What simple profundities
What profound simplicities
To sit down among the trees
and breathe with them
in murmur brool and breeze —
And how can I trust them
who pollute the sky
with heavens
the below with hells
Well, humankind,
I’m part of you
and so my son
but neither of us
will believe
your big sad lie.

Τι καθαρό βάθος
τι βαθιά απλότητα
να κάθεσαι ανάμεσα στα δέντρα
και ν’ ανασαίνεις μαζί τους
στην κελαρυστή δροσερή αύρα!

Και πώς μπορώ να πιστέψω αυτούς
που λερώνουν τον ουρανό με παραδείσους
και τη Γη με κόλαση!

Λοιπόν, ανθρώπινο γένος,
κομμάτι σου είμαι,
όπως κι ο γιος μου,

μα κανένας μας δεν θα πιστέψει
το μεγάλο θλιβερό σου ψέμα.

*Η ελληνική μετάφραση είναι του Γιώργου Μπουρλή και περιλαμβάνεται στο βιβλίο “Αμερικανοί ποιητές και ποιήτριες τολμούν”, εκδόσεις Εξάρχεια, Οκτώβρης 2013.

Το μολύβι ξύνει τους τοίχους της αφελούς προσπάθειας να κοιμηθούμε –κι απόψε– ενόσω οι σκέψεις πυρπολούν τις φυλακές ανεξιχνίαστων εγκλημάτων
Νότες κλωτσάνε σαν έμβρυα έτοιμα να βγουν από την κοιλιά της μάνας τους (έκπληκτες θα δουν το φως και θα το αγκαλιάσουν με τα αδέξια χέρια τους)
Μορφές άνευ ταυτότητας διεκδικούν την απλότητα του πόνου και τη δυσφορία του άγνωστου
Αχαρτογράφητες προβλήτες
Η μέρα βάφεται στα χρώματα της ύλης
Μαριονέτες ροκανίζουν αναίσχυντα τα κόκαλα της υστεροφημίας
Μια πεταλούδα στάθηκε στο ύψος των σκέψεών μου απαλύνοντας τη χρονοβόρα διαδρομή προς τη στιγμιαία (συν)ακολουθία των εν δυνάμει αναφορών στο χθες
Κάποιοι προσπαθούν να ξεχάσουν (χωρίς επιτυχία)
Πνιγμένες φωνές παραλύουν τα σώματα των περαστικών
Το σώμα αγκαλιάζει τις εξασθενημένες σάρκες των θυμάτων
Δένουμε τα κορδόνια μας τόσο σφιχτά λες και δενόμαστε κι εμείς μαζί τους μη τυχόν και φύγουμε από τη γη (και βρεθούμε ξαφνικά μετέωροι)
Αναμένονται σκέψεις άνευ περιεχομένου
Αφηρημένες ματιές
Ηλεκτρισμένες πνοές
Εξορύξεις σπλάχνων
[Τίποτα δεν είναι πιο αληθινό από τη ματιά την ώρα που αφαιρείται]
Βαδίζουμε σε ταράτσες σφραγισμένων δωματίων
Πίσω από τα κάγκελα κρύβεται πάντα ένας ήλιος
Προσφορά ή ζήτηση
Κρατιόμαστε από τις χειρολαβές των λέξεων
Στους κόλπους της γης γεννιούνται ιδέες με εικόνες τρόμου
Τα βράδυα οι τοίχοι ψιθυρίζουν στα αυτιά μας λόγια απαγορευμένα
Ποτάμια οργής
Αρ(ω)ματα
Αποκαλύψεις άνευ κοινού
Στις βιτρίνες των καταστημάτων αποκοιμιούνται ξεχασμένοι πόθοι
Ποιος πρόδωσε τα όνειρά μας;
Θυμ(ιατ)α
Πού πηγαίνετε; (ακόμα δε μάθαμε)
Με δεμένα πόδια ανηφορίζουν στη λογική της τρώγλης
