πέρασμα
μια διάφανη ώρα όταν ο χρόνος ξαπλώνεται
στον ξάστερο ουρανό και μ’ ένα άλμα του
λαμπρύνει
την αυγή
…
Το αποφάσισε
Από σήμερα θα γίνει
Ένας γυάλινος παράφορος ιππότης
Από σήμερα θα γίνει ένας αλλοπαρμένος φούρναρης ιππότης
Κάθε χάραμα θα ζυμώνει τον κόσμο που επιθυμεί με άνθη λωτού κι Έπειτα θα
γεμίζει τον ουρανό με αφράτα πολύχρωμα μπαλόνια – καρβέλια για να ταΐζει
πλάνητες αγαθούς κι ονειροπόλους
Το αποφάσισε
Από σήμερα θα γίνει οπαδός της ανάποδης σκέψης
Άλλωστε για τον περιπλανώμενο στην έρημο της τρέλας
Η μόνη ελπίδα είναι το παράλογο
Κι αυτός προχωρά μόνος
Ντυμένος στα λευκά γιατί
Η έρημός του είναι απ’ αλεύρι
Τα μπαλόνια τα τρυπούν μνησίκακα πτηνά
Και τα καρβέλια πέφτουν επάνω του σαν μετεωρίτες
Τα όνειρα του αλέθονται στη μυλόπετρα της αλήθειας
Περνούν μέσα από τρύπια ανεμόμυλων φτερά κι έπειτα
Πασπαλίζουν τα σύννεφα με την αδιαφορία του αέρα
Κι η Δουλτσινέα;
H Δουλτσινέα του ήταν ένας άγγελος-τραβεστί που τον ξεμυάλισε Φορώντας μια ξανθιά περούκα και το μακρύ δαντελένιο νυφικό της απάτης
Το αποφάσισε
Σήμερα θα σπάσει την ελαφρότητα
Σε χίλια κομμάτια
Για ν’ απογειωθεί
Χωρίς πανοπλία
*Το ποίημα και η εικόνα της ανάρτησης αναδημοσιεύονται από εδώ: https://ifigeneiasiafaka.com/page/2/
αν δεν ήταν τόσο δειλή θα του έλεγε
να βρεθούν το συντομότερο δυνατό
θα του έλεγε ότι θέλει να καταδύσει στα μάτια του
θα του έλεγε ότι το χαμόγελό του
η πιο ζεστή θάλασσα για το χειμώνα που έρχεται
χωρίς ούτε ένα πνιγμένο στο βυθό της
θα του έλεγε ότι δεν φταίει εκείνη
που είναι τόσο όμορφος
και τόσο νέος
(όσο έγινε ο κόσμος την στιγμή που της χαμογέλασε)
θα του έλεγε ότι η ομορφιά της ανήκει
όπως εκείνη στην ποίηση
θα τον φώναζε στρείδι
θα τον φώναζε μαργαριτάρι
θα τον φώναζε ενδυμίωνα
θα τον φώναζε χάδι
βελούδο
άμμο
που τρέχει μέσα από τα δάχτυλα όπως στο τραγούδι του κοέν
θα τον φώναζε
εσύ
καθρέφτη
μελωδία
μότσαρτ
θα τον φώναζε μότσαρτ
θα τον άκουγε αδιάλλειπτα
όλη μέρα κι όλη νύχτα
αν δεν ήταν τόσο δειλή θα του έγραφε ένα τραγούδι
θα του έδιωχνε κάθε βιασύνη και θα τον χάριζε στην αιωνιότητα
θα τον βύθιζε στην αθανασία
ευθύς αμέσως
και δεν ήταν
ΑΝΩΦΕΛΗΣ ΔΙΗΓΗΣΗ
Έλα πιό κοντά μου λεκτικά
χωρίς να κοπείς στο ξύρισμα
κοίτα τις κατακόμβες κάτω από τα μαξιλάρια
κοίτα τα σημάδια από καρφιά στα άκρα μου
κάποτε με σταύρωσαν και με ξέχασαν εκεί
μα το συνήθισα καλά είναι κι έτσι
βλέπω τον κόσμο με άλλο μάτι
το βλέμμα μου πότε χάνεται
και πότε επανέρχεται θεϊκός
τα σημάδια δείχνουν πια τα όριά μου
από το εσωτερικό της αριστερής παλάμης ξεκινώ
την πορεία μου και εκτείνομαι μέχρι τις διηγήσεις των
παραμυθιών μου.
