Παρατηρώ μία αποκαλυπτική
φωτογραφία της Amy Winehouse
από τη σκηνή, στην οθόνη μου
και θυμάμαι ότι σαν παιδί
δεν έκανα άλλο παρά ερωτήσεις

-Μ’ αγαπάς μαμά;
-Γιατί δεν πετάει η ραπτομηχανή;
-Πότε κοιμάται η θάλασσα;
-Γιατί σε κάποιες ταινίες πεθαίνουν οι καλοί;
-Ζει ο Βασιλιάς Αλέξανδρος;
-Γιατί οι γιατροί φοράνε άσπρα ρούχα;
-Πού πάνε οι προσευχές;
-Γιατί αυτοκτονούν οι άγγελοι;

*Από τη συλλογή “Οδηγίες χρήσης ιπτάμενης ραπτομηχανής”, Εκδόσεις Οδός Πανός, 2020.

MOVE IN DARKNESS

move in darkness
know the touch of a woman

a wall of normalcy
wraps your body
strangles
brightens

wrinkled ugliness
sin
fear
admission

two days later
you shudder
& take 2 aspirins

ΚΙΝΕΙΣΑΙ ΣΤΑ ΣΚΟΤΕΙΝΑ

κινείσαι στα σκοτεινά
γνωρίζεις το άγγιγμα μιας γυναίκας

ένα πέπλο κανονικότητας
τυλίγει το σώμα σου
στραγγαλίζει
φωτίζει

ρυτιδιασμένη ασχήμια
αμαρτία
φόβος
παραδοχή

δύο μέρες μετά
ρίγη σε διαπερνούν
& παίρνεις 2 ασπιρίνες

*

CONFLAGRATION

I wonder
how many matches
it would take
to lay a single-file trail
from here
to richard nixon’s ass.

It’s probably not a good idea.
I can see him now,
waving his singed prick
on nationwide television,
telling how it was saved
by a tub of confidence
provided by
his silent majority.

ΠΥΡΚΑΓΙΑ

Αναρωτιέμαι
πόσα σπίρτα
χρειάζονται
για να φτιάξεις μια μονή γραμμή
από δω
μέχρι τον κώλο του ρίτσαρντ νίξον.

Πιθανότατα δεν είναι καλή ιδέα.
Τον βλέπω τώρα,
να κουνά πέρα δώθε το ξαναμμένο καβλί του
Pat Parker (1944-1989)
στα κανάλια εθνικής εμβέλειας,
εξηγώντας πώς το γλίτωσε
η υπερβολική εμπιστοσύνη
που του παρείχε
η σιωπηλή πλειοψηφία.

*Δημοσιεύτηκαν στο περιοδικό “Τεφλόν”, Νο 10, Χειμώνας-΄-Ανοιξη 2014. Μετάφραση: Kyoko Kishida], Maleficia.

Πλάτων
Ψυχή και (π)οίηση
Διαλεκτική των αντιθέτων

(πενήντα επτά επιγράμματα)

ΔΙΑΛΕΚΤΙΚΟΣ ΥΛΙΣΜΟΣ
ΕΠΙΘΥΜΗΤΙΚΟΝ
Είναι

Παραμυθία
στις επίγειες χαρές
των φαινομένων.

…στων αισθήσεων
την αυτοκρατορία
κυριαρχία…

ΔΙΑΛΕΚΤΙΚΟΣ ΥΛΙΣΜΟΣ
ΕΠΙΘΥΜΗΤΙΚΟΝ
Μη είναι

Γαστριμαργική
και τερψιλαρύγγια
η αισθητική;

Χαλκός ηχών
το κέρδος της προδοσίας
το αλαλάζον.

ΔΙΑΛΕΚΤΙΚΟΣ ΨΥΧΙΣΜΟΣ
ΘΥΜΟΕΙΔΕΣ
Είναι

Κοίλα όστρακα μνήμης
εγκιβωτίζουν
την απουσία.

Πόνου και χρόνου
αγάλματα γλύφουν
τη χαίνουσα πληγή.

ΔΙΑΛΕΚΤΙΚΟΣ ΨΥΧΙΣΜΟΣ
ΘΥΜΟΕΙΔΕΣ
Μη είναι

Φόβος Θεού και
-βούλησης Συμπληγάδες-
Φόβος Θανάτου.

Δίκης οφθαλμός·
των αδύναμων θνητών
φαντασίωση.

