Category Archives: Uncategorized
Άγνωστος Μετανάστης, Μη με φωνάζεις «ξένο»
Επειδή άλλη μάνα με γέννησε
και σ’ άλλη γλώσσα άκουσες εσύ
τα όμορφα παιδικά σου παραμύθια…
μη με φωνάζεις «ξένο»
το ψωμί σου δε διαφέρει απ’ το δικό μου
το χέρι σου είναι όμοιο με το δικό μου,
σαν τη φωτιά καίει
και η δική μου φωτιά.
Γιατί λοιπόν με φωνάζεις «ξένο»;
Επειδή σ’ άλλους δρόμους βρέθηκα
και σ άλλο λαό γεννήθηκα
και άλλες θάλασσες γνώρισα
και απ’αλλού σάλπαρα;
Αλλά το ίδιο άγχος κρύβουμε κι οι δυο
η ίδια εξάντληση
στην πλάτη μας βαραίνει,
αυτή που συντρίβει το κάθε θνητό
μέσ’ απ’ του χρόνου τα σκοτάδια
από τότε που σύνορα δεν είχαν τεθεί
κι ανάμεσά μας ακόμη δεν είχαν φθάσει
όσοι διχάζουν
και σκοτώνουν το φτωχό,
αυτοί που κλέβουν
και μοιράζουν ψέμματα,
αυτοί που εμπορεύονται κι εμάς
και θάβουν αδίστακτα τα όνειρά μας
όσοι εφεύραν αυτή τη λέξη
τη σκληρή: «ξένος».
λέξη παγωμένη και γεμάτη θλίψη
που θυμίζει αλησμοσύνη κι εξορία.
Αν θέλεις το καλό μου να είσαι καλός
σταμάτα τώρα να με φωνάζεις «ξένο»
αν θέλεις, κοίταξέ με στα μάτια,
πιο πέρα απ’ το μίσος
ας φθάσει η ματιά σου,
ας ξεπεράσει φόβο, εγωισμό.
Για δες, άνθρωπος είμαι κι εγώ
Όχι, δεν είμαι «ξένος»!
Βασιλική Β. Παππά, Βία / Violence
Ανομήματα: ο χειραφετητικός λόγος των ποιητριών
Ανομήματα: ο χειραφετητικός λόγος των ποιητριών
Κατερίνα Γώγου, Θολούρα
Γράφει: Σοφία Κολοτούρου
Το Περιοδικό για τη Διατάραξη της Κοινής Ησυχίας και η ποιήτρια Σοφία Κολοτούρου δημιουργούν τη στήλη Ανομήματα, ως έναν χώρο όπου θα αναδεικνύεται ο γυναικείος λόγος με την μορφή της ποίησης. Αυτό που οδήγησε τη σκέψη μας στη δημιουργία του χώρου αυτού μέσα στις σελίδες του Περιοδικού για τη Διατάραξη της Κοινής Ησυχίας είναι η διαπίστωση ότι ενώ οι γυναίκες γράφουν, παραμένουν περισσότερο αόρατες από τους άντρες ποιητές, ενώ συχνά χρειάζεται να μετέλθουν ένα ιδίωμα το οποίο να «αποδεικνύει» ότι είναι «ισότιμες» με τους άντρες. Θέλουμε να αναζητήσουμε τις γυναικείες φωνές που περιγράφουν σε στίχους το πώς έχουν βιώσει τη γυναικεία τους υπόσταση. Ή το πώς βιώνουν τον κόσμο γύρω τους. Θέλουμε να κάνουμε μια απόπειρα να συγκεντρώσουμε τον Λόγο που μπορεί να ταράξει την κοινή ησυχία της επανάπαυσης στα κυρίαρχα πρότυπα των φύλων. Να δούμε πόσο χειραφετητικός μπορεί να…
View original post 521 more words
Ordeal by Doc Wallace
She lies in the dirt road, snubbing.
Wind-blown clouds scurry to a crescent moon,
shadowing her naked legs while
ripped skin bleeds.
Her tear-streaked face studies
the stars and clouds,
a scene almost beautiful
but for the terror of this day.
So tired. She wants to sleep,
to forget.
She wants her mom.
But she is alone
on the cold dirt road
in the middle of vast, flat land.
Slowly she rolls to all fours;
stands on shaky legs.
Moonbeams show her jeans in the dust.
Painfully, she inserts her bloody bare feet
into each pant leg.
Soft cotton brings discomfort.
Now the long walk back
toward the distant lights in
the early evening sky,
toward home. Toward safety.
As long as they don’t come back,
she hopes, glancing furtively
over a bruised left shoulder,
quickening her pace thru pain.
For a whole day they kept her.
Snatched her off…
View original post 98 more words
Epitaph to a Dog
Lord George Gordon Byron
Near this Spot
are deposited the Remains of one
who possessed Beauty without Vanity,
Strength without Insolence,
Courage without Ferosity,
and all the virtues of Man without his Vices.
