τσιγάρο δανεικό έσοδο κρατικό μηδέν

nullapoenasinelege's avatarsine_lege

τσιγάρο δανεικό έσοδο κρατικό μηδέν

κοπάδια και αηδόνια και πέτρες στο χωματόδρομο
περπατάω όπως τότε
ουαί αν τη γραμμή πατήσω και όχι το πλακάκι
στοίχημα βάζω το βιος μου και να χάσω έχω ουδέν

θάλασσα πράσινη αντάρα τρομαγμένη από τον αέρα
κολυμπάω όπως ποτέ
αλίμονο αν στον αφρό χαθώ και δεν επιπλεύσω
καθίσταμαι φελλός και κίνδυνος να χαθώ ουδείς

κορδέλες στα μαλλιά κραγιόν στα χείλη χαμόγελο νεκρό
μεγαλώνω όπως πάντα
μυαλά ατροφικά σε σχήμα ώριμου τέρατος
κλείνω τις σκέψεις μου σε φέρετρο ρίχνω το πρώτο χώμα

κραυγές εν ώρα κοινής ανησυχίας ρυτιδιασμένες κλήσεις
θα πεθάνω όπως όλοι
μα αφήνω πίσω δόξα τιμή και απραξία διανοία ταλέντου
εντέλλω η διαθήκη να ανοιχτεί παρόντων εχθρών και συγγενών

χαλί ασκούπιστο τζάκι καιόμενο αλισίβες στα βλέφαρα
να καείτε όπως σας πρέπει
αποτεφρώνω τη στιγμή που αγάπησα ταρίχευσα τα χέρια σου
όστις στη φωτιά σου να αντισταθεί απεπειράθη πάγωσε εσαεί

σύννεφα φρύδια τσέπες κάλτσες πέτρες στους πολιτευτές
ψηφίζω όπως κανένας

View original post 50 more words

Ένα μικρό αφιέρωμα στον Βλάντιμιρ Μαγιακόφσκι

furdenkommunismus's avatarShades online

Του BC

Ο Βλαντίμιρ Βλαντίμιροβιτς Μαγιακόφσκι είναι αναμφισβήτητα ένας από τους κορυφαίους διανοητές και λογοτέχνες τα πρώτα χρόνια της σοβιετικής επανάστασης, όπως επίσης ένας από τους κατεξοχήν εκπροσώπους του ρώσικου φουτουρισμού. Η αλήθεια είναι ότι στην Ελλάδα το όνομα του μαγιακόφισκι έχει συνδεθεί με το παραδοσιακό κομμουνιστικό κίνημα και με την σταλινική περίοδο, κάτι που για πολλούς/ες είναι κάτι το αρνητικό. Παρόλα αυτά η αξία του ως ποιητή και λογοτέχνη παραμένει κατά την γνώμη μου, ανεκτίμητη. Ποιος ήταν όμως ο Βλαντίμιρ Βλαντίμιροβιτς Μαγιακόφσκι; 

Ο Μαγιακόφσκι γεννήθηκε στο Μπαγκντάτι της Γεωργίας το 1893. Ο πατέρας του εργαζόταν ως δασοφύλακας και είχε καταγωγή από Ουκρανούς Κοζάκους. Η μητέρα του είχε επίσης ουκρανική καταγωγή. Η εμπλοκή του Μαγιακόφσκι με το σοσιαλιστικό και κομμουνιστικό κίνημα ξεκινάει από πολύ νωρίς. Σε ηλικία 14 ετών πήρε μέρος σε διαδηλώσεις με τους σοσιαλιστές στην πόλη Κουταΐσι, όπου παρακολούθησε μαθήματα στο τοπικό γυμνάσιο. Μετά τον ξαφνικό και πρώιμο…

View original post 901 more words

Jorge Luis Borges : Ένα ποίημα, τρεις μεταφράσεις

pteroen's avatarpteroen

.

.

.

Everness

Sólo una cosa no hay. Es el olvido.
Dios, que salva el metal, salva la escoria
y cifra en su profética memoria
las lunas que serán y las que han sido

Ya todo está. Los miles de reflejos
que entre los dos crepúsculos del día
tu rostro fue dejando en los espejos
y los que irá dejando todavía.