ΔΙΑΛΕΚΤΙΚΟΣ ΛΟΓΙΣΜΟΣ
ΛΟΓΙΣΤΙΚΟΝ
Είναι

Τυφλός Οιδίπους
κορυφαίος του χορού
της επίγνωσης.

Κώδικας της γλώσσας
το θέατρο του νου·
μπαρόκ οι τόνοι.

ΔΙΑΛΕΚΤΙΚΟΣ ΛΟΓΙΣΜΟΣ
ΛΟΓΙΣΤΙΚΟΝ
Μη είναι

Δημοκρατία
των Αθηναίων˙
ύβρις προς τους Μηλίους.

Χαρακίρι
της άστοργης εκδίκησης
το ΜΗΔΕΙΑμα.

ε
κοίτα
τα άστρα χάνονται στο βαθυγάλαζο τοπίο
και συ περπατάς
οι στιγμές που περίμενες πως κάτι σπουδαίο θα συνέβαινε
ποτέ δεν ερχόταν
-κάτι έχεις μάθει-

ε
θα ‘ρθουν δυσκολότεροι καιροί
γι αυτό φύτεψε ένα κυκλάμινο
ενώ τα πλήθη ουρλιάζουν
οι συγγραφείς μας δεν
λένε τίποτα

ε
άδειασε το ποτήρι σου
χαμογέλα
πάρε ένα ουράνιο τόξο
ένα χάρτη μια σαΐτα
και
εκτοξεύσου

*Από τη συλλογή «Αυτά που γράφτηκαν κάτω από βρώμικο φως»
**Εμείς πήραμε το ποίημα και τη φωτογραφία από εδώ: https://christinehag.wordpress.com/2021/07/31/ektoxeysi-mesa-sti-nyxta/

Μόλις είχαμε συναντηθεί
όταν άρχιζε να βραδιάζει.
«Δεν μπορώ τώρα
να κάνουμε έρωτα»,
μου είπε,
«πρέπει να είμαι ξεκούραστος,
να έχω ύπνο κι ένα γερό πρόγευμα».
Έμενε σ’ άλλη πόλη
και την άλλη μέρα
θα έφευγε.
Το ραντεβού είχε γίνει
με δική μου πρωτοβουλία.
Δεν είχα χρόνο, ούτε κρεβάτι,
ούτε πρόγευμα,
κι επειδή ήταν τόσο λαχταριστός
στην πρώτη γωνία τον άφησα.

*Από τη συλλογή «Το γυμνό ζευγάρι και άλλα ποιήματα» (1990).
Το ποίημα δημοσιεύτηκε εδώ: https://authormanolis.wordpress.com/2021/07/30/αλεξάνδρα-μπακονίκα-άρνηση/ και εδώ: https://www.translatum.gr/forum/index.php?topic=11286.msg745833#msg745833

α

με ξύπνησε το φεγγάρι τραγουδώντας ένα σκοπό
και βρέθηκα στο σπίτι των γονιών μου
που το ποθούσα-μητέρα πατέρας- καβαλημένοι
και εγώ με την αναπνοή έξω απ το σώμα

ούτε ο ήλιος βγήκε την μέρα αυτή
γυμνή περπατούσα με πέλματα να πονούν
σε πισσαρισμένο δρόμο τέλος ξάπλωσα
και μια λαχτάρα με γραπώνει

β

Ο ήλιος καίει τις ρίζες
μακριά η ημερομηνία 401 π.χ
ο άνθρωπος γεννήθηκε με δυο πουλιά
ξερίζωσε το ένα
ελεύθερος αναζήτησε τα’ άλλα πουλιά
αυτά που πέταγαν αγαπούσε πιο πολύ
με χειρονομίες με πήρε ένα απ’ αυτά
και μ’ έβγαλε απ’ την λίμνη που κρυβόμουν

γ

ένα παιδί πάντα στο όνειρο μέχρι το χάραμα/
σε σκουπιδότοπο το βρήκα/ σε μάντρα/

μέσα μου ήξερα/
δικό μου γέννημα ήταν/

μια τσιμπιά στο μπράτσο/
μέλισσα με συναισθήματα και βλέμμα ανθρώπου
λιγδιάρικο μωρό φώναξα και ξαναφώναξα/ και γλίστρησα/
φύγε από πάνω μου/ δεν σε αναγνωρίζω

