Category Archives: Uncategorized
Π. Ἔνιγουέϊ: Ἐγὼ καὶ… ὁ ἐαυτός μου
Π. Ἔνιγουεϊ
Ἐγὼ καί… ὁ ἐαυτός μου
ΟΝ ΣΥΝΑΝΤΗΣΑ ΓΙΑ ΠΡΩΤΗ (καὶ ἐλπίζω γιὰ τελευταῖα) φορὰ ἀπόγευμα γυρνώντας ἀπὸ τὴ δουλειά, τὸν περασμένο μήνα. Καθόταν στὸ γραφεῖο κι ἔγραφε κάτι στὸν ὑπολογιστή μου (ἀπαντοῦσε στὰ ἠλεκτρονικὰ μηνύματα τῶν φίλων μου). Ἔκλεισα τὴν πόρτα καὶ κοντοστάθηκα. Μὲ χαιρέτησε καὶ ξαναγύρισε πρὸς τὴν ὀθόνη.
«Τί θέλεις;» τὸν ρώτησα καὶ ἄναψα τὸ θερμοσίφωνα.
«Ἔχει ζεστὸ νερό. Πρὶν λίγο πλύθηκα» ἀπάντησε καὶ ἄναψε τσιγάρο.
Πῆγα γεμάτος νεῦρα στὴν κουζίνα. Ἄνοιξα μηχανικά τὸ ψυγεῖο.
«Στὸ φοῦρνο ἔχει μπριζόλες. Πρέπει νὰ εἶναι ἀκόμη ζεστὲς» τὸν ἄκουσα ἀπὸ μέσα.
Ἔφτιαξα μιὰ σαλάτα καὶ δοκίμασα μία ἀπὸ τὶς μπριζόλες του ἀργὰ ἀργὰ καὶ προσεχτικά. Φοβόμουν μὴ μὲ δηλητηριάσει. Σκεφτόμουν πόσο καιρὸ θὰ μείνει μαζί μας. Καὶ βέβαια τί ἀντίδραση θὰ ἔχει ἡ Στέλλα, ἡ γυναίκα μου, μόλις τὸν δεῖ.
Ἔκανα μπάνιο, ξυρίστηκα καὶ πῆγα στὸ σαλόνι.
«Σὲ παρακαλῶ ἄλλη φορὰ…
View original post 435 more words
Χριστιάνα Αβρααμίδου, Από το “Εσένα σε έχω ξαναγαπήσει”
Δεν τον θέλω άλλο τον ήλιο στη ζωή μου,
με έχει κάψει στα μάτια.
Δε θέλω τη μέρα,
το φως,
μόνο κάποια παλιά τραγούδια για σένα.
Δουλεύω μια ζωή σκληρά
μα τίποτα δεν έχω επιδιορθώσει.
Δεν θέλω άλλο τη ζέστη στα μέσα μου,
βρέξει χιονίσει,
με ΄χεις εγκαταλείψει.
Οι δυνατότητές μου ίσως να ΄ταν για περισσότερα.
Μια καθαρίστρια όμως υπήρξα,
για σκοτεινούς
σκληρούς
ανθρώπους.
***
Γεννιόμαστε και πεθαίνουμε μόνοι
Κανείς δεν το καταλαβαίνει όταν γεννιέται.
Ίσως,
να το νιώσει πριν πεθάνει
και αναρωτιέται
πόσος συνωστισμός εκεί πάνω επικρατεί,
με ψυχές που δεν πρόλαβαν
ένα τόσο απλό πράγμα
να καταλάβουν.
*Από τη συλλογή “Εσένα σε έχω ξαναγαπήσει”, Εκδόσεις Οροπέδιο, 2014 (σελ. 13 και 20).
**Η Χριστιάνα Αβρααμίδου (γεν. 1978) κατάγεται από την Κύπρο, αλλά γεννήθηκε στην Αθήνα. Ζει στην Κύπρο. Εκτός από την παρούσα συλλογή έχει εκδώσει τις συλλογές “Σκοινιά και Ναυάγια” (Λευκωσία, 1999), “Ένας Λόγος για να Αγαπήσεις τη Νύχτα” (Πλανόδιον, 2002), “Όλες οι Μέρες Χιόνι” (Πλανόδιον, 2005) και “Ώρα Κάτω απ’ το Νερό” (Έψιλον, 2008).
