Ο δρόμος μου μιμείται το χαμόγελό σου.

Ο δρόμος μου έχει αδερφές αναρίθμητες.

Βλέπω εκεί ανθρώπους που είναι αδέρφια

να τον υπερασπίζονται μέχρι θανάτου

και πηγαίνω ανάμεσά τους

να κάνω όπως κι εκείνοι.

GÉRARD NEVEU

WILLIAM CARLOS WILLIAMS…..

                            Θέλω μόνο να σου πω

                           ότι έφαγα

                          τα δαμάσκηνα

                          που ήταν στο ψυγείο.

                          και που

                          μάλλον

                          φύλαγες

                          για πρωϊνό

                         συγχώρησέ με

                   …

τύλιξε τα χέρια του ήρεμα γύρω από το λαιμό
άναψε το προτελευταίο τσιγάρο
πόσο μακριά του φάνηκε τώρα το περίπτερο
πόσο μακριά ήταν όλα τα περίπτερα της πόλης
καθώς η ανάσα του λιγόστευε
θυμήθηκε τις τελευταίες τους κουβέντες
υπόσχομαι της είχε πει
να κλαίω όταν θα κλαις
και υπόσχομαι ακόμα
να συνεχίσω να κλαίω όταν εσύ θα γελάς
εκείνη δεν απάντησε
της ξέφυγε μόνο ένα πνιγμένο χαμόγελο
άλλαξε το σταθμό στο ραδιόφωνο
ανακάτεψε τα παγάκια στη λεμονίτα της
κι ύστερα ντύθηκε αργά και βασανιστικά
τελευταία τους κουβέντα το πνιγμένο της χαμόγελο
κι έτσι τώρα εκείνος τύλιξε τα χέρια γύρω από το λαιμό
άφησε ένα τελευταίο τσιγάρο άκαπνο να τον θυμίζει
και αποφάσισε να φύγει έτσι πνιχτά
όπως έφυγε χθες εκείνη
με το άρωμα που αφήνει στον αέρα ένα χαμόγελο πνιγμένο
και με την κραυγή που αφήνει στο δωμάτιο μια απόγνωση πηχτή

φωτογραφία: niwse

και
όλοι
να φωνάζουν:
σώσε
εμένα
~
κρεμάστηκε
από την
ψυχή του
και κατέβηκε στην κόλαση:
~
δυο
μέρη θεού
και ένα διαβόλου
~
τους
έσωσε όλους,
έναν
προς ένα
~
και μετά,
τα δόντια πολλαπλασιάστηκαν,
δεν
πρόλαβε,
~
τον κατάπιε
η ρωγμή
που τα γέννησε,
~

(alexmil) ©
artist: Anton Semenov

https://www.youtube.com/watch?v=zJ10Gvl3Y-s&index=19&list=RDxAI2W-PuYVY

ΔΡΟΜΟΙ ΠΑΛΙΟΙ

Δρόμοι παλιοί που αγάπησα και μίσησα ατέλειωτα
κάτω απ’ τους ίσκιους των σπιτιών να περπατώ
νύχτες των γυρισμών αναπότρεπτες κι η πόλη νεκρή.

Την ασήμαντη παρουσία μου βρίσκω σε κάθε γωνιά
κάμε να σ’ ανταμώσω κάποτε φάσμα χαμένο του πόθου μου
κι εγώ.

Ξεχασμένος κι ατίθασος να περπατώ
κρατώντας μια σπίθα τρεμόσβηστη στις υγρές μου παλάμες.

Και προχωρούσα μέσα στη νύχτα χωρίς να γνωρίζω κανένα
κι ούτε κανένας κι ούτε κανένας με γνώριζε με γνώριζε.

OLD STREETS

Old streets that I loved and I hated forever
where I walked under the shade of houses
inescapable nights of the return and the city: dead.

I discover my insignificant presence in every corner
wishing that at some time I meet you: lost ghost of my passion
and I.

As I, forgotten and idocile walked holding a flickering spark
in my wet palms.

And I walked in the night and I…

Όλα τα κείμενα φτωχά για των πραγμάτων τις ακμές

Είμαι σε μια σχέση άρνησης με την φλύαρη επικαιρότητα
Ζω σε μια μέθη έξης και φόβου
Με στόμα στεγνό από το διαβήτη της κατανάλωσης