Y todo es una parte del diverso
cristal de esa memoria, el universo;
no tienen fin sus arduos corredores

y las puertas se cierran a tu paso;
sólo del otro lado del ocaso
verás los Arquetipos y Esplendores.

J o r g e  L  u  i  s   B  o  r  g  e  s

 http://www.lamaquinadeltiempo.com/poemas/borges01.htm

.

Everness

One thing does not exist: Oblivion.
God saves the metal and the dross, his key
Ciphers in his prophetic memory
The moons to come, and moons of evenings gone.

All there:…

View original post 341 more words

Αλέξης Αντωνόπουλος, Τέσσερα ποιήματα

light

ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΗ

Ένας παπάς αγκαλιάζει
ένα παιδί.
Και το παιδί χαμογελάει.

Αυτή
είναι η ουτοπία
της δικής μου Επανάστασης.

***

ΔΥΣΤΥΧΩΣ

Πολύ φοβάμαι πώς
ο καιρός φοβάται τους ανθρώπους
η σιωπή φοβάται τους ανθρώπους
το κτήνος φοβάται τους ανθρώπους
ο Θεός φοβάται τους ανθρώπους

Κι εγώ φοβάμαι τους ανθρώπους.
Κι εσύ φοβάσαι τους ανθρώπους.
και άνθρωποι δεν υπάρχουν.

***

ΛΙΓΗ ΤΕΧΝΗ

Κι αν ξερνάς
ξέρνα και λίγη Τέχνη μαζί.

Όπως μπορείς.

Όση σου επιτρέπει η ζώή κάθε φορά.

***

ΕΝΣΤΑΣΗ

Αλλά η δουλειά
του ποιητή
δεν είναι να γίνεται ρεζίλι

;

*Από την ποιητική συλλογή “Εδώ”, εκδόσεις Πασιφάη, Μάης 2015.

Μάριος Χάκκας, Ποιήματα

10352383_10201351447423723_4181738250612446780_n


IV


Μυρτώ των φθινοπωρινών ξενοδοχείων

Οι κάμαρες δε βλέπουν τη βροχή.

Μόνο κοιτάζουν σ’ άδειες ντουλάπες

σ’ ένα λαβομάνο χωρίς σεμνοτυφία

σ’ έναν καθρέφτη που μετράει ρυτίδες

χωρίς πρόσωπο ένα πόδι γυμνό

σκοπεύει τα κλειστά παράθυρα

κι είναι βγαλμένα πάνω στο σεντόνι

ζαρτιέρες μάτια και στηθόδεσμος


VII


Γεννηθήκαμε ένα μεσημέρι του φθινοπώρου

για να γνωρίσουμε το σώμα μας

το πρόσωπο τα χέρια και το αίμα.

Όμως και πεθάναμε μια νύχτα

Γιατί ήταν φριχτό φριχτό φριχτό

Να δεις την όψη του θανάτου.

Αυτά όλα ήταν ανώφελα πια

δεν μπορούσαν να χρησιμοποιηθούν

δεν άγγιζαν και δε μιλούσαν.


*Από την ενότητα «Μυρτώ στη φθινοπωρινή λιακάδα»).

***

ΙΙ


Όπου και να ‘ναι το τηλέφωνο θα μας συνδέσει με τη

Φωνή των θαλασσών και τον αντίλαλο των σπηλαίων. Όπου

να ‘ναι θα γευθούμε την αρμύρα του πόντου, την ορμή των
κυμάτων, θα νιώσουμε το σύγκρυο των υπογείων ρευμάτων.

Περιμένω επαφή με το κέντρο των βυθών. Περιμένω να

κοινωνήσω το σώμα της θάλασσας. Περιμένω να μεταλάβω

το γαλάζιο αίμα του πελάγου. Ζητά την κυρά των θαλασ-σών,
την κυρά της αιωνιότητας να με σαβανώσει στον αφρό
των κυμάτων της, να με σύρει γλυκά στον ίσκιο των βυθών

της και δένοντας με εκεί με μαγικά φύκια να με νανουρίσει

τον ύπνο του δικαίου.

