Νυχτερινό Επεισόδιο

Κάρφωσε το καρφί στον τοίχο. Δεν είχε
τι να κρεμάσει. Το κοιτούσε καθισμένος
άντικρυ στην παλιά καρέκλα. Δεν μπορούσε
τίποτα να σκεφτεί, να θυμηθεί. Σηκώθηκε,
σκέπασε το καρφί με το μαντίλι του. Κι άξαφνα
είδε το χέρι του μελανιασμένο, βαμμένο
απ’ το φεγγάρι που στεκόταν στο παράθυρο. Ο φονιάς
είχε πλαγιάσει στο κρεββάτι του. Τα πόδια του,
γυμνά, ισχυρά, μ’ άψογα νύχια, μ’ έναν κάλο
στο μικρό δάχτυλο, ξεπρόβαιναν απ’ την κουβέρτα
κι οι τρίχες καμπύλωναν ερωτικά. Έτσι πάντα
τ’ αγάλματα κοιμούνται με τα μάτια ανοιχτά
κι ούτε είναι να φοβάσαι όποιο όνειρο, όποιο λόγο—
τον πιστό μάρτυρα που σου χρειάζονταν τον έχεις,
τον ακριβόλογο κ’ εχέμυθο, γιατί, το ξέρεις,
τ’ αγάλματα δεν προδίνουν ποτέ, μονάχα αποκαλύπτουν.

Nightly Event

He hammered the nail on the wall. He didn’t
have anything to hang. He stared at it sitting
on the old chair opposite it. He couldn’t
think or remember…

οι λέξεις και οι φράσεις παρμένες απο την εφημερίδα δρόμου ΑΠΑΤΡΙΣ
https://apatris.info/el/

Είναι ένα πρόσωπο φωτεινό, σιωπηλό, καταμόναχο
σαν ολόκληρη μοναξιά, σαν ολόκληρη νίκη
πάνω στη μοναξιά. Αυτό το πρόσωπο
σε κοιτάζει ανάμεσα από δυο στήλες ασάλευτο νερό.

Και δεν γνωρίζεις ποιο απ΄ τα δύο πείθει
Περισσότερο.

Γιάννης Ρίτσος (translatum)
Γιάννης Ρίτσος (ιστολόγιο)

στον Αντώνη

κάθε φορά που ακούω
τις καμπάνες να χτυπούνε πένθιμα
ξαπλώνω κάτω και καμώνομαι την πεθαμένη
ξέρω πως προτού αρχίσω να μυρίζω
θα έρθεις να μου κλέψεις τα υπάρχοντα
για να ανοίξω τα μάτια
και να σου πιάσω με δύναμη το χέρι

η αλλαγή του χρόνου
με βρίσκει άρρωστη σ’ ένα κρεβάτι
έχω ανάγκη να σε καταπιώ
όχι σαν φάρμακο
μα σαν σωτηρία

μόλις γλυκά σε πάρει ο ύπνος στην αγκαλιά μου
οι κουρτίνες στο υπνοδωμάτιο
αποκτούν μιλιά και
μου διηγούνται ιστορίες
για άντρες που χαθήκανε στον πόλεμο
ή πνιγήκανε μέσα σε σωρούς εγγράφων στο γραφείο
για παιδιά που κλαίνε ζητώντας την μητέρα τους
για περασμένες μου αγάπες
τότε σε φιλάω στο μέτωπο
κι αθόρυβα σηκώνομαι να κλείσω το παράθυρο

There  is something in the air
and we breathe it everyday
a war of attrition
an ugly game of lies
as the politics of austerity
bites and pinches our lives.

Today, this country
is no gentle place
the sky full of tory toxitity
as they tear apart the welfare state
and so much more.

Easy to lose control
trying to feed hungry hearts
all we need is love they say
but on poverty’s line
it’s the only thing 
we have now for free.

It feels like 1979 again
but with more of a sting
as  politicians pickpocket
daily from our purse
and bankers bonuses still pile high.

Silence is not golden
time for them to hear us shout
beyond their false mirrors
no use just complaining
in the darkness we must sow light  
as they treat us with derision
time to drive these bastards out.

