Πριν σας αφήσω χρόνους
Περιμένω την εκπλήρωση
Της τελευταίας μου επιθυμίας
Μεγαλόψυχε αναγνώστη
Κάψε αυτό το βιβλίο
Δεν έχει καμιά σχέση με ό,τι ήθελα να πω
Αν και γράφτηκε με αίμα δεν είναι διόλου
Αυτό που ήθελα να πω
Ο κλήρος που μου ‘λαχε βαρύς
Ηττήθηκε από την ίδια μου τη σκιά
Οι λέξεις μ’ εκδικήθηκαν
Συγχώρα με αναγνώστη
Που δεν μπορώ να σ΄ αποχαιρετίσω
Αγκαλιάζοντάς σε σ΄ εγκαταλείπω
Μ’ ένα βιαστικό και λυπημένο χαμόγελο
Και με τα τελευταία μου λόγια:
Παίρνω πίσω ότι έχω πει
Με τη μεγαλύτερη πίκρα του κόσμου
Ανακαλώ ότι έχω πει.

*Μετάφραση: Τάσος Πορφύρης.
**Από το βιβλίο “Μεταφράζοντας”, εκδ. ΠΑΝΟΠΤΙΚόΝ, Μάρτιος 2022.

ΦΥΓΕΙΝ ΑΔΥΝΑΤΟΝ

Ήταν αλλεργική
στη γύρη,
όπως μου είπε.
Φταρνίστηκε απανωτά
επτά φορές λουλούδια
Σταγονίδια
με έραναν
παρά την προσπάθεια
να τα συγκρατήσει
με την παλάμη της.

Ποιος τώρα να πιστέψει
ότι με αυτό τον τρόπο
κόλλησα έρωτα.

*

ΔΟΚΙΜΕΣ ΕΝΟΣ ΤΑΛΑΝΤΟΥΧΟΥ ΗΘΟΠΟΙΟΥ

Έγειρε υποδειγματικά,
σταύρωσε τα χέρια,
σταμάτησε να ανασαίνει
και πέθανε.

Ακίνητος αγνόησε
τον ήχο του κουδουνιού,
κάποιες σκέψεις
και ένα φτερούγισμα
στο στήθος.

Άρχισε να μουδιάζει,
ώσπου ήρθε ένας ύπνος
και του χάλασε το θάνατο.

Απτόητος όταν ξύπνησε
υπεδύθη τον ανεστημένο.

*

ΜΕΣΗΜΕΡΙΑ ΠΟΙΗΣΗΣ

Κότσυφες πιτσούνια
και άλλα ιπτάμενα αλητάκια
έσκαβαν όλο το χειμώνα
με το ράμφος τους
στις γαριφαλιές μου.
Εγώ απορούσα μέσα από το τζάμι
σαν σπιτικό καναρίνι.
Έλα που φύτρωσε χασίς.

Αρσενικά και θηλυκά βγάζουν
τα μάτια τους μπροστά μου,
τραγουδούν φαλτσάροντας
και χορεύουν βαριά λαϊκά,
κόβουν όλα τα γαρίφαλα
και με ραίνουν με αυτά.

Είσαι πολύ εντάξει, ποιητή,
μου λένε.
Ώρες ώρες καταφέρνεις και
πετάς.

*Από τη συλλογή “ξι”, εκδόσεις Κέδρος.

Στα κακοτράχαλα, στα σφαλιστά παράθυρα, στα σώματα
τα αθώπευτα υπήρξαν νίκες μου που δεν αντίκρυσα ποτέ;
Λέανδρε, πόσες νύχτες επάνω στις επιστολές μου
αποκοιμήθηκες;
Κι εσύ Αντιγόνη, πόσες φορές ανένηψες,
την καλημέρα μου γυρεύοντας;
Στα μισά του δρόμου έφθασα με τοπία μολυσμένα και
ανθρώπους που δοξάζουν τον χρηματιστή, τον πρωτοσύγκελο, τον φρούραρχο.
Καθήκον ιερό οι αξίες να αναπαραχθούν!
Τα ιδανικά να λάμψουν!
Ηθικόν ακμαιότατον! Επ’ ώμου…άρμ!
Οι αντιρρησίες θα συντρίβονται.
Τα χέρια των δημίων μου θα τα έχουν οπλίσει
ο Σάββας ο φιλόλογος, ο Διονύσης ο μουσουργός, ο Θόδωρος ο μαθηματικός, ο Σπύρος ο γυμναστής, ο Πέτρος ο γιατρός,
ο Κώστας ο μηχανικός, ο κυρ Ανδρέας ο υδραυλικός,
ο Βασίλης ο γεωργός, ο Βύρων ο ηθοποιός,
οι μητέρες οι στοργικές.

