Από το ποίημα της Ευτυχίας Παναγιώτου «Η μάρτυρας τραγουδά την αλήθεια» (Χορευτές, Κέδρος 2014).

Η μάρτυρας τραγουδά την αλήθεια

Ζωή μες στα χαλάσματα,
τα γυάλινα μάτια σου κλαίγαν αιώνες.
Με δάκρυα δραπετεύεις• απ’ τη γραφή•
παραβιάζοντας
αγνώστων σπίτια.

Μπρος στη λεηλασία στέκεσαι
ανυπεράσπιστη.

Μην ουρλιάξεις απ’ τα φλας.
Ο φόβος σφαλίζει και ράβει
τα μάτια της Ιστορίας.
Τα χέρια μη βάλεις στ’ αυτιά.
Παλαιολιθικοί εραστές σε καλούν.
Ποιο πτώμα αγκάλιασαν στο σκούξιμό τους,
ποιο κρώξιμο κινδύνου πέτρωσε το βλέμμα τους
θα ομολογήσουν.

Μπρος στη λεηλασία στέκεσαι
ανυπεράσπιστη.

Αν είσαι μέσα ή έξω δεν θα το μάθεις.
Ρίψεις, ποδοβολητά και δάκρυα• θα σε διώκουν.
Απ’ τα πνευμόνια σου όμως, ωτακουστή,
θα εκτιναχθούν αλλόγλωσσα πτηνά.
Aλλοφροσύνη που τη ζήτησες,
να ορθώσεις το κεφάλι.

Τραγουδώντας χτίζεις
και δυνατά μονάχα,
με τις χορδές σου σείοντας
ραγίζοντας τα βράχια,
για μια γυναίκα που―
με δρασκελιές στην αμμουδιά
κι ένα κοντάρι που―
ζωγράφισε δυο…

Η ΠΟΙΗΣΗ ΤΗΣ ΓΕΩΡΓΙΑΣ ΤΡΟΥΛΗ

Αλέξανδρος Αραμπατζής

Η Γεωργία Τρούλη εξέδωσε την ποιητική της συλλογή  «Ακρογωνιαία πορεία στο και» τον  Φεβρουάριο του 2012. Η ποιήτρια επιλέγει την χρήση ενός υπερεαλίζοντος λόγου πληθωρικής ροής, με πλούσια εικονοποιία, καταιγιστικό ρυθμό, ρητορική ευφράδεια και πύκνωση αφηγηματική. Δεν περιορίζει τον ποιητικό της οίστρο, αντίθετα, τον εξωθεί «σε ακρογωνιαία πορεία» προς το απροσδόκητο και το φανταστικό. Αυτό σημαίνει ότι δεν διστάζει να ρισκάρει εκτείνοντας το βλέμμα της και στην πιο απόμακρη ακόμα αστρική ζώνη. Με την έξαψη ενός λόγου που αναζητά τον μυστικό πυρήνα των πραγμάτων, συνθέτει καταρχήν μια ιδιότυπη λυρική κοσμογονία. Με την σκέψη ότι καθετί που διαδραματίζεται σε κοσμικό επίπεδο σφραγίζει την ανθρώπινη μοίρα, με την ισχύ μάλιστα νόμων σιδερένιας έλξης, διαπιστώνει την διάσπαση του ωαρίου της γης σε πολλά σφαιρίδια συμπύκνωσης.
Υπ’ αυτήν την έννοια εργάζεται απελπισμένα να φθάσει στην ρίζα, στην απογύμνωση της ίδιας της γλώσσας, στο άρρητο, μέχρι εκεί που…

Je suis super fière d’avoir été invitée par Delphine Colin (Alliance Française de Durban/Afrique du Sud) à participer à l’exposition collective “Poetry of bodies / Poésie des corps” qui aura lieu du 9 au 16 Juin inclus à la Galerie KZNSA à Durban.

Ma première expo en Afrique du Sud!!!!!!!

