Ι
σε ένα παράλληλο έκδοχο της αναπόφευκτης ζωής,
το εικαστικό παράθυρο ενός ονείρου,
υπερέβη τη χρήση:
τα ρούχα γίναν σύνορα
-έτσι θλιβερά που εγκαταλείπονταν
προς τον κίτρινο ουρανό-
δίχως άγκυρες κορμιών
ή δακρύων,
στις πιο σημαντικές στιγμές τους/
κι όση δίψα,
κι όση πείνα,
από όλα τα αλεξίσφαιρα χρόνια/
όση αγωνία/
να συντηρηθεί η περιούσια ουδετερότητα,
η εκφορά των θαυμάτων κατάντησε/
ένα αχόρταγο κοράκι που τσιμπολογάει το ήπαρ μας,
ή μια νύχτα με ανεμοβρόχι που
τα χέρια της μάνας σε σκεπάζουν,
φτερά παγονιού περισσότερο/
παρά οχυρώματα
του κρύου.
ΙΙ
σε αυτόν τον αγώνα
με ερυθρές στρουθοκαμήλους,
την ερμητική μοναξιά της τροχιάς
των άλμπατρος/
πάνω απ’ τις ταράτσες της Καισαριανής
με τα αγριοπερίστερα,
και την αγωνία του σκότους, να μη διακορευτεί από το φως/
το μέταλλο θώρακος
των κατάμαυρων πόντων,
βρήκε μια κοίλη ανάπαυση
σε έναν σπειροειδή γαλαξία/
-αυτά για τα πετεινά
και τα άστρα-
όλοι οι υπόλοιποι
γονυπετείς,
ένθεοι και…

ξεχείλιζα,
γέμιζα με τη
σιωπή
που καθαρόγραφε ρυτίδες,
και ανέμεναν
οι λέξεις 
στα
φρύδια,
~
έκλεβαν το χρώμα
οι ταπεινώσεις,
σε αναμέτρηση και τα χείλη,
μάτωναν
στην υποταγή,
έσταζε
πτώσεις και ο λαιμός,
χρωστούσε,
~
η αφοσίωση, 
από το κεφάλι στο μάτι,
στη σκέψη
μετά,
για να κατρακυλήσει ως ντροπή,
ως
αμοιβή
 ~
(alexmil)
για τη photo: James Ensor

Μιχαὴλ Μήτρας

Ἡ ἐκ­δο­χὴ μιᾶς συ­νάν­τη­σης

ΗΜΕΡΑ βρο­χε­ρὴ μὲ γκρί­ζο φῶς πί­σω ἀ­π’ τὸ τζά­μι τῆς κα­φε­τέ­ριας

Βγά­ζον­τας ἀρ­γὰ τὰ μαῦ­ρα της γάν­τια τὸν κοί­τα­ξε

Ἕ­νας ἀ­δέ­ξιος δι­ά­λο­γος μὲ δι­α­στή­μα­τα σι­ω­πῆς καὶ βλέμ­μα­τα

Στὸ φλυ­τζά­νι πά­γω­νε τὸ τσά­ι, μὲ χρῶ­μα ποὺ σκού­ραι­νε

Ἕ­νας συ­νε­χὴς θό­ρυ­βος: συ­νο­μι­λί­ες, σερ­βι­ρί­σμα­τα, τη­λε­ο­πτι­κὸ ρε­πορ­τὰζ γιὰ τὸν πό­λε­μο, κι­νη­τὰ τη­λέ­φω­να, μαρ­σά­ρι­σμα μο­το­συ­κλέ­τας

«Δὲν εἶ­ναι αὐ­τὸ ποὺ νο­μί­ζεις», τοῦ εἶ­πε χα­μη­λό­φω­να

Ἔ­νι­ω­σε σὰν νὰ βρι­σκό­ταν σὲ ἄ­δει­ο δω­μά­τιο

Πρὸς στιγ­μὴν τρά­βη­ξε τὴν προ­σο­χή του ἡ πρω­το­σέ­λι­δη εἴ­δη­ση τῆς ἐ­φη­με­ρί­δας ποὺ δι­ά­βα­ζε κά­ποι­ος δί­πλα τους

