Στην πλατεία των Αγγέλων οι γυναίκες

έραβαν και τραγουδούσαν με τα παιδιά τους,

ύστερα, χτύπησε συναγερμός κι ακούστηκαν κραυγές,

σπίτια γονατισμένα μέσα στη σκόνη,

ανοιγμένα καμπαναριά, φτυσμένα μέτωπα

κι η θύελλα των κινητήρων σταθερή:

οι δυο τους γυμνώθηκαν κι αγαπήθηκαν

για να υπερασπιστούν το αιώνιο μερτικό μας,

το μερτικό μας χρόνου και Παράδεισου

ν’ αγγίξουμε τη ρίζα μας και να ζωογονηθούμε,

ν’ ανακτήσουμε το αρπαγμένο βιος μας,

από τους σφετεριστές της ζωής πριν χίλιους αιώνες,

γυμνώθηκαν και φιλήθηκαν οι δυό τους

γιατί οι πλεγμένες γύμνιες

υπερπηδούν το χρόνο και είναι άτρωτες,

δεν τις αγγίζει τίποτα, επιστρέφουν στην αρχή,

δεν υπάρχουν το εσύ, το εγώ, αύριο, χτες, ούτε ονόματα,

αλήθεια υπάρξεως των δυο, ψυχή και σ’ ένα σώμα

ω, πλάσμα ακέραιο…

ΟΚΤΑΒΙΟ  ΠΑΘ

Μεξικό 1914-1998

ΗΛΙΑΚΗ ΠΕΤΡΑ (ΑΠΌΣΠΑΣΜΑ)

Kunduz Trauma Centre, 2 October 2015

for Kathleen Thomas

She stepped out the door for the first time in days

and followed the string of a kite with her eye

down to the boy who was watching the blue

of the cloth against the darker blue

of the cloudless autumn sky.

The spiraling kite was as lively as

the boy was quiet; his hands were enough

to keep the blue moving through the blue.

She stood as still as that boy and thought

she saw a white dove on the blue of the kite.

She kept her back to the door for as long

as she could, her mind on the kite overhead

and not on the hospital’s wards and the wounded

who kept coming in from both sides as they fought

for control of the town. There was no other kite

to be seen, no humming of planes or…

Beyond voting,

And the convenience store of conscience,

We can step outside the gates,

With no room for control,

Disobey the rules,

Follow another path,

Sometimes things need to be bent,

For something else to be put in place,

In compliance we can  be left without grace,

With civil disobedience,

We can break free,

Shake of the chains of obedience,

Do not be afraid to stand apart.

No hemos aprendido nada.
Somos conducidos como ganado al matadero.
Preparados y dispuestos a morir sin resistencia.
Caminamos mansos al despeñadero.
Como sonámbulos sin sombra
que avanzan a tientas
en una noche sin luna.
Los poetas y los locos saben
que la guerra es inevitable.
Ellos pueden intuir el acre
y denso hedor de la muerte.
El abyecto olor de nuestros huesos
pudriéndose bajo el sol sofocante de julio.
Nuestros huesos descarnados,
esparcidos en un trigal
infestado de amapolas rojas
donde se agosta la mies.
Un páramo asolado
sembrado de lápidas.
Son como heraldos de la hecatombe,
como augures que anuncian
la devastación inminente
que gritan y gritan y que nadie escucha.

Miquel Puertas, Kaunas (Lituania) 16-05-2016 ‪#‎arslonga‬
—————————————-
We haven´t learnt anything.
We are herded like cattle to the slaughter.
Ready and willing to die without resistance.
We are walking meekly to the precipice
like sleepwalkers without shadow

Το τοπίο ήταν δεδομένα θλιμμένο.
Φύσαγε νοτιάς, σκοτείνιαζε
και όλοι κοιτούσαν κάτω το χώμα.
Κάπου έβρεχε κι ένα παιδάκι έκλαιγε.
Ένα άλογο μάσαγε τον αέρα.
Όμως από το βάθος του τοπίου
ακούγοντας ιαχές και κλαγγές όπλων.
Η επανάσταση ερχότανε
κόκκινη θάλασσα μουγκρίζοντας.

Written in 1982 on occasion of the miners’ strike.

I see only forgotten men
Living in places
With once famous names.
I hear only words
Of tales and deeds
Of days of men and women
Long since forgotten
Long since dead.

And in these times of uncertainty
People live surrounded
By purposeless decline
A landscape of waste
And those twisted lines
Of once white shone steel
Polished by the unceasing grind
Of the turning wheel
Now lie hidden by elder.
And gathering the dirt brown stain
Of rust and disuse
Map out the death struggle
Of this dark place
And in this uncertainty people live.

Writhing in its decay
Its history ensnares
the withering and hopeless present.
But its people refuse to cry out.
Anger has been replaced
By that silence of regret
That pitiless lament
Of resignation and acceptance.
Some say it is our age
As if we were…

από
το ύψος της
ζωής,
η πτώση μέσα σου,
έρχεται;
πηγαίνεις εσύ,
ο προφήτης πεζοδρομεί μάρμαρο,
έχεις
το χρόνο:
αυτόματα φτερά,
~
για
να
πετάς
προς τα κάτω:
η γνώση του αύριο
~
κι ας
είναι μετά θάνατο
~
(alexmil)
photo: Noell Oszvald

Στον άδειο δρόμο σπάσαν οι σωλήνες
Αυτό γίνεται στη Σαλονίκη κάθε τόσο.
Νύκτα περνούν οι εφιάλτες
Αυτό γίνεται σαν ιστορία και στο μυαλό μας.
Η γωνιά του πεύκου για παιδιά που παίζουν
Ο τοίχος για τις τελευταίες σου στιγμές
Τοίχος πεύκα και στη μέση σπίτι
Αν έχεις και κρεβάτι πεθαίνεις πιο άνετα.
Αν έχεις αρβύλες περπατάς
Αν είσαι ξυπόλητος περπατάς θέλεις δεν θέλεις
Το χειμώνα κουβαλάς ν’ αποθηκεύσεις χιόνι για το καλοκαίρι των εχόντων
Και το καλοκαίρι όταν δε σε χρειάζεται κανείς
Πεθαίνεις για να μη σε πουν τζιτζίκι
Είτε προσπαθείς να περάσεις τη γραμμή του ορίζοντα.

Και κόβει το λεπίδι της το λαιμό σου.

Τέος Σαλαπασίδης

Από http://www.translatum.gr/forum/index.php?topic=48115.0