Κωστής Τριανταφύλλου, Ονειροδρόμιο – Άυλο βιβλίο στο διαδίκτυο*
Εκεί κάπου εν μέσω των ταραγμένων ‘70s (το 1977, συγκεκριμένα) είχε κυκλοφορήσει από τις εκδόσεις Καστανιώτη ένα βιβλίο με σχέδια του Κωστή (Τριανταφύλλου), το Ονειροδρόμιο. Πολύ γρήγορα το βιβλίο μετατράπηκε σε μια ακόμη) βίβλο του Underground και αναπόφευκτα κάποια στιγμή εξαντλήθηκε και εξαφανίστηκε από τα ράφια. Τα προσγειωμένα 80s και τα κυνικά 90s δεν άφηναν και πολλά περιθώρια για τέτοιες απογειωμένες και ακραίες ψυχογραφικές σπουδές. Σήμερα το βιβλίο πλέει ελεύθερο στο διαδίκτυο και ο καθένας μπορεί να το κατεβάσει (χωρίς αντίτιμο) από τον τόπο http://www.costis.org/books
Όμως αξίζει κανείς τις συνθήκες της εποχής, ειδικά τώρα που τα 70s έχουν ξανά την τιμητική τους. Το περιοδικό Πάλι έχει σταματήσει να κυκλοφορεί. Ο Νάνος Βαλαωρίτης βρίσκεται στο Σαν Φρανσίσκο, ο Πάνος Κουτρουμπούσης στο Λονδίνο, ο Δημήτρης Πουλικάκος παίζει ροκ με τον Εξαδάχτυλο και ζευγαρώνει τους πειραματισμούς του Frank Zappa με τη δημοτική παράδοση. Ποτέ δεν θα καταγραφεί επακριβώς στο βινύλιο. Ο Λεωνίδας Χρηστάκης καίει τα ζωγραφικά του έργα στη γκαλερί και κόβει τον ομφάλιο λώρο με τη δημιουργία. Το περιοδικό Σήμα μοιάζει να συνεχίζει το πνεύμα ενώ, κυρίως, ο Χρηστάκης θα συγκεντρώσει γύρω από τα -πολλά διαφορετικά- έντυπά του (Κούρος, Panderma, Ιδεοδρόμιο) τους πιο ανήσυχους δημιουργούς του περιθωρίου και όχι μόνον.
«Αυτά τα καλλιγραφικά πραγματοποιημένα –ή σχεδιασμένα πρόσωπα δεν κοιτάνε, περιμένουν», γράφει για τη δουλειά του Κωστή Τριανταφύλλου ο Pierre Restany. «Είναι βουβά σαν την επιθυμία. Είναι η ενέργεια αυτού που τα κοιτάζει που τους ξαναδίνει ζωή, μια ζωή που δεν υπάρχει ολοκληρωτικά παρά μέσα στο βλέμμα του άλλου.» Ήδη από τα τέλη της δεκαετίας του ’60 ο Κωστής Τριανταφύλλου θα αναπτύξει μια πολυδιάστατη δράση σε μια σειρά από καλλιτεχνικές περιοχές, από τους σχεδιαστικούς πειραματισμούς ως την ποίηση, την αρθογραφία, την έκδοση περιοδικών, τη διοργάνωση εκδηλώσεων. Ιδρυτής και εκδότης του πολύ επιδραστικού περιοδικού Λωτός (στην πρώτη του φάση), στη συνέχεια θα εμπλακεί στις εκδοτικές δραστηριότητες