Σαπουνόφουσκες κατεβασμένα μούτρα πανικός στο μυαλό και στο πορτοφόλι μια στιγμή δεν αντέχουν μακριά από τη ρουτίνα μακριά από το κουτί με τις ευχές ας είναι η θάλασσα ο ουρανός τα δέντρα θα συνεχίσουν να ανασαίνουν για μας όμορφα τα παραμύθια αρκεί να μην πιστεύεις σε αυτά παραλογισμός καμπάνες καλούν τον κόσμο σε ένα ακόμη φαγοπότι παιδιά κοιτάνε στο άπειρο άνθρωποι λιώσανε στις καρέκλες τους μουσική κάτι να ξεχαστούμε κάτι να μας μεταφέρει στην πηγή των ονείρων μας στην ελευθερία τόσο(ι) δυστυχισμένοι ανεύθυνα καιρικά φαινόμενα λύγισε η πλάτη από το βάρος των υποχρεώσεων ποιος μας υποχρεώνει ποιος αποφασίζει για μας θυμήσου να φέρεις τροφή για τις γάτες βράδυ να βγούμε έξω τότε που οι σκιές σκιτσάρουν τους φόβους μας στους δρόμους να κοίτα μπορείς να κάνεις πως πατάς πάνω τους ποτέ μου δε φοβήθηκα τους λύκους όσο τα πρόβατα και τώρα ας περισώσουμε τη νιότη μας χρηματιστήριο ψυχών αλτήρας καταπακτές κατακόμβες ενεργοί εξουσιαστές βαμμένοι ως το μεδούλι φλεβική ανεπάρκεια κοκορομαχίες οικογενειολάγνοι / τρομολάγνοι παιδιόθεν απρεπείς χειρονομίες τρομοκράτες εξ΄ αγχιστείας αναποφάσιστοι δέσμιοι εξιδανικευμένοι μωροί σοφίτες προτροπές φιλήδονοι δειλίες εξ’ αίματος βιολογικοί θεσμοί λευκά χαμόγελα μαύρα από την αυπνία μάτια κομμένες σελίδες καμένες σελίδες αποσιωπημένες σελίδες οικονομικές συσκευασίες μαντήλια καντήλια σκούπες αλογοουρές αποικίες από ανακυκλώσιμα υλικά στα πόσα τεστ καιγόμαστε έξυπνα σπίτια δορυφόροι κατεβασμένα στόρια βρώμικες κουρτίνες σκασμένα λάστιχα
Οι προσδοκίες συγκρούονται με τα αισθήματα
Ας περπατήσουμε στους ταλαιπωρημένους δρόμους με τις λακκούβες (που χάσκουν σαν μικρά σύμπαντα έτοιμα να μας καταπιούν)
Επιεικής η αντιμετώπιση του απεσταλμένου υλικού
Θλίψη σε κύβους από ζάχαρη
Ρούχα καθαρά διπλωμένα στα τέσσερα (για να μπορούν κάπου να χωρέσουν)
Ένας κόσμος που φωνάζει χωρίς σταματημό
Ένας κόσμος ασυγκίνητος, ατσαλάκωτος, περιφραγμένος
Θα μείνετε απόψε να φάμε μαζί; Ίσως να καταφέρουμε να συνεχίσουμε εκείνη την κουβέντα που αφήσαμε στη μέση. Πώς είπατε; Δε θυμόσαστε το θέμα; (Μα δεν έχει σημασία το θέμα όσο η συζήτηση)
Γλώσσες ψαλιδίζουν τα κουφάρια των πρώτων δεξαμενών
Οι ιδέες θεωρούνται αδικήματα και δικάζονται ερήμην τους
Η ψυχή απλώνει το ανάστημά της σε πράγματα που εκ πρώτης όψεως μοιάζουν ασήμαντα
Κάποιοι γυαλίζουν τους καθρέφτες που έστησαν απέναντί σου δίχως να σε ρωτήσουν
Άνθρωποι κατατρεγμένοι από νόμους και θεούς
Σπίτια που μπορούν να φιλοξενήσουν μια πόλη
Σπίτια που δε χωρούν την ελευθερία σου
Στους κοιμισμένους βάζουν ένα καθρεφτάκι μπροστά στο στόμα τους για να σιγουρευτούν πως δεν έχουν πεθάνει

