ΑΛΛΗΛΟΣΠΑΡΑΓΜΟΣ

Είπε: ίσως μια ύστατη προσπάθεια να τελειώσω μένα θάνατο…
ή κι ίσως πάλι εκείνη η πάντα ίδια, αέναη και σκοτεινή, η πέρα
από το θάνατο, καταγράφοντας εκείνο το από πουθενά ξεκίνημα…
η νοσταλγία… η νοσταλγία της άνοιξης… χώματα της άνοιξης…
ο κρόκος σπάζοντας τη λάμψη του στο φως… Τότε ακούστηκε
Καταγράφω και πεθαίνω… εδώ, εδώ, εδώ… καταγράφω
και πεθαίνω…
Καταγράφω και πεθαίνω…
Πεθαίνω πάλι ακούστηκε
Πεθαίνω πεθαίνω πεθαίνω
Σφύραγε από παντού
Πεθαίνω
Κι είχα πεθάνει από παντού.

Κ’ ύστερα μπήκαν οι άλλοι κι είχαν αρχίσει κι όλας
να σαπίζουν
Ο πιο βαθιά στη μουσική είπε τότε
Ποιος το περίμενε πως οι άνθρωποι θα ξερίζωναν τη γη
τόσο γοργά
Οι άλλοι σώπαιναν μεταίχμιοι

***

Χαμένος μέσα σε κισσούς και σ’ αγιοκέρια
Χρόνια χρόνια πριν
Να προχωρώ να προχωρώ
Γλίστρησε απ’ το σώμα μου το φίδι της ζωής
Τοπία αλλοτινά
Ξεχασμένα
Ποτέ υπαρκτά
Ο χώρος ο κλειστός ο γκρίζος του απέθαντου θανάτου

Πού πάνε; πού πήγαν όλοι αυτοί;
Μυρίζει πτώμα ο θεός

Ακούσαμε τόσα πολλά για τους απέθαντους λες κι ήταν
παραμύθια
Κάποιων κόσμων σκοτεινών
Μα ήταν μόνο οι καημοί κι οι λύπες κι οι αγάπες που είχαν
θεωθεί
Βάραθρα βάραθρα βάραθρα φωτός Αντέχεις;
Τόσο νερό η σιωπή Αντέχεις;
Πού; θυμάσαι πού; όταν θα με βρεις… όταν… όταν
Σα θάμα

Και τότε σκάλισε στον ξεχασμένο δρόμο ο θεός μια πικροδάφνη

Είπαν τότε οι φυλλωσιές
Είναι η άνοιξη;
Και ο θεός
Είναι ο έρωτας;
Ο Οδοιπόρος
Ο Θηρευτής
Και ο Καθρέφτης
Αιώνες αιώνες
Πριν; Μετά;

*Από τη συλλογή “Ο Οδοιπόρος”, Εκδόσεις Εκάτη, 2013.

ΙΣΤΟΡΙΕΣ ΜΥΣΤΗΡΙΟΥ

Τα μεγάλα βιβλία
Κλείνουν κάπως έτσι:
Τα δάχτυλα στέκονται
Τα μάτια συντριμμένα
Παρατηρούν τη λύση
Βλέποντας πως υπήρχαν
Οι ενδείξεις στην αρχή
Όμως επέλεξες να μη δώσεις σημασία
Και να ζήσεις
Μονορούφι.
Κι απρόσκοπτα.

***

ΑΝΘΡΩΠΟΙ

Ζητάνε
Βοήθεια
Κάτω από τις
Μεγάλες ταμπέλες
Και βγαίνουν γιγάντιοι
Λίγο
Μετά μακραίνουν
Μικραίνουν
Χάνονται
Μέσα στην
Ανθρώπινη θάλασσα
Κι έρχεται ένα ακόμη
Ανθρώπινο κύμα

Τους τσαλαπατά

***

ΕΝΑΣ ΕΥΕΡΓΕΤΗΣ

Φυσικά κι είναι σπουδαίο
Κανένας άλλος
Στη θέση μου
Δε θα το ‘κανε
Εννοούσε
Κάτω απ’ τις απασχολημένες σιωπές

Φανερά ενοχλημένος
που δεν φιλούν
Δεν περιφέρουν παντού
Σφίγγουν μόνο
Κι αφήνουν

Το σωτήριο χέρι του

*Από τη συλλογή “Ληθόστρωτο”, Εκδόσεις “Εκάτη”, 2013, σελ. 9, 15 και 24.