του Λεωνίδα Χρηστάκη και την, ολοένα και καθαρότερα, υποστήριξη ενός εναλλακτικού δρόμου, του underground. Magnum opus αυτής της τρελής εποχής για τον Κωστή Τριανταφύλλου θα είναι η έκδοση Ονειροδρόμιο (σχεδιασμένο την περίοδο 1970-4). O καλλιτέχνης συνήθως δίνει δευτερεύουσα βαρύτητα στις εκθέσεις σε σχέση με τη μηχανική αναπαραγωγή που τον φέρνει σε επαφή με ένα διαφορετικό κοινό, παρόλα αυτά παρουσιάζει τα σχέδια του βιβλίου στο Πολυπλάνο του Νίκου Παπαδάκι. Τα σχέδια και η ζωγραφική του Τριανταφύλλου αυτής της εποχής αναμιγνύουν σε ένα απίστευτο συνονθύλευμα στοιχεία από την πιο ακραία σεξουαλική ελευθεριότητα, κοινωνική κριτική, επιρροές από το It, το Oz, το Zing, το Αctuel, το Zap, και άλλα underground έντυπα αλλά και τα χαρακτικά του Georg Grosz ή τα έργα του Rauschenberg. Φυσικά επίμονο στοιχείο που διαπερνάει όλη τη δουλειά του (αλλά και τα κολλάζ που θα κάνει αργότερα στη δεκαετία του ’80) ένα χιούμορ σαρκαστικό και αναρχικό, ένας χλευασμός για την εξουσία και τις συμβάσεις κάθε είδους, την οικογένεια, την αστική ζωή, την πολιτική και στρατιωτική εξουσία, την αμερικάνικη επιρροή στη ζωή της χώρας.
Θανάσης Μουτσόπουλος
* Βιβλιοκριτική στο περιοδικό Artime #04/2006
**Το “Ονειροδρόμιο” μπορείτε να το κατεβάσετε και από εδώ: http://www.scribd.com/doc/257943463/%CE%9F%CE%BD%CE%B5%CE%B9%CF%81%CE%BF%CE%B4%CF%81%CF%8C%CE%BC%CE%B9%CE%BF-pdf
Νεκρόδειπνος (Tάκης Σινόπουλος)
Δάκρυα πολλά με καίγανε, μονάχος κι’ έγραφα, τι είμουν εγώ, μιλώντας έτσι με,
χρόνια και χρόνια ζωντανεύοντας χαμένα πρόσωπα, κι’ απ’ τα παράθυρα έμπαινε
δόξα, χρυσό σκοτεινιασμένο φως, τριγύρω μπάγκοι και τραπέζια και
παράθυρα, καθρέφτες ως τον κάτου κόσμο. Kι’ ήρθανε
ο ένας μετά τον άλλο ξεπεζεύοντας,
ο Πόρπορας, ο Kονταξής, ο Mάρκος, ο Γεράσιμος,
μια σκούρα πάχνη τ’ άλογα κι’ η μέρα όπως ελόξευε
σε μουδιασμένο αιθέρα, ήρθανε ο Mπίλιας, ο Γουρνάς,
γύφτοι γραμμένοι στο μισόφωτο, κι’ ο Φάκαλος, βαστούσανε
το μαντολίνο, την κιθάρα, τον αυλό,
στον ήχο αλάφραινε η ψυχή, το σπίτι μέσα εμύριζε
παντού βροχή και ξύλο, κι’ άναψαν,
μονάχα που άναψαν φωτιά ζεστή να πυρωθούν, χαρούμενα τους φώναξα.