*

Η ήβη βρυκολάκιασε,
με σίδερα αιχμηρά τα ρουθούνια της κάρφωσε,
τον αφαλό, τον σβέρκο, τα χείλη της, τα φρύδια!
Μουτζούρες χάραξε στο στέρνο της, στην ωμοπλάτη,
στους μηρούς της,
και περιφέρεται τον έρωτα ξορκίζοντας.
Χαρτιά πιστοποιούν τις σπουδές διαστροφής
στα σπίτια, στις εκκλησίες, στα σχολειά
που την ζωή απαξιώνουν!
Αποφοιτήσαντες ευνούχοι, τα εγκλήματα του παρελθόντος
δοξάζουν!
Δεκαέξι ώρες την ημέρα ανάκριση
για μισό κομμάτι ψωμί βρώμικο.
Η ελπίδα κακοποιημένη ψυχορραγεί στα στρατόπεδα
συγκέντρωσης.
Τα ινδάλματά μου στο απόσπασμα˙
ολιγάρκεια, σκόλη, γυναίκες εύκολες – αγχίνοια!!!
Γυναίκες εύκολες, γυναίκες εύκολες!

Αρκετό για μένα στη γη της να πεθάνω
να θαφτώ σ’ αυτήν
να λιώσω να χαθώ στο χώμα της
κι ύστερα σαν λουλούδι να φυτρώσω
μ΄ αυτό ένα παιδί απ΄την πατρίδα μου να παίζει.
Αρκετό για μένα
στην αγκαλιά της χώρας μου να μένω
να ΄μαι κοντά της σαν μια χούφτα σκόνη
ένα ψιλό χορτάρι ένα λουλούδι.

*Απόδοση: George Nas

Όταν σου ζήτησα νερό
δεν δίψαγα·
η πεθυμιά μου ήταν
της προσφοράς την προθυμία
ν’ απολαύσω.

*Το ποίημα το πήραμε από εδώ: https://poiimata.com/2024/05/30/kerdos-chionis/

Home or not home

Τα υφάσματα στην ντουλάπα
στην καρέκλα στο σχοινί είναι μετρημένα
φτάνουν για δυο με τρεις ζωές
η στέγη συντηρείται
με νερό και ηλεκτρισμό
η τροφή στο ντουλάπι στο ψυγείο στο τραπέζι
φτάνει για μια εβδομάδα
με λίγο μειωμένες τις μερίδες

Υπάρχουν και κάποια είδη πολυτελείας
όπως η λεκάνη με το καζανάκι
και μια οθόνη που ενημερώνει
για τις εισροές προσφύγων και τυχόν πνιγμένους

Κάποιος λέει τι κρίμα και θέλει να παρακολουθήσει
αλλά αρχίζει η δημοφιλής δραματική σειρά

*

Migration.gov

Φτάνουν στις τάξεις υποδοχής
όταν το σχολείο έχει αδειάσει.
Τότε κάποιες στήνουμε πανό
-ζητάμε να φοιτούν μόνο δικά μας παιδία.
Κλειδώνουμε με αλυσίδες.
Προφασιζόμαστε ασθένεια
-μην πάμε απ’ έξω και φωνάζουμε.
Άλλες ορθώνουμε τα σφιχτά μας στήθη
ασπίδα για να περάσουν.
Λίγο λίγο συνηθίζεται η αδικία,
τέλος ο ακτιβισμός και άλλα τέτοια.
Ερωτευόμαστε και ασχολούμαστε
με την παραγωγή βιολογικών προϊόντων.

*Από τη συλλογή «Ο πίσω τοίχος, ο ανεπίσημος», εκδόσεις Ενύπνιο, 2021.