Ακλόνητοι μύθοι με
μοβ κορδέλες στο
λαιμό ζητούν αφορμές

Αφετηρίες
Συναλλαγές στο χρώμα
του δέρματός μας

Δυνάμωσαν οι
σιωπές: ακρόαση
ζητούν (στο τέρμα)

Καλύπτουν με τα χέρια

την αδικία
(κι αυτή μας προσπερνάει)

Βιωματική έκφραση (προσώπου σώματος και ψυχής)
Καταλαγιάζει η επίθεση των συνωμοσιών: καιρός να καταγραφθούν τα θύματα της επόμενης επίθεσης
Για την αυτοβιογραφία κάποιων αρκεί μία και μόνο λευκή σελίδα (οι υπόλοιπες διασχίζουν την έρημο της ουτοπίας)
Κανείς δεν μας προετοιμάζει για όσα θα ζήσουμε (ή θα αποφασίσουμε)
Στάθηκες απέναντι από τους φόβους (σου) τους έβγαλες τη γλώσσα κοροϊδευτικά τους δωροδόκησες με απελπισία τους έθρεψες με τη ζωή σου και τους εξόρισες στο κοντινότερο σημείο του μυαλού (σου)
Κοντινές ανάσες / μακρινά όνειρα
Μορφές από το αύριο στοιχίζονται έξω από την πόρτα του πρότερου βίου σου
Ο θαυμαστός κόσμος των σπασμένων ηθικών
Φύτεψες έναν σπόρο σε μια σπασμένη γλάστρα: ο σπόρος έγινε ανθός / ο ανθός δέντρο / το δέντρο οξυγόνο
Τόσος λόγος για τη μαγεία (τόση αδιαφορία για τη ζωή)
Αποθηκεύουμε ψίχουλα για να μας δώσουν ψωμί (μέχρι που τα ψίχουλα μουχλιάζουν)
Αναζητούν τον έρωτα σε άδεια κορμιά
Καταδιώκουν τη ζωή στη γη (και την υμνούν στο φεγγάρι)
Οι απολαβές της θερινής ισημερίας παίρνουν τον μοναχικό δρόμο της αμφισβήτησης
(Είναι κι αυτός ο ήλιος που σε συνθλίβει σαν ελιά στο λιοτρίβι)

*Το ποίημα δημοσιεύεται στο ιστολόγιο της ποιήτριας: http://vickyliouka.blogspot.com/2021/01/blog-post_24.html

Τα παράθυρα είναι κάδρα
Κομματιάζουνε τον κόσμο σε τοπία
Κάνουνε πιο υποφερτή την απεραντοσύνη

.

Μπρος απ’ τα παράθυρά μας
Περνάνε μερικά πουλιά κάμποσα σύννεφα
Λίγο ηλιοφώς λίγη βροχή
Για να δώσουμε και κάποιο χρώμα στη σκηνή
Βάζουμε κάποτε και δυο γεράνια στο περβάζι

.

Τα ποιήματα είναι κάδρα
Κομματιάζουν την ψυχή μας σε ψιχία
Κάνουνε πιο υποφερτό το ανέκφραστο

.

Μέσ’ απ’ τα ποιήματά μας
Περνάνε μερικές ανάπηρες χειρονομίες
Λίγος ανεκπλήρωτος έρωτας
Κάμποση επιθυμία των ουρανών
Για να μην είναι και σχεδόν βουβά
Προσθέτουμε κάποτε και καναδυό ηχηρές συνηχήσεις

.

Η ζωή είναι κάδρο
κομματιάζει σε ηλικίες την αιωνιότητα
κάνει πιο υποφερτή την απεραντοσύνη του ανέκφραστου

*Από τη συλλογή «Η φωνή της σιωπής».
**Το ποίημα και η φωτογραφία της ανάρτησης αναδημοσιεύονται από εδώ: https://christinehag.wordpress.com/2022/01/01/parathiro/

Νουφάρων κυανών
ομμάτων σου απηχήσεις,
αφών τερπνών
κορμιού σου περιηγήσεις.
Στα σκέλη σου χάνομαι
σε ορίζοντες που η ρέμβη δεν ορίζει,
μα, και ο ουρανός που δεν αγνοεί,
ανήμπορος στέκοντας δακρύζει.