View original post 609 more words
Νίκος Σφαμένος, Τέσσερα ποιήματα
Κάτι όμορφες νύχτες
περπατάς νύχτα στους έρημους δρόμους
στο μυαλό σου στριφογυρίζουν κάτι
παράξενες λέξεις
θυμάσαι τις απορρίψεις και χαμογελάς
χλευάζεις τη ποίηση της εποχής
τραγουδάς στη σιωπή
τα αστέρια γέρνουν στον ώμο σου
απλώνεις τα χέρια σου για να εκτοξευθείς
τρέμεις για ουρανό
γελάς δυνατά
επιστρέφεις στη κάμαρα σου
σκόρπια τα βιβλία
στο πάτωμα ποιήματα που ποτέ
δε διαβάστηκαν
κατεβάζεις μια γουλιά κόκκινο κρασί ενώ
στη τηλεόραση τα ταλέντα σχηματίζουν ουρές
χα χα
κάποιες νύχτες είναι τόσο όμορφες
***
Αυγουστιάτικο τραγούδι
το αηδόνι τραγουδά μονάχο του στις σκεπές
στη μέση τούτης της καλοκαιριάτικης
νύχτας
ανοίγω τα παραθύρια
ξαφνικά γίνομαι δυνατός
όπως πάντα ήθελα
***
Για έναν αναγνώστη
όχι
δεν είμαι σπουδαίος
είμαι εκείνος που θα ξενυχτήσει
κι αυτό το βράδυ
-με αγωνία ίδια με τη δικιά σου-
εκείνος που θα κοιτά απ’ τις κουρτίνες
όχι φίλε
εγώ καίγομαι εδώ
ακροβατώ σε λεηλατημένες πολιτείες
θα συναντηθούμε ίσως
στα άδεια μας μπουκάλια
στα βρώμικα παγκάκια
στις θολές λέξεις
κράτα τα καλά σου λόγια γι αλλού
γιατί εγώ καίγομαι
-και οι πόρτες της άνοιξης δε θ’ανοίξουν ποτέ-
***
Επιτυχία
μη ξεκινήσεις να γράφεις εάν δε βυθιστείς
εάν δε πεθάνεις χιλιάδες φορές
εάν δεν έχεις τίποτα να πεις για ό,τι βλέπεις
-τότε μη γράψεις-
ν’ αποφεύγεις τις ποιητικές βραδιές
κλείσου σε μια κάμαρα και δώστου να καταλάβει
να θυμάσαι πως το μεγαλύτερο μέρος της
σύγχρονης ποίησης δεν είναι για ανάγνωση
ν’ αδιαφορείς για τους επαίνους
και ένας μοναχικός τύπος να ξετρυπώσει κάποτε
τα ποιήματα σου και να βρει το κουράγιο
να κρατηθεί μια κρύα νύχτα
όπως και συ έκανες μ αυτά κάποτε
μόνο αυτό να σου αρκεί
-θα σημαίνει πως πέτυχες φιλαράκο-
*Ο Νίκος Σφαμένος γεννήθηκε το 1982 στη Μυτιλήνη όπου και ζει. Σπούδασε Αγγλική Φιλολογία στο Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης. Εξέδωσε εκτός εμπορίου τις συλλογές Ακούγοντας βαλς στο σκοτάδι (2007), Οργή και λουλούδια σε μια χώρα νεκρών (2007), Αυτά που γράφτηκαν κάτω από βρώμικο φως (2008), Άγιες, αιματόβρεκτες και άχρηστες λέξεις (2008), Ανθισμένες νύχτες (2010), Περιμένοντας χελιδόνια το Δεκέμβρη (e-book/Λογοτεχνικά Σημειώματα, 2011) και Στα νερά του τρόμου επιπλέει η αγάπη (2013).
**Η αρχική δημοσίευση των ποιημάτων αυτών έγινε εδώ: http://mogolospolemistisvalkaniosagrotis.blogspot.com/2009/01/blog-post_21.html
Αντώνης Θ. Παπαδόπουλος, Κοντές ανάσες
—
Σούρουπο ψυχρό
συναντά τη μοναξιά
κι έρχονται μαζί.
—
Θα βγω σε λίγο.
Πρέπει να βγω σε λίγο.
Γιατί να πρέπει;
—
Βροντά την πόρτα,
φεύγοντας θυμωμένη. ΄
Ηχος πιστολιάς.
—
Σ΄αρέσουν μου ΄πες.
Δε μπορείς ή δε θέλεις
τη Μούσα να βρεις;
—
Παντζούρια κλειστά.
Σκοτεινό παράθυρο.
Νυχτώνει νωρίς.