δ

Ναυάγιο το ταξίδι
Και το κραταιό φιλί ανύπαρκτο
Στεγνά τα χείλη και το κάθε τι
Σταφύλι και ρόγα κουκούτσι χυμός
Αναδύονται και ένα σώμα στο χώμα μπηγμένο
Αναφωνεί το υπέρτατο όχι
Νοσταλγία, νοσταλγία, νοσταλγία, φωνάζω
Τώρα η πόρτα ανοιχτή περάστε κόσμε

στο Θοδωρή

Έπεσε σαν κεραυνός
η φυγή του φίλου μου
του Θοδωρή Μπασιάκου
έμεινα με το στόμα ανοιχτό
αρνιόμουν να το πιστέψω
δεν μπορεί, έλεγα
και είχε τόσα να δώσει ακόμα
μ΄αυτή τη δικιά του ποίηση
που είχε άρωμα
που είχε χρώμα
είχε αγάπη για τον άνθρωπο
και την ελευθερία
αφοσίωση στους κοινωνικούς αγώνες
α ρε Θοδωρή
κι ήθελα τόσο πολύ
να ΄ρθω να σε βρω
να τα πιούμε
στα ωραία στέκια που σύχναζες
να μου γνωρίσεις τους φίλους σου
μα δεν πρόλαβα
δεν πρόλαβα.

Στη βαθιά νύχτα, εγώ με σκάφανδρο μου αρκεί
-οι μικρές ιστορίες αρχίζουν με μια ανάσα που κράτησε πολύ.
Επίδεσμοι από στάχτη στα ψαχνά του ουρανού σημαίνει πως με δυσκολία με πήραν απ’ τα χέρια του. Συνήθισα όμως να ζω με δέρμα και γλυκύξινο αίμα.
Στους άζωτους ανέμους εφευρίσκω
κραυγές μαργαριταριών -πολλοί τα περνούν για φυσαλίδες-κι έτσι ποτέ δε φράζουν με αλάτι οι αεραγωγοί μου.
Οι σφυγμοί στο σκοτάδι είναι ψάρια που πέφτουν στο τηγάνι είναι μαζορέτες που χορεύουν σε βάθρο από σπασμένα γυαλιά είναι κροτίδες σε μηνίγγια αστραπής.
Κυρίως είναι λάμψεις φάρων μέσα στην ομίχλη των φλεβών.
Στη βαθιά νύχτα, εγώ με σκάφανδρο.
Μου αρκεί.

*Από τη συλλογή “Χρονορυχείο”, εκδόσεις Θράκα, 2017.

Ξηλώνει καθρεφτάκια αυτοκινήτων-Μην εμποδίζουν τις σκιές του να βαδίσουν-Τα εκθέτει στο Μουσείο του-Με την ονομασία –”Η Τιμωρία της Αστικής μας Απληστίας” – Που στις προθήκες του και κάμποσα σκουπίδια-Απ’ τα κιλά που ξεφορτώνουμε ως σπίτια-Από κλειδιά μέχρι μαντίλια-Τα πρώτα τα χρησιμοποιεί ν’ ανοίξει η Ουτοπία-Τα δεύτερα-Να δημιουργεί πουλιά σαν μάγος σε μαγεία-Επισκεφθείτε το άμα δεν είστε Κύριος και Κυρία-Με μόνο μέλημα την τήρηση της σπιτικής σας ησυχίας-Ξηλώνει καθρεφτάκια αυτοκινήτων-Μην εμποδίζουν τις σκιές του να βαδίσουν-Τα εκθέτει στο Μουσείο του-Με την ονομασία-”Η Τιμωρία της Αστικής μας Απληστίας”

*Από το βιβλίο “Κάθαρμα”, εκδόσεις Οδός Πανός, 2020.

Comme il faut

Τη μασχάλη σου
δεν θα τη πω στιλπνή,
σαν την ανάστροφη πλευρά ενός κοχυλιού.
Αυτά είναι για τους πουριτανούς.

Θα την πω βαθιά,
σαν μια φρατζόλα ζεστό ψωμί
που παραμάσχαλα την πηγαίνω στη μάνα μου
και καθ’ οδόν την έχω σκάψει με τα χέρια μου
καταβροχθίζοντας όλη την ψίχα.

*

Αλυσόδεση

Τώρα που γκρεμίστηκες,

μακριά από τη σκιά
μακριά από τον έρωτα
σε γδέρνω και σε ποδοπατώ.

Εκεί,
κάτω απ’ το δέντρο
όπου με ήθελες
δεμένο σκυλί

έγινα ζώο άγριο και παμφάγο.

*Από τη συλλογή «Σκυλί δεμένο», Εκδόσεις Μανδραγόρας, 2017.