«Τα παλαιά φεγγάρια, απάντησε, κομματιά-

ζονται και γίνονται αστραπαί. Δεν βλέπεις
ότι, οσάκις βροντά, πώς λάμπουν σαν σπαθιά;»

«Ο Νασρ-εδίν και τα ανέκδοτα αυτού»

τα πιο ωραία τραγούδια
είν’ τα τραγούδια του φεγγαριού
υπάρχουν φυσικά
κι’ άλλα τραγούδια
πολλά
κι’ ωραία
—τί λέω: υπέροχα—
όμως τα πιο ωραία
πρέπει νάν το παραδεχτούμε
είν’ τα τραγούδια
των φεγγαριών

όταν
tes seins ruissellent d’ argent
φεγγάρια
σαν δε φοβήθηκες τις επαφές και τις θωπείες και τις ερωτήσεις νηρηΐδων
φωνάζοντας
μέσα στη νύχτα
ο πετεινός
δεν εννοεί ακριβώς τίποτε
ούτε τις πρόγνωσες καιρού που τ’ αποδίδουν
ούτε τις
φώκες
που χορεύουν μέσα στης Δήλου τα σκοτάδια σαν ξωθιές
κι’ από μακρυά κι’ από κοντά
είναι σα φλόγες ψυχρές
και μειδιά
φεγγάρια

οι κόρες με τις κόρες των ματιών τους αραδιάζουν
τα παραδείσια κάλλη τους
φεγγάρια
κι’ έτσι αραδιάζουν και στους τοίχους ποιητάς
κι’ άλλος κρεμιέται κι’ όλο μιλάει για στίχους
και στύβει…

Σε ©μετάφραση του αγαπητού φίλου Γιώργου Κεντρωτή…

Η ΚΟΜΗ…

Η κόμη πτήση φλόγας που τραβά στην άπω δύση
των πόθων ώσπου ν’ απλωθεί τελείως με ηρεμία
και (ως διάδημα νεκρό θαρρώ) να πάει ν’ ακουμπήσει
σε μέτωπο στεφανωμένο στην αρχαία εστία

αλλά χωρίς χρυσό ν’ αναστενάζει που αναβρύζει
γυμνή εύρωστη απ’ τις φλόγες του εσωτερικού της ήθους
και αείποτε μονάχη πρωτοτύπως συνεχίζει
νά ’ν’ κόσμημα του γελαστού οφθαλμού ή και φιλαλήθους

αν γύμνια τρυφερή ήρωος τής δυσφημεί τα τόξα
αυτής που μήτε δαχτυλίδια μήτε πυρ της άτης
τής κάνουν κάτι σαν εξαίρει τη γυναίκα η δόξα
και ως αυτοβούλως περατώνει το λαμπρό άθλημά της

να σπέρνει στην αμφιβολία που αποφλοιώνει αράδα

ρουμπίνια σαν ευφρόσυνη και ευλογημένη δάδα.

©Μετάφραση Γιώργος Κεντρωτής.

*

*

Η ΑΡΡΩΣΤΙΑ

Το πλοίο είναι γεμάτο μετανάστες.

Φορούν τραγιάσκες και κοστούμια

που γυαλίζουν στους αγκώνες,

κοιτάζουν μία προκυμαία από σκόνη

και λευκά μαντήλια που ζωγραφίζουν το κενό.

Σε μιαν εξέδρα ένας βιολιστής

παίζει κόκκινο βιολί,

φορώ ένα μαύρο φουστάνι και δεν έχω μαλλιά,

κλαις και δεν ξέρω πώς να σ’ αγκαλιάσω,

σαν να διασχίζουμε τον χρόνο

σε έρημα πλοία φαντάσματα

που προσκρούουν συνέχεια σε παγόβουνα

μόνο και μόνο για να,

για να μην,

επειδή δεν γίνεται χωρίς

αλλά ούτε και με,

κι ο βιολιστής παίζει παράφορα βιολί

κι ενώ όλοι αρχίζουν να χορεύουν

μου κλείνει μυστικά το μάτι

ενώ πίσω στην πόλη,

τα ποντίκια μεταδίδουν την πανούκλα

που χωρίς να ξέρουμε

όλοι μας κουβαλάμε

μες στο πλοίο.

