Ο ιός του φόβου

Οι συμπολίτες μας δεν ήταν περισσότερο ένοχοι από άλλους, ξεχνούσαν μόνο να ’ναι μετριόφρονες, αυτό είναι όλο και σκέφτονταν πως όλα είναι ακόμα δυνατά γι’ αυτούς, πράγμα που προϋπέθετε ότι οι συμφορές ήταν αδύνατο να υπάρχουν. Εξακολουθούσαν τις εμπορικές συναλλαγές, ετοίμαζαν ταξίδια και είχαν τις απόψεις τους. Γιατί να σκέφτονταν την πανούκλα που καταργεί το μέλλον, τις μετακινήσεις και τις συζητήσεις; Νόμιζαν πως ήταν ελεύθεροι ενώ κανείς δεν μπορεί να είναι ελεύθερος όσο υπάρχουν συμφορές. [Αλμπέρ Καμύ, Η πανούκλα]
Διαδίδεται σαν αστραπή, κανείς δεν μπορεί να κάνει τίποτε πια∙ ο ένας κολλάει τον άλλον σχεδόν ακαριαία. Δεν υπάρχει πλέον τρόπος να ελεγχθεί η εξάπλωσή της. Δεν έχει βρεθεί το φάρμακο κι ίσως να μην προλάβει να βρεθεί, πριν αφανιστεί η ανθρωπότητα. Ο φόβος κι ο τρόμος κατακλύζουν τις συνειδήσεις. Η ακοή δεν είναι αρκετή για ν’ ακουστεί το τέλος που πλησιάζει. Φόβος για τον εαυτό και…

Today I would like to share with you this amazing poem. Considering the current situation that takes place in my country and Europe in general as regards the thousand of refugees that running away from their homes,searching for safety and hope, traveling miles on foot to the crossing borders, when I read this poem it touched me deeply. Many of them won’t survive through their journey and probably nobody will return back to their country that violently left due to the war. They have suffered so much so long, we ought to help them as we can. Humanity has to take measures and act efficiently so noone forced to leave his home.

Home by Warsan Shire

no one leaves home unless
home is the mouth of a shark
you only run for the border
when you see the whole city running as well

In the anger that grows inside,
in the happiness that shines and moves skies,
it’s you.
In your worst moment, in your best moment,
in your biggest fear, in your greatest joy,
it’s you.
And if in the darkness, you see colors,
and if in the love, you can’t find light,
it’s only you.
Either you flee, either you fight,
either you trust your own gut
and you choose that there is more for you to be
than simply right (!?)
or you just go with the flow
and wherever that will go, will go,
it’s all on you, it’s only you
that gives the meaning onto the phrases,
that fills the space and turns the pages
that remain blank by each presence
you haven’t witnessed by yourself
because others, and all the others,
are only real
because we are real, ourselves.
And if it weren’t for us to see,

Οι μεγάλοι δρόμοι

κοιμούνται στον ίσκιο των χεριών της.

Βαδίζει στο μαρτύριο.

Αύριο.

Σαν μια γραμμή μπαρούτι..

ΖΩΝΤΑΝΗ ΑΥΡΙΟ 

Από την μεγάλη οπή του τοίχου

σε δέχτηκα ανάθημα από τα χέρια του χειμώνα.

Σε κοίταζα να διασχίζεις τους δαχτύλιους άμμου

των θωράκων.

Όπως η γενιά των μελαγχολικών στο περιβόλι

των παιχνιδιών.

Πάνω στο χορτάρι του μολύβδου

Πάνω στο χορτάρι των μεταλλικών υπολειμμάτων.

Πάνω στο χορτάρι που δε λαχανιάζει ποτέ .

Εκτός του οποίου η ομοιότητα των εγκαυμάτων με το

μοιραίον τους δεν είναι ποτέ τέλεια.

Ας κάνουμε έρωτα.

René Char

«Το αδέσποτο σφυρί»

ILLEGALITIES

Illegitimately
I expand and experience
on plains existing
that the others don’t accept

there I stop and present
my persecuted world
there I recreate it
with small insubordinate tools
there I devote it
to a sun
shapeless, lightless
motionless
my personal sun

there I occur

however at sometime
this ends and
I contract and
I violently return
(to calm down)
to the known and acceptable
plain of
the earthly bitterness and

I’m proved to be wrong

~ Kiki Dimoula, from the book “By Default”, Ikaros, Athens, Greece, 1958
~ Poem translated by Manolis Aligizakis

ΠΑΡΑΝΟΜΙΕΣ

Επεκτείνομαι και βιώνω
παράνομα
σε περιοχές που σαν υπαρκτές
δεν παραδέχονται οι άλλοι.
Εκεί σταματώ και εκθέτω
τον καταδιωγμένο κόσμο μου,
εκεί τον αναπαράγω
με πικρά κι απειθάρχητα μέσα,
εκεί τον αναθέτω
σ’ έναν ήλιο
χωρίς σχήμα, χωρίς φως,
αμετακίνητο,
προσωπικό μου.
Εκεί συμβαίνω.
Κάποτε, όμως,
παύει αυτό.
Και συστέλλομαι,
κι επανέρχομαι βίαια
(προς…