οι λέξεις αποφεύγουν να πουν την ιστορία μου
και οι άνεμοι αποφεύγουν να φυσήξουν το κουφάρι μου
παρά κάτω, οι μικρές μου λυπημένες διηγήσεις είναι σαν
υποσχέσεις γάμου στη νύχτα. Που πάντα αθετώ.
*
Η ΓΥΝΑΙΚΑ ΜΕ ΤΟ ΜΑΡΑΜΕΝΟ ΠΡΟΣΩΠΟ
Τη γυναίκα με το μαραμένο τώρα πρόσωπο
τη συναντώ χρόνια στο δρόμο για τη δουλειά
παλιότερα έσερνε από το χέρι δυο μικρά παιδιά
που εν τω μεταξύ μεγάλωσαν
και τής τα πήρε η ζωή μεσ’ απ’ τα χέρια
τώρα σέρνει τα βήματά της
και μπαίνει στα όνειρά μου
ανοίγοντας τις πόρτες διάπλατα
με αυτό το λυπημένο βλέμμα
και εκεί τής γνωρίζω την πρώτη μου αγάπη
που τυχαία ονειρεύτηκα
και φεύγουν μαζί
κρεμώντας ένα αχ στην πραγματικότητα
πορεύονται αμίλητοι την αυγή
*Από τη συλλογή “Διάδοχος χρόνος”, Εκδόσεις Οδός Πανός, 2021.
Η ποιήτρια Ελένη Παπαλαμπροπούλου μετέγραψε και επιμελήθηκε την ανθολογία σύγχρονης ελληνικής ποίησης με τίτλο «ποίηση σε Braille» στο σύστημα ανάγνωσης και γραφής τυφλών Braille με σκοπό την ευαισθητοποίηση του ευρύτερου κοινού για την προσβασιμότητα των ανθρώπων με προβλήματα όρασης στη λογοτεχνία.
Το ηλεκτρονικό βιβλίο προσφέρεται δωρεάν για ανάγνωση, πρακτική και εκπαιδευτικούς σκοπούς γενικά.
Ποίηση σε Braille
Μεταγραφή – Επιμέλεια: Ελένη Παπαλαμπροπούλου
Συμμετέχουν: Αγγελής Δημήτρης, Αδαλόγλου Κούλα, Βέης Γιώργος, Γεροντάσιου Βικτωρία, Γκίτση Αναστασία, Γώγος Θάνος, Δημητριάδης Δημήτριος, Ζαρδούκα Πηνελόπη, Ιωσήφ Χάρης, Καλλέργη Λένα, Κάλφα Βάγια, Κιοσσές Σπύρος, Κουτσουμπέλη Χλόη, Κοφτερού Ελένη, Λίλλης Γιώργος, Λουκίδου Ευτυχία-Αλεξάνδρα, Μάρβιν Παυλίνα, Μαργαρίτη Ειρήνη, Μεζίτη Μάνια, Νικολαΐδης Χαρίλαος, Ντούξη Ελένη, Οικονόμου Βασιλεία, Παπαγεωργίου Μαργαρίτα, Παπαλαμπροπούλου Ελένη, Παραφέλας Άκης, Πολυγένη Έλενα, Πρεβεδουράκης Γιώργος, Σαμπάνη Ελένη, Σγουρούδης Γιάννης, Σιώζιου Δανάη, Σταθόπουλος Α. Φώτης, Τσαλαπάτης Θωμάς, Φυτοπούλου Πελαγία.
*Μπορείτε να το διαβάσετε/κατεβάσετε στην Ανοικτή Βιβλιοθήκη: https://www.openbook.gr/poiisi-se-braille
Θυμήσου Μπάρμπαρα
Έβρεχε αδιάκοπα στη Βρέστη κείνη τη μέρα
Και συ βάδιζες γελαστή
Κατάκοπη, μαγεμένη γεμάτη ιδρώτα
Μέσα στη βροχή
Θυμήσου Μπάρμπαρα
Έβρεχε αδιάκοπα στη Βρέστη.
