κοιμήσου ακόμα λίγο σύντροφε

γιατί η νύχτα ακόμα στάζει πίσσα από τα μάτια μας

καήκανε σύντροφε τα βλέφαρά μας από την αναμονή

και πάντα το αύριο που περιμέναμε δεν ερχότανε

ξεκούρασε σύντροφε τα μάτια σου

γιατί στον πόλεμο των πλανητών είδες πολλά

αστέρια να φλέγονται και γαλαξίες να ξορκίζουνε το θάνατο

ανάπαυσον σύντροφε τα χέρια σου

που χτίσανε μετερίζια λεβεντιάς πάνω στο γράμμο

αυτά τα χέρια που κοπήκανε για τριάντα αργύρια βρετανικά

μην άλλο μου μιλάς καλέ μου σύντροφε

γιατί μου στάθηκες πιστός σε μέρες που μας ξεγελούσαν όλοι

πολίτες και οπλαρχηγοί και εν αποστρατεία σοσιαλιστές

κι αυτός ο ίδιος ο ξεδιάντροπος ο ήλιος βασιλιάς

που έπρεπε στη βάρκιζα να μην ξημέρωνε

παρά να έστελνε δυνάμεις σκοτεινές καταστολής

για να ξεπλύνουν τη ντροπή κι εκείνα τα δάκρυα τα καυτά

που κύλησαν μέχρι τη θάλασσα του αργοσαρωνικού

κι ίσαμε σήμερα καίει τούτος ο κόλπος

ξεκούρασε τα πόδια τα πολεμικά σου σύντροφε

Starting From the End

My love,

Once again I stayed awake all night thinking of you.
I cried that you weren’t next to me in bed then I got angry
with you, with me with the others as if it was their fault for our
situation. That we took separate ways each on their own or with
separate others; that we finally couldn’t manage it.
I don’t believe it. I refuse to accept it.
Although from another point of view it was I who drove things
that way, I who took the final decision, I who asked you to leave.
And now I spend my night before the window searching the
street with my eyes waiting to see you pass in front of the house,
come inside ring the bell and tell me you can’t live without me
and I desperately fall in your arms.
Three months have already gone…

Μίκης Θεοδωράκης & Δήμητρα Μαντά, Ο κύκλος του νερού
(τραγούδι: Αγγελική Ιονάτου / δίσκος: Μια θάλασσα γεμάτη μουσική (1994))

Σε αναμονή

[Ενότητα οι κόμποι και το χτένι. (1976-1979)]

Πώς να συνηθίσω στη μοναξιά
εγώ που αγαπήθηκα τόσο πολύ;
Έπαιζε το ραδιόφωνο ένα όμορφο μελαγχολικό τραγούδι
κι είχε πιάσει μια φθινοπωριάτικη βροχή–
1η του Οκτώβρη.
Και τότε έκλαψα. Η μοναξιά έρχεται.
Κι ο πόνος θα ‘ναι δικός μου
τι κι αν στέκονται άλλοι τριγύρω;
Όμως πορεύομαι. Τεντωμένο δοξάρι
ρουφώ τη ζωή – στον αγώνα και στην αγάπη.
Τεντωμένο δοξάρι – κι η μοναξιά ας φρενιάζει.
Όχι όπως εσείς
που δεν έχετε ούτε τη γεύση
από στυφό κυδώνι.
Σεις που σταυρώσατε τη νιότη
στα τεντωμένα μαλλιά
σε ρούχα μακρυμάνικα
–και τα βράδυ τα μάτια να γυαλίζουν
από επιθυμίες ανείπωτες,
κι οι ψυχές γεμάτες πάθη–
σεις που εξορίσατε τη ζωή.
Θυμάμαι το καλοκαίρι στους δρόμους του χωριού
τα πόδια μου άσπρα…

Στο δέρμα που ακουμπάω τον κύκλο της βροχής,
ένα στολίδι στίξης με περιορισμένη ακρίβεια,
φυτρώνει/
ορίζω τη διάρκειά του ώστε
να διεμβολίσει
τη βεβαιότητα του σχήματος/
οι αχνές γραμμές να γίνονται σκληρότερες,
ώσπου να εντοιχιστούν μες στην φθορά,
μια τιμωρία του κορμιού προς τα αλήτικα όρια/