This praise, which would be unmeaning Flattery
if inscribed over human Ashes,
is but a just tribute to the Memory of
BOATSWAIN, a DOG,
who was born in Newfoundland May 1803
and died at Newstead Nov. 18th, 1808.
When some proud Son of Man returns to Earth,
Unknown to Glory but upheld by Birth,
The sculptor’s art exhausts the pomp of woe,
And storied urns record who rests below:
When all is done, upon the Tomb is seen
Not what he was, but what he should have been.
But the poor Dog, in life the firmest friend,
The first to welcome, foremost to defend,
Whose honest heart is still his Master’s own,
Who labours, fights, lives, breathes…
View original post 130 more words
how to write poetry today by Richard Hedley Atkinson
always
do
it
for
cheap
laughs
at
the
expense
of
someone
disabled
like
Trump
and
that
should
get
a
laugh
and
always
end
on
a
happy
note
and
have
something
in
the
poem
that
says
something
strongly
moral
like
an
old
episode
of
friends
or
even
the
70’s
detective
series
McCloud
which
also
had
lighter
moments
and
he
had
a
serious
look
which
every
poem
should
have
during
the
moral
stuff
for
a
better
world
and
healing
even
for
the
poor
and
disabled
like
what
Trump
is
and
remember
fellow
poets
always
say
inner
lurve
is
ok
but
only
if
you
can
afford
it
or
a
cheap
bottle
of
cider
that
causes
you
problems
as
in
getting
arrested 28
times
or
just
a
black
eye
you
can’t
remember
how
you
got
it
or
just
sad
urination
problems.
ΤΟΠΙΟ.
για τη φωτογραφία και την κριτική

-Ένα κορίτσι πνίγεται μέσα στο μαύρο
εγώ ανεβαίνω σ’ έναν άσπρο ουρανό.
Μέσα στον έρημο χιονιά
ένας παπάς κατάμαυρος μέσα στην παγωνιά
λίγα μαύρα πουλιά σ’ ένα κλάδί
κι ένα μόνο λουλούδι και μια φωνή:
-Εγώ ανεβαίνω σ’ έναν άσπρο ουρανό
μέσα στο μαύρο πνίγεται ένα κορίτσι.
Η ΣΤΑΧΤΗ
Η στάχτη που μένει
το χιόνι που λιώνει
ένα μικρό άσπρο χέρι
διωγμένο
που παγώνει
τα δάση ψηλά με τις φωτιές
τα δάση που καίγονται
τα όνειρά μου.
Μιλτοσ Σαχτούρης
Από τη συλλογή : Ο περίπατος 1960
ένα παιδί..
για τη φωτογραφία και την κριτική

με το πρόσωπο κολλημένο στο τζάμι
κοιτάζω εκστατικά
πίσω απ’ τις στάλες της βροχής
ένα πολύχρωμο κόσμο
κρύβω μέσα μου ένα παιδί
με τις τσέπες γεμάτες μπίλιες
μέσα στον χειμώνα
ένα παιδί με δακρυσμένα μάτια
για το γατάκι του που πέθανε
για το λουλούδι που μαράθηκε
για όσους έφυγαν χωρίς επιστροφή
κρύβω μέσα μου ένα παιδί
με τρύπιο παλτό
που λαχταράει τα ζεστά κάστανα
τη γειτονιά και τους φίλους
την άνοιξη που θάρθει
κρύβω μέσα μου ένα παιδί
που δεν δέχεται
πως μπορεί να γελάω
όταν την ίδια στιγμή κάποιος κλαίει
κρύβω μέσα μου ένα παιδί
απαρηγόρητο
που θάθελε να φτιάξει τη ζωή
στα μέτρα της καρδιάς του
Τόλης Νικηφόρου.
αναρχικά -1979
Μπορείτε να βρείτε το έργο του ποιητή εδω:.http://www.nikiforou-poems.gr/gr/
New Greek poetry after its crisis
Piano Poetry Pantelis Politics
Below is my review of two anthologies of new Greek poetry which appears in the Journal of Modern Greek Studies 34:2 (October 2016). It places in α broad context of literary configurations Crisis: Greek Poets on the Crisis (2014), edited by Dinos Siotis, and Futures: Poetry of the Greek Crisis (2015), edited by Theodoros Chiotis. The review is a counterpart to my essay “Left Melancholy in the Greek Poetry Generation of the 2000s after the Crisis of Revolution and Representation” which appeared as Journal of Modern Greek Studies “Occasional Paper” 10 earlier this year. (This is the to press version of the review.The final, pdf version is available on the Journal of Modern Greek Studiessite and through Project Muse.)
As an introduction to the review, poet Michalis Katsaros (1919-98) reads in Greek his legendary poem “My Testament” (1950).
Theodoros Chiotis, editor, Futures: Poetry of the Greek Crisis…
View original post 1,683 more words