THE PLAGUE

Ship full of immigrants,

flat caps and suits with

shining elbows, they stare at the quay

white handkerchiefs paint the void

on the platform a violinist plays

his…

Κώ­στας Δε­σποι­νιά­δης

Ὁ τσα­λα­πε­τει­νός

Ο ΒΡΑΔΥ εἶ­δα στὸν ὕ­πνο μου πὼς ἤ­μουν κυ­νη­γὸς καὶ σκό­τω­σα ἕ­ναν πα­νέ­μορ­φο τσα­λα­πε­τει­νό. Ἐ­γώ, ποὺ πο­τέ μου δὲν ἔ­χω πιά­σει ὅ­πλο κι ἀ­πε­χθά­νο­μαι τὸ κυ­νή­γι, ἔ­νι­ω­σα στὸ ὄ­νει­ρό μου μιὰ σα­δι­στι­κὴ ἱ­κα­νο­ποί­η­ση ποὺ σκό­τω­σα τὸ ἀ­θῶ­ο που­λά­κι.

Πη­γή: Ἀ­πὸ τὴ συλ­λο­γὴ μι­κρῶν πε­ζῶν Νύ­χτες ποὺ μύ­ρι­ζαν θά­να­το (ἐκδ. Πα­νο­πτι­κόν, Θεσ­σα­λο­νί­κη, 2010.

Κώ­στας Δε­σποι­νιά­δης (Κο­ζά­νη, 1978). Ἀ­πὸ τὸ 2001 ἐκ­δί­δει καὶ δι­ευ­θύ­νει τὸ πε­ρι­ο­δι­κὸ καὶ τὶς ἐκ­δό­σεις Πα­νο­πτι­κόν. Ἀ­σχο­λεῖ­ται μὲ με­τα­φρά­σεις καὶ ἐ­πι­μέ­λεια ἐκ­δό­σε­ων. Πε­ζά του ἔ­χουν δη­μο­σι­ευ­τεῖ στὰ πε­ρι­ο­δι­κὰ Ἐν­τευ­κτή­ριο, Ἕ­νε­κεν, Πλα­νό­διον. Δη­μο­σί­ευ­σε τὰ βι­βλί­α Φράν­τςΚάφ­κα. Ὁἀ­να­τό­μοςτῆςἐ­ξου­σί­ας (Πα­νο­πτι­κόν, 2007), Πό­λε­μοςκαὶἀ­σφά­λεια (Πα­νο­πτι­κόν, 2008), Νύ­

Living with the horror of horrors

each day

how many murderers…it could be an army

too many victims for small groups.

Cutting throats

of a hundred people a day is conjecture.

An abattoir

visit comes to mind

I saw

how they cut throats of sheep on a conveyor belt

pandemonium in red

imagine human beings…..no, don´t imagine it

it is insane.

Σήμερα φόρεσα ένα
ζεστό κόκκινο αίμα
σήμερα οι άνθρωποι μ ‘αγαπούν
μια γυναίκα μού χαμογέλασε
ένα κορίτσι μού χάρισε ένα κοχύλι
ένα παιδί μού χάρισε ένα σφυρί

Σήμερα γονατίζω στο πεζοδρόμιο
καρφώνω πάνω στις πλάκες
τα γυμνά άσπρα ποδάρια των περαστικών
είναι όλοι τους δακρυσμένοι
όμως κανείς δεν τρομάζει
όλοι μείναν στις θέσεις που πρόφτασα
είναι όλοι τους δακρυσμένοι
όμως κοιτάζουν τις ουράνιες ρεκλάμες
και μια ζητιάνα που πουλάει τσουρέκια
στον ουρανό

Δυο άνθρωποι ψιθυρίζουν
τι κάνει την καρδιά μας καρφώνει;
ναι την καρδιά μας καρφώνει
ώστε λοιπόν είναι ποιητής

ΜΙΛΤΟΣ ΣΑΧΤΟΥΡΗΣ

«Από τη συλλογή η πληγωμένη άνοιξη»

ποιήματα του Μίλτου Σαχτούρη μπορείτε να βρείτε εδω:http://users.uoa.gr/~nektar/arts/poetry/miltos_saxtoyrhs_poems.htm

Σκληροτράχηλο το σώμα
οι μύες παλεύουν μεταξύ τους
ποια ομάδα θα κυριαρχήσει στην άλλη
βλέπεις δεν αιματώνονται το ίδιο καλά όλες
έτσι οι συσπάσεις και οι απρόσμενες
εκρήξεις πόνου είναι συχνές
γι’ αυτό η νίκη θα κριθεί στα σημεία.

[Μέχρι τότε η καθημερινή άσκηση
έχει τον λόγο]

 [εικόνα: Jaya Suberg]