Η αυτοπραγμάτωσή του
αδιαμφισβήτητη:
όλες οι γενετήσιες
εκδοχές
των φυλακισμένων,
σιγούν/

Νυχτερινό Επεισόδιο

Κάρφωσε το καρφί στον τοίχο. Δεν είχε
τι να κρεμάσει. Το κοιτούσε καθισμένος
άντικρυ στην παλιά καρέκλα. Δεν μπορούσε
τίποτα να σκεφτεί, να θυμηθεί. Σηκώθηκε,
σκέπασε το καρφί με το μαντίλι του. Κι άξαφνα
είδε το χέρι του μελανιασμένο, βαμμένο
απ’ το φεγγάρι που στεκόταν στο παράθυρο. Ο φονιάς
είχε πλαγιάσει στο κρεββάτι του. Τα πόδια του,
γυμνά, ισχυρά, μ’ άψογα νύχια, μ’ έναν κάλο
στο μικρό δάχτυλο, ξεπρόβαιναν απ’ την κουβέρτα
κι οι τρίχες καμπύλωναν ερωτικά. Έτσι πάντα
τ’ αγάλματα κοιμούνται με τα μάτια ανοιχτά
κι ούτε είναι να φοβάσαι όποιο όνειρο, όποιο λόγο—
τον πιστό μάρτυρα που σου χρειάζονταν τον έχεις,
τον ακριβόλογο κ’ εχέμυθο, γιατί, το ξέρεις,
τ’ αγάλματα δεν προδίνουν ποτέ, μονάχα αποκαλύπτουν.

Nightly Event

He hammered the nail on the wall. He didn’t
have anything to hang. He stared at it sitting
on the old chair opposite it. He couldn’t
think or remember…

οι λέξεις και οι φράσεις παρμένες απο την εφημερίδα δρόμου ΑΠΑΤΡΙΣ
https://apatris.info/el/

Είναι ένα πρόσωπο φωτεινό, σιωπηλό, καταμόναχο
σαν ολόκληρη μοναξιά, σαν ολόκληρη νίκη
πάνω στη μοναξιά. Αυτό το πρόσωπο
σε κοιτάζει ανάμεσα από δυο στήλες ασάλευτο νερό.

Και δεν γνωρίζεις ποιο απ΄ τα δύο πείθει
Περισσότερο.

Γιάννης Ρίτσος (translatum)
Γιάννης Ρίτσος (ιστολόγιο)

στον Αντώνη

κάθε φορά που ακούω
τις καμπάνες να χτυπούνε πένθιμα
ξαπλώνω κάτω και καμώνομαι την πεθαμένη
ξέρω πως προτού αρχίσω να μυρίζω
θα έρθεις να μου κλέψεις τα υπάρχοντα
για να ανοίξω τα μάτια
και να σου πιάσω με δύναμη το χέρι

η αλλαγή του χρόνου
με βρίσκει άρρωστη σ’ ένα κρεβάτι
έχω ανάγκη να σε καταπιώ
όχι σαν φάρμακο
μα σαν σωτηρία

μόλις γλυκά σε πάρει ο ύπνος στην αγκαλιά μου
οι κουρτίνες στο υπνοδωμάτιο
αποκτούν μιλιά και
μου διηγούνται ιστορίες
για άντρες που χαθήκανε στον πόλεμο
ή πνιγήκανε μέσα σε σωρούς εγγράφων στο γραφείο
για παιδιά που κλαίνε ζητώντας την μητέρα τους
για περασμένες μου αγάπες
τότε σε φιλάω στο μέτωπο
κι αθόρυβα σηκώνομαι να κλείσω το παράθυρο

There  is something in the air
and we breathe it everyday
a war of attrition
an ugly game of lies
as the politics of austerity
bites and pinches our lives.

Today, this country
is no gentle place
the sky full of tory toxitity
as they tear apart the welfare state
and so much more.

Easy to lose control
trying to feed hungry hearts
all we need is love they say
but on poverty’s line
it’s the only thing 
we have now for free.

It feels like 1979 again
but with more of a sting
as  politicians pickpocket
daily from our purse
and bankers bonuses still pile high.

Silence is not golden
time for them to hear us shout
beyond their false mirrors
no use just complaining
in the darkness we must sow light  
as they treat us with derision
time to drive these bastards out.