έχει καιρό απόψε
κρατήσου γερά φώναξα
ρίχνω σκοινιά απόψε
άγκυρες κατεβάζω στα βαθιά
τη ζωή να δέσω
στρίβω τιμόνι στο κενό
τεχνάσματα αρνούμαι
κράτα γερά
στα ύφαλα χυμάω
τους βυθούς σαρκάζω
στο τίποτα γελάω
κράτα γερά
η νύχτα είναι στα ανοιχτά
παγωμένος ο αέρας
λογχίζει
μέχρι να ξημερώσει
μέχρι να ξημερώσει
καθρέφτες ρίχνω στο νερό
σκοτάδι έχασα να βρω
ψάχνω
κι αυτό πού όνομα δεν έχει
τρομαγμένο σπαρταρά
στην άκρη του καιρού

*Από τη συλλογή “σκεύη ταξιδίου”, εκδ. Ενδυμίων, 2007.

Αντί καλάντων…

Φωταγωγήσαμε τους κεντρικούς δρόμους
αλλά οι άστεγοι ζουν στα σκοτεινά παράπλευρα σοκάκια
ανάψαμε τα λαμπιόνια του πλαστικού έλατου
αλλά έχουμε ακόμα πολύ σκοτάδι να διαβούμε
ντύσαμε πόρτες και παράθυρα με πολύχρωμες γιρλάντες
αλλά οι καρδιές μας είναι γυμνές σαν τα δέντρα του χειμώνα
ο στρουμπουλός καλοκάγαθος γέροντας πάλι μοιράζει δώρα
αλλά δεν του περισσεύει λίγο φαΐ για τα πεινασμένα παιδιά
οι τηλεοράσεις διαφημίζουν ζωή πασπαλισμένη με χρυσόσκονη
αλλά στα φτωχόσπιτα στάζει η θλίψη από το ταβάνι
ανταλλάσσουμε ευχές αγάπης και αισιοδοξίας για ευτυχές νέο έτος
αλλά κάθε χρόνο η δυστυχία απλώνει όλο και πιο μακριά τα πλοκάμια της
προσχεδιάζουμε με ανόητη ακρίβεια την εκπλήρωση μελλοντικών επιθυμιών
αλλά γινόμαστε άβουλοι θεατές της κατάρρευσης του πύργου με τα τραπουλόχαρτα
πιστεύουμε πως κρατάμε την τύχη σαν ταύρο από τα κέρατα
αλλά αποφεύγουμε να δούμε την οδύνη ελπίζοντας πως δεν θα μας αγγίξει
έχουμε χαρακτηριστεί ως καταναλωτές
αλλά είμαστε όλοι πρακτικά αναλώσιμοι
η σύγχρονη Βαβέλ μας βούλιαξε πάλι
μέσα σε στιγμή στο λιμάνι της Πάρου.

*Το ποίημα και η φωτογραφία της ανάρτησης αναδημοσιεύονται από εδώ: https://dfphotosblog.wordpress.com/2021/12/31/αλλά/

οι τρελοί

γεννιούνται απ’ τις πέτρες 

που πετάχτηκαν ένα απόγευμα αφηρημένα 

από μια παρέα παιδιών 

καθώς αυτά συζήταγαν με πάθος 

να φτιάξουνε μια συμμορία 

και έτσι δεν κατάφεραν να κάνουν γκελ στη θάλασσα 

δεν γκελάρουν όλοι οι άνθρωποι 

να προσέχετε τις πέτρες που πετάτε 

 
*Από τη συλλογή “Ούτις”, εκδόσεις Υποκείμενο, 2017.

**Το ποίημα το πήραμε από εδώ (όπου μπορείτε να διαβάσετε περισσότερα): https://poets.gr/el/poihtes/rakas-samson/851-oytis/2249-10

ΨΗΜΕΝΟ ΚΑΛΑΜΠΟΚΙ

Την είδε που έστριβε στην γωνία.
Μόλις είχαν φιληθεί
και αυτή βρήκε στα κρυφά
την ευκαιρία
να αγοράσει
ένα ψημένο καλαμπόκι
διευρύνοντας
με άμυλο και αλάτι
τον γευστικό της ορίζοντα.

