I’m afraid of people

When the primitive feeling inside them awakens

I’m afraid of people

When their eyes fill up with hatred and enmity

I’m afraid of people

When their hand instead of holding pen, are holding gun

I’m afraid of people

When their words are hiding poison

Dread their need

For sovereignty which deprives freedom

I grieve thinking

So many evolution centuries seem to have passed in vain

I fear for our future

Could it be gloomier than our past?

Φόβος

Φοβάμαι τους ανθρώπους

Όταν το πρωτόγονο αίσθημα μέσα τους ξυπνά

Φοβάμαι  τους ανθρώπους

Όταν τα μάτια τους γεμίζουν με μίσος και έχθρα

Φοβάμαι τους ανθρώπους

Όταν στα χέρια αντί για πένα κρατάνε όπλο

Φοβάμαι τους ανθρώπους

Όταν στα λόγια τους κρύβεται δηλητήριο

Τρέμω την ανάγκη τους

Για κυριαρχία που στερεί την ελευθερία

Θλίβομαι  σκεπτόμενη

Τόσους αιώνες εξέλιξης που μοιάζουν μάταιοι

Φοβάμαι το μέλλον μας

Μήπως είναι πιο ζοφερό…

                                                But

                                            still the

                                      earth endures

 Although the tides

      may rise and

fall

                   as those winds of

change do

                              blow,

                               the

                           deserts

                   becoming oceans,

whilst

        farmers fields

    may cease to grow.

But

            stardust

       is born eternal,

                                   this is a spark

                                      that never

                                           dies.

                 Mankind always

                      seems so

                        infernal.

                           The

                       rains are

                   heaven’s cries.

                                         But

                                     still the

                              earth  endures.

                         Can

somebody

please tell me why?

                                 .      Or

                                     if they

                              know how do I?

Just another piece expelled from this planet.

On this island night comes

at mid-day.

Time is a train,

as usual running late along

a golden rail which

crosses the clock´s face

East to West.

He who makes it here

wonders for the rest of his days

why he is now blind,

seeing only in dreams and nightmares.

He gropes around, hopes

to find a treasure

hidden in the hole where Alice

plunged after her rabbit.

His name is not Alice.

I wade into dark water

I cannot swim

I live in bleakness

I do not blink

I exist in eddies of experience

I will not explore

I pray pleasures of prison

I cannot swim

I know addiction as an ally

I do not blink

I sense sanctuary of the cave

I will not explore

I caress, claw, contemplate suicide

I cannot swim

I flatter fetid floor of my failure

I do not blink

I fear success and solitude

I will not explore

I drown in defined darkness

I do not swim, blink or explore

Διαβάζονται/ακούγονται μαζί

Τα πάθη της αγάπης
Παντού νερά, σαν τα φλαμανδικά τοπία που

δεν περνάει φως ή ψάρι, κι από τα έγκατα φω-

νές, θούρια πολιορκητών, ραγίσματα, λαβω-

ματιές από τους μέσους χρόνους, όψεις βαρβά-

ρων χρυσωμένες και πονάνε.

*

Με το λαγούτο σταυρωτά στο στήθος, και το

καρφί στο μάτι, πέρα πέρα, άντρες γενναίοι,

κόρη ευγενική, και γύρω μαίνονται φουσάτα—

*

Ωραία ζωγραφιά και πράσινη, που θα την πω

τα πάθη της αγάπης.

Ιστορίες για τα βαθιά, Κέδρος, 1983, σ. 19

Tom Waits “Green Grass”, Real Gone, release date 3 Oct. 2004

ΧVIII

Τα πολλά τα λόγια τα βαριέμαι.

Μα και τα λίγα επίσης.

Ακόμα και τα ελάχιστα ναι και όχι με κουράζουν.

Προτιμώ με το κεφάλι μου να νεύω πάνω κάτω.

Ηχεί τουλάχιστον ωραία σαν κουδουνίστρα.

ΧΙΧ

Οι λέξεις είναι βδέλλες που μου πιπιλάνε το μυαλό .

Η ποίηση είν’ η στάχτη που με βοηθάει να τις ξεκολλάω.

ΧΧIV

Οι λέξεις είναι σκαλοπάτια που οδηγούν

από το σκοτεινό υπόγειο στο φως.

Πριν όμως τους εμπιστευθείς το βάρος σου

πρέπει να δοκιμάζεις αν μπορούν να το σηκώσουν.

 Αλλιώς αν είναι σάπια ή φαγωμένα

σε ξαναστέλνουν κουτρουβάλα στο σκοτάδι.

ΑΡΓΥΡΗΣ ΧΙΟΝΗΣ.

Ι
Είπε ο γλάρος:
γείρε τη φτερούγα σου,
σ’ αυτόν τον νοτιά/
ΙΙ
αργεί το κύμα,
μονάχο να φορτώσει,
όλον τον πόντο/
ΙΙΙ
το καλοκαίρι,
όπου και αν πλάγιασε,
στα χείλη ξυπνά/
ΙV
σπόρος ή ανθός;
του ήλιου η ποίηση,
στο φως φυτρώνει/
V
ο καιρός περνά,
μα το χιόνι αντέχει,
την αχνή ζέστη/
VI
μες στην καρδιά μου,
αιφνίδιος θάνατος,
η προδοσία/
VII
γαλάζια πίκρα
-παρότι ανέμελη-
τη νύχτα σβήνει/
VIII
σκόρπια στη φωτιά,
μικροπαιχνιδίσματα,
των λευκών άστρων/
IX
το μόνο θέρος,
των παιδιών το κάτουρο,
στην ψιλή άμμο/

πίνακας: Βλαντιμίρ Βολέγκοβ – παιδιά στην παραλία

Αύγουστος

Αντικριστά

η ζάχαρη

και και τα ροδάκινα.

Κι ο ήλιος

το απομεσήμερο

κουκούτσι σε καρπό.

–

Φυλάει προσεχτικά

το καλαμποκίσιο στάχυ

το γέλιο του

σκληρό και κίτρινο.

–

Αύγουστος.

Μαύρο ψωμί τρώνε τα παιδιά

κι υπέροχο φεγγάρι.

Φεντερίκο Γκαρθία Λόρκα.