Στάμος Σέμσης & Μιχάλης Μπουρμπούλης, Η νύχτα έχει όνομα
(τραγούδι: Ανδρέας Καρακότας / δίσκος: Γενναίοι έρωτες (1997))

Η κιβωτός

«Θέλω» της είπε «να φτιάξω μία κιβωτό.
Θα κλείσω μέσα σε ζευγάρια όλα τα είδη της αγάπης μου.
Τα παχύδερμα απογεύματα χωρίς εσένα
που περπατούν αργόσυρτα
τινάζοντας τις προβοσκίδες στον αέρα
τις αγριόχηνες των φιλιών
που ποτέ δεν άγγιξαν τα χείλη μου
τις λαίμαργες ύαινες του πόθου μου
τους σκορπιούς της απουσίας σου».
Αυτή χαμογελούσε τρυφερά, όπως νανουρίζουμε τον πόνο.
«Αχ εσείς οι ποιητές», αναστέναξε βαθιά,
με τα μαυσωλεία ποιήματα κοροϊδεύετε τον χρόνο».
Έβγαλε το μαύρο της φουστάνι,
κι όλο το τώρα κύλησε μεταξωτό στο πάτωμα.
Και ύστερα τον οδήγησε στην πιο αρχαία κιβωτό,
στο ολόγυμνό της σώμα.

Ανέκδοτο ποίημα της Χλόης Κουτσουμπέλη (δημοσιεύτηκε στη σελίδα της ποιήτριας στο Facebook στις 2 Ιουλίου του 2010)

Translatum: Poetry of Thessaloniki / Χλόη Κουτσουμπέλη

Τα παλαιά χρόνια όταν υπέφερε κάποιος υπέφερε κατά μόνας και τον βοηθούσε ο όποιος περίγυρος. Σήμερα η δυστυχία ο πόνος και η εξαθλίωση έχουν ενσωματωθεί στην κοινωνία του θεάματος. Είμαστε σε ζωντανή σύνδεση με τη δυστυχία του άλλου αλλά δεν μπορούμε να τον βοηθήσουμε. Ακόμα κι αν τον βοηθήσουμε οργανωμένα θα είναι για να μπορέσουμε αύριο να έχουμε οφέλη, άρα στην πραγματικότητα να εκμεταλλευτούμε τη δυστυχία του προκαλώντας του μια ακόμη μεγαλύτερη δυστυχία.

Ο όρος ανθρωπιστικές τραγωδίες είναι το ακαδημαϊκό προκάλυμμα της επέλασης του «πολιτισμένου κόσμου» που σωρεύει και τοκίζει τις δυστυχίες. Η ελεημοσύνη έρχεται να σπαράξει και το τελευταίο χιλιοστό αξιοπρέπειας. Χωρίς αξιοπρέπεια δεν μπορείς να βγεις απ’ την όποια τραγωδία και να ορθοποδήσεις. Θα είσαι πάντα υποχείριο του ελεήμονα, που αυτάρεσκα σκουπίζει το χνώτο της ζητιανιάς απ’ το ναρκισσιστικό καθρέφτη της καλοζωίας του.

Η εξουσία υπογραμμίζει την ανωτερότητά της με την ελεημοσύνη. Η ελεημοσύνη είναι ο βρυχηθμός του…

Is it still Aleppo now that it’s flattened into anonymous rubble?

How much more destruction can it take before it is seen to be destroyed?

Horror upon horror dulls the senses until the little children

Covered in grey dust, fighting to breathe become commonplace

To our eternal shame.

This war, the warlords say, will go on – maybe ten years more.

For what? This whole frightening idiocy must be stopped

Before the population comprises grey dusted people,

Limbless, sightless, immobile, buried under giant piles of man-made debris.

What use is Politics when this is the result?

Regimes fight Regimes for control while all around

Their people are dying. Listen to the terrible wailing of the bereaved

Trying to make sense of the indefensible.

And the bombing goes on, and the gassings go on, and the dying goes on

And the lost youth with nothing left to live for

With deadened…

Φίλοι από την πρώην Γιουγκοσλαβία

Τί είναι το να περάσετε μια νύχτα μαζί μας,
φίλοι;

Δε ξέρω
τι κάνετε.

Τι γράφετε.

Με ποιον πίνετε.

Ποια βιβλία διαβάζετε.

Δε ξέρω καν
ούτε αν είμαστε ακόμη φίλοι.

(Sarajevska ratna zbirka / Πολεμική συλλογή από το Σαράγιεβο, 1992)