*Από την ενότητα «Θαλασσινά ιντερμέτζα» – 
μαύρο μπικ σε χαρτί, 2016

**Από τη σελίδα του Στρατή Φάβρου στο facebook.

για να σωθεί το καλοκαίρι

Κωνσταντίνος Λουκόπουλος's avatarΈΛΕΥΣΙΣ - ένα ταπεινό ενδιαίτημα αθανασίας

image

 
ο έρωτας είναι ένα ταξίδι αδιάλειπτο/
σιωπές και άρνηση
στον φαιό  διάλογο με τα φίδια
απόρριψη ή θέωση/
και ουρανός που αντέχεται μόνο
με υφή και χρώμα/
όμως μηδενική εγγύτητα/
στο δέρμα εκτός/
εκεί όπου ανάγεται το σύνορο της αφής του/
μια αντιστροφή της συναίσθησης
με ιδεολογικό φορτίο/
για τούτο/
σε όσα αστρικά πυροφάνια
κι αν προσκλήθηκα εφέτος/
όφειλα να αρνηθώ ευγενικά/
ειδάλλως ήταν για να χάνεται/
ακόμη και αυτό το ίδιο το καλοκαίρι/
να γιατί προκύπτει μάταιο το πρόταγμα της ποίησης/
δίχως μάτια να αλητεύουν στον ήλιο οι κηφήνες/
τι μέλι να πήξει σε δανεική κυψέλη;

photo:
Félix Gonzalez Torres – Untitled – 1991

Αναρτήθηκε από το WordPress για το Android

View original post

Έρμα Βασιλείου, Κανένα μαύρο σύγνεφο

ab45b1a6ec2721a56eae2e189021a788

Τρεις μολυβιές δυο χαρακιές και κύκλο
κλείσανε σήμερα
τα σύρματα του ηλεκτρισμού
πουλιά γινήκαν δάκτυλα
και στα μαλλιά οι τυφώνες σαν σκιάχτρο
αφορισμού
δεν είδαν τίποτε
σιμά δεν στάθηκε κανένας στα ρόδα
βρεθήκανε στη ζάλη
στο μεθύσι
θαμώνες βιαστικοί
και τρίκλιζαν στα πέταλα του φου*
η ανάσα της αυγής
τον άδειο τόπο γύριζε να δει
καν δεν ξεχώρισαν το αγιάζι
ούτε το φως που χάραζε
πρόφτασαν μόνο γκάζι
σ’ ένα βουνό σιδερικά
κι ήτανε ακόμα τόσο όμορφο
κι αυτό ακόμα της ζωής το νάζι
που δεν το πρόσεξαν ούτε αυτό

*του φωτός, Κυπρ.

**Από τη συλλογή “Ποιος θώωσε την αυγή;”.

Η γυναίκα σε στίχους του Κ. Π. Καβάφη

dimartblog's avatardimart

Ο Γιώργος Ζεβελάκης, με αφορμή τη φωτογραφία μιας γυναίκας στην Αλεξάνδρεια της εποχής του Καβάφη, επιλέγει για τους αναγνώστες του dim/art καβαφικούς στίχους που μιλούν για τη γυναίκα, διαχρονικά και στους πολλαπλούς ρόλους της: τη διανοούμενη Άννα Κομνηνή που, κατά τον Καβάφη, «την καίει η οδύνη “μέχρις οστέων και μυελών και μερισμού ψυχής”», την αυτοθυσία της αφοσιωμένης σπαρτιάτισσας μάνας, την ερωτευμένη γυναίκα που τον φτωχό αγαπημένο της απαρνήθηκε.
Γυναίκα Αλεξανδρεια
 Φωτογραφία γυναίκας στην Αλεξάνδρεια, τέλη 19ου-αρχές 20ού αιώνα.
* * *
Οι στίχοι που ακολουθούν, υπαινικτικά και υπόγεια, ιχνογραφούν την εικόνα του Καβάφη για τη γυναίκα — μια εικόνα, διόλου άσχετη με τον τόπο του και την εποχή του.
kav-thumb-large
* * *
Όμως η αλήθεια μοιάζει που μια λύπη μόνην
καιρίαν εγνώρισεν η φίλαρχη γυναίκα·
«Άννα Κομνηνή»
Μα η υπέροχη γυναίκα τον κατάλαβε
 (είχεν ακούσει κιόλα κάτι διαδόσεις σχετικές)
«Εν Σπάρτη»
Όμως ο δυνατός της χαρακτήρ επάσχισε·
και συνελθούσα η θαυμασία γυναίκα
 «Ἄγε, ὦ…

View original post 46 more words