Το μόνο άλλο κορίτσι στο πάρτι
μιλάει για τον φεμινισμό.
Το κοινό: μια θάλασσα από αστεία βιασμού και καγκουροκαπέλα
και ποτήρια από φελιζόλ και εμένα. Κοιτάζουν
το στόμα της σαν να είναι αποχέτευση
φραγμένη με πάρα πολλές απόψεις.
Της ρίχνω ένα συμπονετικό βλέμμα
και δεν λέω τίποτα. Αυτό το σπίτι είναι για
γυναίκες της ταπετσαρίας. Τι καλό
έχει η ταπετσαρία που μιλάει;
Θέλω να σηκωθώ, αλλά αν το κάνω,
σε ποιο σιωπηλό τραπεζάκι του καφέ
θα ακουμπήσουν τα πόδια τους αυτά τα αγόρια;
Θέλω να σηκωθώ, αλλά αν το κάνω,
τι θα γίνει αν κάποιος πάρει τη θέση μου;
Θέλω να σηκωθώ, αλλά αν το κάνω,
τι θα γίνει αν όλοι καταλάβουν ότι καθόμουν όλη αυτή την ώρα;
Είμαι ένοχη
που κρατάω τον φεμινισμό μου στην τσέπη μου
μέχρι να είναι βολικό να μην το κάνω,
όπως στα poetry slams ή στο μάθημα γυναικείων σπουδών.

*Από εδώ: https://eisvathos.blogspot.com/2023/11/blog-post_13.html

Φθόγγοι του αιθέρος, τέκνα της νύχτας
και του ερέβους προηγήθηκαν, πριν
απ’ το πρώτο σ’ αγαπώ
Σκοτεινής καταγωγής εσύ αγόρι

~ ενανθρωπίσθης! ~

Ω! Πρώτη του βίου μου Ποίηση,
ενδεδυμένη εσένα κατάσαρκα,
τις εσχατιές εμύρανα.
Στα βράχια, οι Σειρήνες αναγνωρίζουν
στιλπνή τη σιωπή τους
Μας αθωώνουν.
Πάρε και γεύσου τους πορφυρούς καρπούς
στα πέντε σημεία του δέντρου μου.
Υποσχέσου μου έκσταση…
Κι ας είναι σούρουπο, κι ας είναι γέρμα,
βγάζει φτερά όποιος μετακυλίσει την
Μεγάλη Πέτρα της Μοίρας.

~ Πάρε με ~ λύρα σου ~
Που κόσμησε, ο πόθος ο διαυγής,
με θάμβη την Αγρύπνια μου.

Separated from walls
but pulsing the roots, leaf and fruit
in the silence of the yards.
Love like plants love, ignored
for men and cats
Ecstasy love no wound
the sleep of the nests
and the stench of other animals.
Loving like a nanny, distressed
sweating off the dawn dew.
Make it confidence by using the code
fabulous from the bee,
or send out invitations to the dream
in the night traffic of ants
Love how plants love fertilize
in the flight of the birds
and in the wind an accomplice.
Love as mamoeiros love
With this deep and deep love,
love of contained violence
with the silent orgasm
of the creation of the world.
(BUENO DE RIVERA – In: “Swamp Light”)

*

Αγάπησε όπως αγαπάει η παπάγια

Χωρισμένοι από τοίχους
αλλά με παλλόμενες ρίζες, φύλλα και καρπούς
στη σιωπή των αυλών.
Αγαπούμε όπως αγαπούν τα φυτά, αγνοημένα
για τους άνδρες και τις γάτες
Έκστατική αγάπη χωρίς πληγή
ο ύπνος των φωλιών
και η δυσωδία των άλλων ζώων.
Αγαπούμε όπως μια νταντά, στεναχωρημένη
που ιδρώνει από τη δροσιά της αυγής.
Δείξε εμπιστοσύνη χρησιμοποιώντας τον κωδικό
τον υπέροχο από τη μέλισσα,
ή στείλε προσκλήσεις στο όνειρο
στη νυχτερινή κίνηση των μυρμηγκιών
Αγάπησε όπως τα φυτά αγαπούν τη λίπανση
στην πτήση των πουλιών
και με τον άνεμο συνεργό.
Αγάπησε όπως αγαπάει η παπάγια…
μ’ αυτή τη βαθιά, την πολύ βαθιά αγάπη,
την αγάπη της περιορισμένης βίας…
με τον σιωπηλό οργασμό
της δημιουργίας του κόσμου.

*Από τη συλλογή του Bueno de Rivera, Luz do pantano (Swamp Light) και Φως του βάλτου. Απόδοση: Δημήτρης Τρωαδίτης.

Μπήκα στο κατάμεστο γήπεδο
Στην εξέδρα των επισήμων
Παντού σιωπή
Κοιτάζω τριγύρω
Οι φίλαθλοι νεκροί
Οι παίχτες σκοτωμένοι
Τριάντα χιλιάδες κουφάρια
Μόνος εγώ ζωντανός
Άρχισα να φωνάζω
Συνθήματα

*Από την εκτός εμπορίου συλλογή “Ανθρωποθυσία”.