*

ΟΛΑ ΚΑΠΟΤΕ

Όλα κάποτε,
ακόμα και τα καύσιμα της αγάπης,
όλα, τέλος πάντων,
τελειώνουν.
Σαν τα καράβια που βυθίζονται
χωρίς να αισθάνονται την ανάγκη
να δικαιολογηθούν
που άφησαν ημιτελή
την ρότα προορισμού τους.

*Από τη συλλογή «Το Σθένος των Λέξεων», Εκδόσεις «Στοχαστής», 2021.

Το συνοφρύωμα

Η πλαστογραφία ήταν αψεγάδιαστη
Κανένα παραστράτημα μήτε αστοχία

Τραπήκαμε σε φιγούρες στενής κυκλοφορίας
χωρίς τερματικούς σταθμούς, ανοίκεια άγχη,
ή απελπισμένες διαδρομές

Αν και, στην υγρασία του φόβου,
στον αποχαιρετισμό της πρώτης μοίρας,
ανάμεσα στα δάση που εξαφανίζονται
η γοητεία μας χωλαίνει,
σέρνεται σχεδόν κι εκλιπαρεί

Στο τέρμα του δρόμου το σφρίγος μας εκλείπει,
Σ’αγκυλωμένα χαμόγελα, σ’εύρωστες αναμνήσεις.
Προοπτική ηλιόλουστη την κάθαρση δεν βρήκες,
Σαν πήγαινες και πιο βαθια, τ’αγκάθια σε γαντζώναν
Βουτιά στη βουτιά,δεν στεγνώνουμε,
Ξενιτευόμαστε στα μυτερά βουνά των βράχων

Καχεκτικοί υπαινιγμοί
στη γυαλάδα μιας εύθραυστης επαφής

Αύγουστος 2021

*

της εμπιστοσύνης

Εμπιστοσύνη χώθηκες στις θαλασσινές σπηλιές
Στ’άχναρα βαδίσματα
Εμπιστοσύνη στοργική, καλπάζει τ’ άλογό σου
μα, δίχως καβαλάρη

Βέλος σου γίνομαι κι ένα σπαθί στα χέρια εξαφανίζω
μες στα γαλάζια κύματα που αφρίζουν στ’ άγγιγμά σου.
Ξυπνάς ένα πρωί με τα κλειστά σου μάτια
κινείσαι ανάλαφρα σχεδόν, σε δρόμους και πλατείες
και στις γωνιές κρυφών οδών
χαζεύεις, τις συμπάσχουσες κυρίες
τους λόρδους της συμπόνοιας
μέχρι τ’ απομεσήμερο που κλείνουν οι παγίδες

το πρώτο πρώτο σου φιλί το σκέπασε η λήθη
το πρωτοδεύτερο φιλί, μες στης φυγής τη χάση
και μον’ το τρίτο το στερνό ξαπλώθηκε στα φρύδια
να παιχνιδίζει χαρωπά σε μέτωπου ρυτίδες

Είσαι κι εσύ άδεια αγκαλιά, στου κύματος την άκρη
στη συννεφένια λύπη σου βαριές ανάσες λιώνουν
τι ν’ απλωθείς και που, εσύ, τι να αποφύγεις;
εσύ είσαι άμαθη απ’ αυτά, εσύ πνοές χαρίζεις
την βγάζεις μ’ αγκομαχητά στων εραστών σου τη φωτιά
τραυλίζεις με αποκοτιά στο κέντρο της αμάχης
αργά βαδίζεις μοναχή, γεμίζεις το ασκί σου
που είναι τρύπιο κάτωθε μπαλώματα γεμάτο
είσαι καλή είσαι γλυκιά είσαι μαλαματένια
η γλυκοκόρη του βυθού που κατοικείς στις ξέρες

Φεύγεις καλή μου, έχε γειά, ξανά θ’ ανταμωθούμε
Στης αστραπής τα δειλινά στου κεραυνού τον χτύπο
και στων συννέφων τη δροσιά θα γείρουμε για ύπνο

Οκτώβριος 2021

*

άτιτλο

Η θάλασσα ξυπνάει
Σφυρίζει χαμηλά ο άνεμος
Θαλάσσιες ανεμώνες

Αύγουστος 2021