……..
Μη ξεχνάς
Κάποιος σε μια ξώπορτα στεκότανε
Και φώναξε τ’ όνομά σου
Μπάρμπαρα
Και συ έτρεξες κοντά του μες στη βροχή
Ιδρωμένη, μαγεμένη κατάκοπη
Και ρίχτηκες στην αγκαλιά του
Θυμήσου το Μπάρμπαρα
Και δεν με νοιάζει αν σου μιλάω έτσι
Λέω πάντα εσύ, σ’ όλους π’ αγαπώ
Έστω κι’ αν τους έχω δει μόνο μια φορά
Λέω εσύ σ’ αυτούς π’ αγαπιούνται
Κι’ ας μην τους ξέρω
Θυμήσου Μπάρμπαρα
Μη ξεχνάς
Αυτή την ήσυχη κι’ ευτυχισμένη βροχή
Στο ευτυχισμένο σου πρόσωπο
Στην ευτυχισμένη πολιτεία
Αυτή τη βροχή πάνω στη θάλασσα
Πάνω στο λιμάνι
Πάνω στο πλοίο τ’ Ουεσάν
Ω! Μπάρμπαρα
Τι αθλιότητα ο πόλεμος
Τι νάχεις γίνει τώρα
Κάτω απ’ αυτή τη σιδερένια βροχή
Τη ματωμένη φωτιά του σίδερου
Κι’ εκείνος που θα σε κρατούσε μέσα στα
[μπράτσα του]
Ερωτικά
Σκοτώθηκε ή ακόμα ζη
Ω! Μπάρμπαρα
Βρέχει αδιάκοπα στη Βρέστη
Όπως έβρεχε πρώτα
Μα δεν είναι το ίδιο, όλα καταστράφηκαν
Είναι μια θλιβερή, φρικιαστική βροχή πένθους
Δεν είναι ούτε καταιγίδα
Από ματωμένα σίδερα
Μόνο σύννεφα
Που χάνονται σαν τα σκυλιά
Σκυλιά που παρασέρνονται
Στο ρεύμα του νερού της Βρέστης
Και μακρυά σαπίζουν
Μακρυά πολύ μακρυά στη Βρέστη
Που δε μένει τίποτα.
*Μετάφραση: Φαίδρα Ζαμπαθά-Παγουλάτου.
Οι μαρτυρίες για το περίεργο ον που ονομάζεται Proctor Salte ξεκινούν πολλά χρόνια πριν. Ωστόσο, οι διάφοροι επιστήμονες που προσπάθησαν να εξηγήσουν την ύπαρξή του (ούτε ο πλέον καθιερωμένος τρόπος, η μελέτη δειγμάτων DNA, απέφερε καρπούς), απογοητεύτηκαν και τα παράτησαν.
Είναι δύσκολο, αν όχι αδύνατο, να πλησιάσει ανθρώπινος οργανισμός εκεί που ζει ο Proctor Salte. Γι’ αυτό όλοι όσοι τόλμησαν να φτάσουν σχετικά κοντά του – με κατάλληλες μάσκες κι εξοπλισμό – δε μπόρεσαν να μας δώσουν μια σαφή περιγραφή της εικόνας του.
Ανεξακρίβωτες πηγές αναφέρουν μια αόριστη μάζα, κροκάτη και πράσινη, άλλες μια κινούμενη μασέλα με ξεχαρβαλωμένα δόντια που βγάζει παρατεταμένα βογγητά, άλλες μια σκιώδη βουβαμάρα που συσπάται ενώ σέρνεται. Ενδιαφέρον έχει, επίσης, η φήμη πως οι αυτόπτες μάρτυρες δε μπόρεσαν ποτέ να ανασυνθέσουν το γεγονός μετά το σοκ που υπέστησαν. Όλες οι πηγές και οι μαρτυρίες, πάντως, αναφέρουν πως ο Proctor Salte εμφανίζεται μόνο κατά την χώνεψη της Μεγάλης Κοιλιάς.
23.2.22
To Koskino 