Δεν ανήκει σε κανέναν τόπο, σε κανέναν χρόνο, σε κανέναν έρωτα. Καταγωγή χαμένη, ρίζωμα ακατόρθωτο, μνήμη βυθισμένη, παρόν σε εκκρεμότητα. Ο χώρος του ξένου είναι το τρένο που φεύγει, το αεροπλάνο που πετά, η μετάβαση χωρίς στάση. Σημάδι αναγνώρισης κανένα. Ο χρόνος του; Ο χρόνος μιας ανάστασης, που κρατά τη θύμηση του θανάτου και των περασμένων, χωρίς όμως την αίγλη του επέκεινα. Μόνο η αίσθηση της αναβολής, του “έχω γλιτώσει””.

Julia Kristeva, “Ξένοι μέσα στον εαυτό μας”
μτφρ. Βασίλειος Πατσογιάννης,
επιμ. Στέφανος Ροζάνης,
εκδ. Scripta 2004

Με αφετηρία τον βιωμένο ξένο και με τη βοήθεια της Κρίστεβα, ο Δημήτρης Αθηνάκης, στην τρίτη συλλογή του, αναζητεί λίγο χώρο για τον ξένο· τον ξένο μέσα στον εαυτό μας, τον ξένο μεταξύ ξένων, εκείνον που διαρκώς αναβάλλει την οικειότητα, εκείνον που γυρεύει να γλιτώσει από τις ιδιότητές του· τον πρώην γνώριμο· τον νυν ξένο.

Το βιβλίο “Λίγος χώρος για τον ξένο” είναι μία…

Darkness surrounds the lives,

Of the people of Gaza,

But the echo of dignity sizzles and sustains,

Under times heavy burden,

The struggling flame of resilence  never fades.

The sorrow of existence,

Now well tended,

Comfort found huddled in ruins,

Under starry sky’s,

Where shadows meet endurance,

To ignite hearts, minds and blood.

Among the cracks and dust,

Strains of hope refuse to die,

Pavements littered with citrus scent,

Allow imprisoned people to remain free,

And with touch and words,

In this hard place, pride is shared,

Freedoms light still growing strong.

The hourglass delivers comfort,

Against the darkness, light shines,

People find ways to survive,

That allows thoughts to persist,

Laughter and kindness to rise,

In togetherness dignity stands proud,

Against the darkness of oppression,

Currents of resistance never fade.

του

Τάκη Βαρβιτσιώτη

Μονάχα με την ποίηση Δε θα χαθούν ποτέ Τα μεγάλα ιστιοφόρα της αυγής Ούτε τα φώτα ούτε η χαρά Ούτε τα δέντρα ούτε η νύχτα Μονάχα με την ποίηση Θα 'μαστε ακόμα ικανοί Να βλέπουμε και ν' αγαπούμε Να ονομάζουμε τα πράγματα Με τις πιο καθημερινές λέξεις Να λέμε το ψωμί ψωμί τη σκάφη σκάφη Και μ' ένα βλέμμα να οδηγούμαστε Σε μιαν αλήθεια οριστική Μονάχα με την ποίηση Θα μεγαλώσουνε τα στάχυα Και τα στήθη των κοριτσιών Το ποτάμι θ' απομείνει ποτάμι Η θάλασσα θάλασσα Κι ο ουρανός ουρανός Μονάχα με την ποίηση Θ' ανακαλύψουμε ξανά τ' αστέρια Μέσα στις καπνοδόχες Κι όλη τη θλίψη που ενδημεί Στο βάθος των ματιών Και θα μπορέσουμε να ξαναβρούμε Το γενέθλιο χωριό μας Παραχωμένο μες στα χιόνια Μονάχα με την ποίηση Θ' ανακαλύψουμε ξανά τον έρωτα Και πατώντας από κλωνί σε κλωνί Κι από ελπίδα σ' ελπίδα Θα εγκαθιδρύσουμε…

1.

Μου αρέσει να φωνάζω τ’όνομά σου.

Μου αρέσει να το προφέρω, Αννούλα!

Μου αρέσει να στρέφομαι σε σένα.

Κι ας σ’ έχουν πάρει μακριά μου,

μαζί με το λαό μου.

Μου απαντάς,μου στέλνεις ένα βλέμμα

απ’ το φως των ματιών σου.

Το χαμόγελο πάνω στ’ αγαπημένα

σου χείλη μου χαϊδεύει την ψυχή.

Μου αρέσει να φωνάζω μέσα στη

μοναξιά μου.

Μέσα στην απορία μου να σε ρωτώ:

θα μνημονεύεις;

2

Θα μνημονεύεις;Μου αρέσει να σε

ρωτώ. Θα μνημονεύεις; Αννούλα, έλα,

έλα πιο κοντά μου.

Απόθεσε στο στήθος μου τη θεσπέσια

κεφαλή σου. Και τα μαλλιά τα

μαύρα σου με τη χωρίστρα τη λευκή.

Αγκάλιασέ με ,ζωντάνεψέ με,

δυνάμωσέ με.Για πολλοστή φορά σε

ενοχλώ στην ησυχία σου. Μην

ησυχάζεις Αννούλα, η πληγή δεν

θέλω να γιάνει στη λησμονιά, μα να

μείνει αιώνια.

3.

Μείνε κοντά μου, σ’ αγαπώ, εσένα μόνο,

τόσο πολύ. Μέε’στην αγάπη τη

σφοδρή μου, άκου τι έχω…

Kees van Dongen (French-Dutch, 1877-1968), L’arum, 1912

Του Γεωργίου Νικ. Σχορετσανίτη

Μαρτίου 21, 2016

http://www.presspublica.gr

Το ποίημα ‘Δημοκρατία’ (Democracy) δημοσιεύθηκε το 1949 και διαπραγματεύεται  τα προβλήματα που αντιμετωπίζουν οι Αφροαμερικανοί στις Ηνωμένες Πολιτείες της Αμερικής, παρά την περιβόητη  15η Τροποποίηση του Συντάγματος (15th Amendment) η οποία φυσικά δεν απέδωσε καρπούς για όλους τους Αμερικανούς.

στο
σκοτάδι,
λαμπυρίζομαι
και στάζω από τη μνήμη θεούς,
στη φωλιά
του
βουνού,
θαμμένος στους αιώνες των ωρών μου,
κρατώντας
στην
επιθυμία την αιωνιότητα,
αναμένοντας
στο θόλο
των ψυχών,
την κατάρα της να μου
λύσει
~
(alexmil)
Photo: Sylvia Grav