Eίναι κι εκείνοι, ―κι είναι παντού!―
που δεν έχουν τίποτα να χάσουν.
Τα ξοδεμένα νιάτα τους δεν γίνονται ειδήσεις.
Οι ζωές τους―τυχαίες μετατοπίσεις,
ρόλοι σποραδικοί του ποδαριού.
Γνωστοί ως “μπουλούκια…”, ―κι είναι πολλοί! ― 
που από καιρό δεν έχουν τίποτα να χάσουν.

Επίλογος

Θα ‘μαι παντού.
Να ελπίζω να σκοτώνω να ψεύδομαι.
Να περιμένω.

Δυο χιλιάδες λεύγες πάνω από τον ουρανό
κι ακόμα παραπέρα.


Ο Θεός κι η σκέψη μου μαζί σου.

***


Τα εντελβάϊς των Εξαρχείων


Ξύπνησες με την επιθυμία να σκοτώσεις.
Γευόμενος την ευωδιά των κρίνων.
Τα μάτια σου οι φύλακες της αθωότητας σου.
Οι ελπίδες σου τα λιγοστά εντελβάϊς.
Στο πέρασμα αιώνων απαξίωσης και πόνου.
Οι ξεχασμένες μνήμες σου
ανασταίνουν το γλυκό συναίσθημα της αγάπης.
Ο φόβος αποσυντίθεται.
Η ηρεμία των επόμενων στιγμών μιας τρελής σου πράξης
σου μαθαίνει πως οι φίλοι
κάτι στιγμές σαν κι αυτές
αποτελούν ανέλπιδες λάμψεις.
Το σκοτάδι της φυγής και του μένους
κι ο δρόμος της απόγνωσης σε περιμένει.
Σου θύμισε τα Εξάρχεια.
Είχες πεθάνει κάποτε εκεί,
μα πέρασε καιρός για να θυμάσαι.


***

Crazy Love

Ό,τι απομένει από μια τρελή αγάπη είναι μονάχα η κου-


ρελαρία του κολαστηρίου.


Η ακατάπαυστη ροή του μένους και των εμμονών για ό,τι
απέμεινε από αυτή


μπορούν να ανήκουν μονάχα στην αποσυντεθειμένη ψυχή


μιας πουτάνας με άδειο ταμείο.


Σπουδή στο βίτσιο η όποια προσπάθεια για μια καταστο-


λή των συνεπειών της.


Πλήρης παρακμή.


Σάπιες φράουλες και ξερασμένα βατόμουρα το οξυγόνο της


εξορίας.
Φιλιά στις καρατομημένες φιλίες και τα παράπονα τους


στους τάφους τους.


Τίποτα δεν κρατάει πάνω από μια ζωή.


Το σπίτι μου το έχτισα δίπλα στο λιμάνι.


Οι εξόριστοι λατρεύουνε τους δρόμους που γυρίζουν στην πατρίδα.

***

Μεθαδόνη

Εξόριστος σε μια πόλη δίχως μόνιμους κατοίκους
καίω από το πρωί μέχρι το τέλος της μέρας
τις όποιες αναμνήσεις μιας γλυκιάς χαμένης πατρίδας.
Έχω ξεμείνει με αγάπες συμβατικές
και χάδια που αξίζουν λιγότερο από αυτό που προσφέρουν.

Η κακή πλευρά της ζωής είναι εδώ.


***

Trypanosoma

Τα ξεχασμένα σου συναισθήματα στις συνελεύσεις τους
ζητούν εμένα.
Σε άδεια δωμάτια με πατώματα γεμάτα ρωγμές
σπάω σαν κρύσταλλο την αγάπη μας πάνω τους
(προσφέροντας σου ένα δείγμα
έντονης ζωής
αυτή τη στιγμή ακριβώς).
Η απόφαση σου είναι μύγες που τρυπούν το σώμα σου
και
το στήθος σου αξίζει μονάχα γυμνό
και
είναι το μόνο που θα αφήσουν να σαπίζει περήφανο στο
τέλος

*Από τη συλλογή Σκεψίρροια (2008)