ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΗ

Ένας παπάς αγκαλιάζει
ένα παιδί.
Και το παιδί χαμογελάει.

Αυτή
είναι η ουτοπία
της δικής μου Επανάστασης.

***

ΔΥΣΤΥΧΩΣ

Πολύ φοβάμαι πώς
ο καιρός φοβάται τους ανθρώπους
η σιωπή φοβάται τους ανθρώπους
το κτήνος φοβάται τους ανθρώπους
ο Θεός φοβάται τους ανθρώπους

Κι εγώ φοβάμαι τους ανθρώπους.
Κι εσύ φοβάσαι τους ανθρώπους.
και άνθρωποι δεν υπάρχουν.

***

ΛΙΓΗ ΤΕΧΝΗ

Κι αν ξερνάς
ξέρνα και λίγη Τέχνη μαζί.

Όπως μπορείς.

Όση σου επιτρέπει η ζώή κάθε φορά.

***

ΕΝΣΤΑΣΗ

Αλλά η δουλειά
του ποιητή
δεν είναι να γίνεται ρεζίλι

;

*Από την ποιητική συλλογή “Εδώ”, εκδόσεις Πασιφάη, Μάης 2015.


IV


Μυρτώ των φθινοπωρινών ξενοδοχείων

Οι κάμαρες δε βλέπουν τη βροχή.

Μόνο κοιτάζουν σ’ άδειες ντουλάπες

σ’ ένα λαβομάνο χωρίς σεμνοτυφία

σ’ έναν καθρέφτη που μετράει ρυτίδες

χωρίς πρόσωπο ένα πόδι γυμνό

σκοπεύει τα κλειστά παράθυρα

κι είναι βγαλμένα πάνω στο σεντόνι

ζαρτιέρες μάτια και στηθόδεσμος


VII


Γεννηθήκαμε ένα μεσημέρι του φθινοπώρου

για να γνωρίσουμε το σώμα μας

το πρόσωπο τα χέρια και το αίμα.

Όμως και πεθάναμε μια νύχτα

Γιατί ήταν φριχτό φριχτό φριχτό

Να δεις την όψη του θανάτου.

Αυτά όλα ήταν ανώφελα πια

δεν μπορούσαν να χρησιμοποιηθούν

δεν άγγιζαν και δε μιλούσαν.


*Από την ενότητα «Μυρτώ στη φθινοπωρινή λιακάδα»).

***

ΙΙ


Όπου και να ‘ναι το τηλέφωνο θα μας συνδέσει με τη

Φωνή των θαλασσών και τον αντίλαλο των σπηλαίων. Όπου

να ‘ναι θα γευθούμε την αρμύρα του πόντου, την ορμή των
κυμάτων, θα νιώσουμε το σύγκρυο των υπογείων ρευμάτων.

Περιμένω επαφή με το κέντρο των βυθών. Περιμένω να

κοινωνήσω το σώμα της θάλασσας. Περιμένω να μεταλάβω

το γαλάζιο αίμα του πελάγου. Ζητά την κυρά των θαλασ-σών,
την κυρά της αιωνιότητας να με σαβανώσει στον αφρό
των κυμάτων της, να με σύρει γλυκά στον ίσκιο των βυθών

της και δένοντας με εκεί με μαγικά φύκια να με νανουρίσει

τον ύπνο του δικαίου.

*Από την ενότητα «Θαλασσινά ιντερμέτζα» – 
μαύρο μπικ σε χαρτί, 2016

**Από τη σελίδα του Στρατή Φάβρου στο facebook.

Τρεις μολυβιές δυο χαρακιές και κύκλο
κλείσανε σήμερα
τα σύρματα του ηλεκτρισμού
πουλιά γινήκαν δάκτυλα
και στα μαλλιά οι τυφώνες σαν σκιάχτρο
αφορισμού
δεν είδαν τίποτε
σιμά δεν στάθηκε κανένας στα ρόδα
βρεθήκανε στη ζάλη
στο μεθύσι
θαμώνες βιαστικοί
και τρίκλιζαν στα πέταλα του φου*
η ανάσα της αυγής
τον άδειο τόπο γύριζε να δει
καν δεν ξεχώρισαν το αγιάζι
ούτε το φως που χάραζε
πρόφτασαν μόνο γκάζι
σ’ ένα βουνό σιδερικά
κι ήτανε ακόμα τόσο όμορφο
κι αυτό ακόμα της ζωής το νάζι
που δεν το πρόσεξαν ούτε αυτό

*του φωτός, Κυπρ.

**Από τη συλλογή “Ποιος θώωσε την αυγή;”.

Σχέδιο Κωστή Ατσαλή

Λέων Αίλουρος
http://leonailouros.blogspot.gr

Words Without Borders
http://www.wordswithoutborders.org

Κωστής Ατσαλής
http://atsalisart.blogspot.com

Από Πειρατές
http://apopeirates.blogspot.com

Διασπορική Σκοπιά
http://diasporic-skopia.blogspot.com

Αργεντίνοι Ποιητές
http://argentinoi-poihtes.blogspot.com

Littera
http://www.literra.gr

Ίστρος
http://www.flytoistros.com

Mindances (Κατ. Καρπούζη)
http://mindances.blogspot.com

akpoetess
http://akpoetess.wordpress.com

Τα Ποιητικά
http://tapoiitika.wordpress.com

Delirium
https://csyllas.wordpress.com