Μιὰ φω­τει­νὴ λω­ρί­δα στὸ δά­πε­δο

Ὅ­πως ἡ αἰφ­νι­δι­α­στι­κὴ ἀ­νά­μνη­ση ἑ­νὸς γε­γο­νό­τος: πρὶν δε­κα­ο­κτὼ χρό­νια σὲ ὑ­πε­ρα­στι­κὸ λε­ω­φο­ρεῖ­ο, δι­α­σχί­ζον­τας τὸ ὀ­ρει­νὸ το­πί­ο ἑ­νὸς νη­σιοῦ κα­θὼς τέ­λει­ω­νε τὸ κα­λο­καί­ρι

Ἀ­πὸ τὴν τσάν­τα ἔ­βγα­λε τὸ κρα­γιὸν κι ἄρ­χι­σε νὰ βά­φει τὰ χεί­λη της, κλεί­νον­τας τὰ μά­τια

Κα­θὼς ἡ πό­λη ἔ­παιρ­νε τὴ νυ­χτε­ρι­νή της ὄ­ψη

Τὸ πρω­ὶ τῆς ἴ­διας μέ­ρας στὴν μπὲζ ἀ­τμό­σφαι­ρα τοῦ γρα­φεί­ου, ὅ­ταν τῆς τη­λε­φώ­νη­σε…

Poètes grecs du 21e siècle (vol.4)

Katerìna Anghelàki-Rooke, Aryìris Hiònis, Dimìtris Kalokyris, Andònis Fostièris, Yòrgos Vèis, Stàthis Koutsoùnis, Dimìtris Kosmòpoulos, Vassìlis Amanatìdis, Dimìtris Anghelis, Evtyhìa Panayòtou.

196 pages

Στην πλατεία των Αγγέλων οι γυναίκες

έραβαν και τραγουδούσαν με τα παιδιά τους,

ύστερα, χτύπησε συναγερμός κι ακούστηκαν κραυγές,

σπίτια γονατισμένα μέσα στη σκόνη,

ανοιγμένα καμπαναριά, φτυσμένα μέτωπα

κι η θύελλα των κινητήρων σταθερή:

οι δυο τους γυμνώθηκαν κι αγαπήθηκαν

για να υπερασπιστούν το αιώνιο μερτικό μας,

το μερτικό μας χρόνου και Παράδεισου

ν’ αγγίξουμε τη ρίζα μας και να ζωογονηθούμε,

ν’ ανακτήσουμε το αρπαγμένο βιος μας,

από τους σφετεριστές της ζωής πριν χίλιους αιώνες,

γυμνώθηκαν και φιλήθηκαν οι δυό τους

γιατί οι πλεγμένες γύμνιες

υπερπηδούν το χρόνο και είναι άτρωτες,

δεν τις αγγίζει τίποτα, επιστρέφουν στην αρχή,

δεν υπάρχουν το εσύ, το εγώ, αύριο, χτες, ούτε ονόματα,

αλήθεια υπάρξεως των δυο, ψυχή και σ’ ένα σώμα

ω, πλάσμα ακέραιο…

ΟΚΤΑΒΙΟ  ΠΑΘ

Μεξικό 1914-1998

ΗΛΙΑΚΗ ΠΕΤΡΑ (ΑΠΌΣΠΑΣΜΑ)

Kunduz Trauma Centre, 2 October 2015

for Kathleen Thomas

She stepped out the door for the first time in days

and followed the string of a kite with her eye

down to the boy who was watching the blue

of the cloth against the darker blue

of the cloudless autumn sky.

The spiraling kite was as lively as

the boy was quiet; his hands were enough

to keep the blue moving through the blue.

She stood as still as that boy and thought

she saw a white dove on the blue of the kite.

She kept her back to the door for as long

as she could, her mind on the kite overhead

and not on the hospital’s wards and the wounded

who kept coming in from both sides as they fought

for control of the town. There was no other kite

to be seen, no humming of planes or…

Beyond voting,

And the convenience store of conscience,

We can step outside the gates,

With no room for control,

Disobey the rules,

Follow another path,

Sometimes things need to be bent,

For something else to be put in place,

In compliance we can  be left without grace,

With civil disobedience,

We can break free,

Shake of the chains of obedience,

Do not be afraid to stand apart.