Vous imaginez mon coeur qui explose…. Et mes mains qui tremblent..

Je présente la vidéo “Skin Quivers”, avec Flavia Ghisalberti, Alan McKerl et Philippe Alioth…

pour piqure de rappel, la voici:

First exhibition in South Africa!!!! I’m soooooo proud.. so excited, and nervous… I will present my video “skin quivers” in the Gallery KZNSA , Durban (South Africa). Incredible to see the pic of my video officially …

Μέσα στις τόσες άσχημες πληροφορίες που μας βομβαρδίζουν κάθε μέρα ,συμβαίνει να υπάρχει πάντα και μια όαση μες την έρημο.

Έτσι λοιπόν μέσα στο έντονα βορβορώδη περιβάλλον της Λακωνίας,ήρθε και μια ευχάριστη είδηση.Η ομάδα «μελέτης και αυτομόρφωσης Σκάλας » ,θα παρουσιάσει το βιβλίο του Πρίμο Λέβι «αν αυτό είναι ο άνθρωπος» την Κυριακή 5 Ιουλίου στο βιβλιοπωλείο Πάπυρος. 

Είναι μια πρώτη προσπάθεια της ομάδας και ελπίζουν να ευοδωθεί και να συνεχίσουν το καλό έργο.Ας μην ξεχνάμε πως η Λακωνία και η Σκάλα ειδικότερα ,είναι μια πολύ δύσκολη περιοχή ,όπου κυριαρχεί η πνευματική φτώχεια,η αμορφωσιά,ο ρατσισμός ,η κουλτούρα του βιασμού και ο αγώνας για εύκολο πλουτισμό.Είμαι σίγουρη πως πολλά από τα νέα παιδιά της περιοχής δεν γνωρίζουν καλά καλά τι είναι το Άουσβιτς ,το θέμα που πραγματεύεται το βιβλίο.

Ο Πρίμο Λέβι ,ο συγγραφέας του βιβλίου ,Ιταλός χημικός ,ήταν επιζών του Άουσβιτς ,που είχε οδηγηθεί από τους Ναζί εκεί,προς εξόντωση…

Σε ενα χθεσινό όνειρο

είδες έναν από τους νεκρούς σου/
να υπερασπίζεται τη ζωή

(εν τάφω)

Ευθύς,

ένας κόμπος που περιείχε τη λύση του,

άμα τη γενέσει-

άρχισε να συσπάται.

Λάθος! φωνάζεις,

εδώ όφειλαν να αγορεύουν

λευκά περιστέρια ή δυο σκουλαρίκια φράουλες

στυφές λιχουδιές/

και όχι γρίφοι/

ζωής ή θανάτου
μετά σε κοίταξε

βουβά/

κι η ιεράρχηση

-μια διαδοχή υποχρεώσεων σε αξιακό λογάριθμο-

άρχισε να οδύρεται

(που ένα αδιάκοπο καλοκαίρι στη διαθλαστική θάλασσα/

τερματίστηκε από αυτή τη ματιά)
και το πρωί

αναπτύχθηκε ξανά

στη σονάτα σου

Once I was a wild wind.

I was blustering my icy breath

into the noble mountaintops

giving shapes and forms on snow and rocks.

I existed as an all-powerful storm.

I was running furious, free

on verdurous valleys and unapproachable forests.

I was a tiny drop of water

in a vast ocean,

I was swimming lightsomely

on the endless azure,

dancing with the waves.

I had been an outstanding rainbow.

I was scattering colors in a hazy, rainy day,

like a painter lays strokes of his blish on an canvass.

I had existed as a luminary star.

I exploted in the nightsky, like fireworks,

embracing the glory, the serene of the night.

Your eyes may see only a human,

made of flesh and bones.

But deep in our souls,everyone,

comprises whole the sorcery of the universe.

We are a part of the universe.

Αυτά που δεν γνωρίζεις για εμένα

Κάποτε…

dis  connected

dis  charged

dis  illusioned