Στάμος Σέμσης & Μιχάλης Μπουρμπούλης, Η νύχτα έχει όνομα
(τραγούδι: Ανδρέας Καρακότας / δίσκος: Γενναίοι έρωτες (1997))

Η κιβωτός

«Θέλω» της είπε «να φτιάξω μία κιβωτό.
Θα κλείσω μέσα σε ζευγάρια όλα τα είδη της αγάπης μου.
Τα παχύδερμα απογεύματα χωρίς εσένα
που περπατούν αργόσυρτα
τινάζοντας τις προβοσκίδες στον αέρα
τις αγριόχηνες των φιλιών
που ποτέ δεν άγγιξαν τα χείλη μου
τις λαίμαργες ύαινες του πόθου μου
τους σκορπιούς της απουσίας σου».
Αυτή χαμογελούσε τρυφερά, όπως νανουρίζουμε τον πόνο.
«Αχ εσείς οι ποιητές», αναστέναξε βαθιά,
με τα μαυσωλεία ποιήματα κοροϊδεύετε τον χρόνο».
Έβγαλε το μαύρο της φουστάνι,
κι όλο το τώρα κύλησε μεταξωτό στο πάτωμα.
Και ύστερα τον οδήγησε στην πιο αρχαία κιβωτό,
στο ολόγυμνό της σώμα.

Ανέκδοτο ποίημα της Χλόης Κουτσουμπέλη (δημοσιεύτηκε στη σελίδα της ποιήτριας στο Facebook στις 2 Ιουλίου του 2010)

Translatum: Poetry of Thessaloniki / Χλόη Κουτσουμπέλη

Τα παλαιά χρόνια όταν υπέφερε κάποιος υπέφερε κατά μόνας και τον βοηθούσε ο όποιος περίγυρος. Σήμερα η δυστυχία ο πόνος και η εξαθλίωση έχουν ενσωματωθεί στην κοινωνία του θεάματος. Είμαστε σε ζωντανή σύνδεση με τη δυστυχία του άλλου αλλά δεν μπορούμε να τον βοηθήσουμε. Ακόμα κι αν τον βοηθήσουμε οργανωμένα θα είναι για να μπορέσουμε αύριο να έχουμε οφέλη, άρα στην πραγματικότητα να εκμεταλλευτούμε τη δυστυχία του προκαλώντας του μια ακόμη μεγαλύτερη δυστυχία.

Ο όρος ανθρωπιστικές τραγωδίες είναι το ακαδημαϊκό προκάλυμμα της επέλασης του «πολιτισμένου κόσμου» που σωρεύει και τοκίζει τις δυστυχίες. Η ελεημοσύνη έρχεται να σπαράξει και το τελευταίο χιλιοστό αξιοπρέπειας. Χωρίς αξιοπρέπεια δεν μπορείς να βγεις απ’ την όποια τραγωδία και να ορθοποδήσεις. Θα είσαι πάντα υποχείριο του ελεήμονα, που αυτάρεσκα σκουπίζει το χνώτο της ζητιανιάς απ’ το ναρκισσιστικό καθρέφτη της καλοζωίας του.

Η εξουσία υπογραμμίζει την ανωτερότητά της με την ελεημοσύνη. Η ελεημοσύνη είναι ο βρυχηθμός του…

Is it still Aleppo now that it’s flattened into anonymous rubble?

How much more destruction can it take before it is seen to be destroyed?

Horror upon horror dulls the senses until the little children

Covered in grey dust, fighting to breathe become commonplace

To our eternal shame.

This war, the warlords say, will go on – maybe ten years more.

For what? This whole frightening idiocy must be stopped

Before the population comprises grey dusted people,

Limbless, sightless, immobile, buried under giant piles of man-made debris.

What use is Politics when this is the result?

Regimes fight Regimes for control while all around

Their people are dying. Listen to the terrible wailing of the bereaved

Trying to make sense of the indefensible.

And the bombing goes on, and the gassings go on, and the dying goes on

And the lost youth with nothing left to live for

With deadened…

Φίλοι από την πρώην Γιουγκοσλαβία

Τί είναι το να περάσετε μια νύχτα μαζί μας,
φίλοι;

Δε ξέρω
τι κάνετε.

Τι γράφετε.

Με ποιον πίνετε.

Ποια βιβλία διαβάζετε.

Δε ξέρω καν
ούτε αν είμαστε ακόμη φίλοι.

(Sarajevska ratna zbirka / Πολεμική συλλογή από το Σαράγιεβο, 1992)

She lies in the dirt road, snubbing.

Wind-blown clouds scurry to a crescent moon,

shadowing her naked legs while

ripped skin bleeds.

Her tear-streaked face studies

the stars and clouds,

a scene almost beautiful

but for the terror of this day.

So tired. She wants to sleep,

to forget.

She wants her mom.

But she is alone

on the cold dirt road

in the middle of vast, flat land.

Slowly she rolls to all fours;

stands on shaky legs.

Moonbeams show her jeans in the dust.

Painfully, she inserts her bloody bare feet

into each pant leg.

Soft cotton brings discomfort.

Now the long walk back

toward the distant lights in

the early evening sky,

toward home. Toward safety.

As long as they don’t come back,

she hopes, glancing furtively

over a bruised left shoulder,

quickening her pace thru pain.

For a whole day they kept her.

Snatched her off…