Νίκος-Αλέξης Ασλάνογλου, Δύο ποιήματα
Η τερηδόνα ΙΙΙ
Φύγε
Το κορμί σου είναι πολύ υπαρχτό
Τούτη η μουσική που γλιστράει απ’ τα χέρια σου
κι ανακατεύεται με τη θερμή σου ανάσα
Μου αρκεί να γεύομαι της απουσίας σου
την αίσθηση
μου αρκεί να γεύομαι του ιδεατού σου κόσμου
την αφή
Μου αρκεί να γεύομαι την αέναη προσδοκία
***
Επίλογος
Το παράθυρο ανοίχτηκε και πάλι
Η σιωπή της νύχτας μού ξαναθύμισε
κοιμισμένα πλακόστρωτα και περιβόλια
κι αυτή τη μουσική που κάνει τη σιωπή και κλαίει
Δεν ξέρω αν τα μαλλιά σου βουρκώνουν ακόμα
όπως στις νύχτες των περασμένων ανοίξεων
αν η ψυχή σου αρωματίζει πασχαλιές στα παλιά καλντερίμια
Μα τώρα που έχω ξεμάθει να ερωτεύομαι το πνεύμα σου
τι να σε κάνω πια…
Francesco Marotta, Η κοπή κι η σκιά / Il taglio e l’ombra
κανένας οιωνός
μόνο ένα ρίγος στην ενέδρα της μέθης
αναψηλαφώντας τ’ ολισθηρό χείλος
του κάλυκα, το ανήσυχο κεντρί
που ήταν ουσία ορατή,
τον ξέχειλο ολολυγμό του ήλιου το μαύρο
του φωτός που προδίδει τα δάχτυλα,
έτσι σμηνουργεί σε ροές αγρύπνιας
η εικόνα στην οποία το χέρι προσθέτει
την κοπή και τη σκιά και μέσα στη σκιά
το σημάδι που μιλά για ένα σώμα
όπου το πρωί καταγράφεται
σε πληγές και σταυρούς όπου το γιατρικό
του οίκτου πεσμένο τριγύρω
έφερε κατάρρευση φράγματος και λαβύρινθος
φωνών προκύπτει τώρα στην αφή
Il taglio e l’ombra
nessun presagio
solo un fremito di ebbra insidia
ripensando l’orlo franato
del calice il pungolo inquieto
che fosse visibile sostanza
l’urlo tracimato del sole il nero
di luce che tradisce le dita
così sciama in rivoli d’insonnia
l’immagine a cui la mano aggiunge
il taglio e l’ombra e dentro l’ombra
il segno che racconta un corpo
dove il mattino è scritto
in piaghe e croci dove il farmaco
pietoso rovesciato intorno
era cedimento d’argine e labirinto
di voci appare ora al tatto
*Από την ενότητα «Στίχοι γραμμένοι με τα μάτια», σε μετάφραση και επίμετρο Ευαγγελίας Πολύμου. Από το Ποιείν στο http://www.poiein.gr
Κατερίνα Καρπούζη, Λένε πως όλα πρέπει να αρχίζουν
Τι σε μέλλει
φέτος πάλι θα κλάψεις
πάλι θα γελάσεις
Θα εύχεσαι να μη κλαις όσο γελάς
και πότε πότε να γελάς όσο έκλαψες.
Πάλι και φέτος-αλήθεια ειναι- θα πληγωθείς
πάλι ίσως να πληγώσεις
και θα εύχεσαι να μην πληγώνεις
όσο πληγώνεσαι
και κάπου κάπου να μην κάνεις και τίποτα.
Πάλι θα νευριάσεις με τους άλλους
επειδή δεν κάνουν κάτι όπως εσύ
ή επειδή δεν είναι εσύ.
ίσως νευριάσεις και με σένα περισσότερο.
Πάλι θα νιώσεις ανόητος
και δε θα αναγνωρίσεις την εξυπνάδα του να δεχτείς την ηλιθιότητα σου
τι σε μέλλει
κοιμήσου τώρα να ξαλαφρώσεις
αύριο πάλι βαρύς θα σηκωθείς.
Ίσως και όχι.
Να κοιμηθείς μόνο.
To Koskino 