She lies in the dirt road, snubbing.

Wind-blown clouds scurry to a crescent moon,

shadowing her naked legs while

ripped skin bleeds.

Her tear-streaked face studies

the stars and clouds,

a scene almost beautiful

but for the terror of this day.

So tired. She wants to sleep,

to forget.

She wants her mom.

But she is alone

on the cold dirt road

in the middle of vast, flat land.

Slowly she rolls to all fours;

stands on shaky legs.

Moonbeams show her jeans in the dust.

Painfully, she inserts her bloody bare feet

into each pant leg.

Soft cotton brings discomfort.

Now the long walk back

toward the distant lights in

the early evening sky,

toward home. Toward safety.

As long as they don’t come back,

she hopes, glancing furtively

over a bruised left shoulder,

quickening her pace thru pain.

For a whole day they kept her.

Snatched her off…

Lord George Gordon Byron

Near this Spot
are deposited the Remains of one
who possessed Beauty without Vanity,
Strength without Insolence,
Courage without Ferosity,
and all the virtues of Man without his Vices.
This praise, which would be unmeaning Flattery
if inscribed over human Ashes,
is but a just tribute to the Memory of
BOATSWAIN, a DOG,
who was born in Newfoundland May 1803
and died at Newstead Nov. 18th, 1808.

When some proud Son of Man returns to Earth,
Unknown to Glory but upheld by Birth,
The sculptor’s art exhausts the pomp of woe,
And storied urns record who rests below:
When all is done, upon the Tomb is seen
Not what he was, but what he should have been.
But the poor Dog, in life the firmest friend,
The first to welcome, foremost to defend,
Whose honest heart is still his Master’s own,
Who labours, fights, lives, breathes…

always
do
it
for
cheap
laughs
at
the
expense
of
someone
disabled
like
Trump
and
that
should
get
a
laugh
and
always
end
on
a
happy
note
and
have
something
in
the
poem
that
says
something
strongly
moral
like
an
old
episode
of
friends
or
even
the
70’s
detective
series
McCloud
which
also
had
lighter
moments
and
he
had
a
serious
look
which
every
poem
should
have
during
the
moral
stuff
for
a
better
world
and
healing
even
for
the
poor
and
disabled
like
what
Trump
is
and
remember
fellow
poets
always
say
inner
lurve
is
ok
but
only
if
you
can
afford
it
or
a
cheap
bottle
of
cider
that
causes
you
problems
as
in
getting
arrested 28
times
or
just
a
black
eye
you
can’t
remember
how
you
got
it
or
just
sad
urination
problems.

-Ένα κορίτσι πνίγεται μέσα στο μαύρο

εγώ ανεβαίνω σ’ έναν άσπρο ουρανό.

Μέσα στον έρημο χιονιά

ένας παπάς κατάμαυρος μέσα στην παγωνιά

λίγα μαύρα πουλιά σ’ ένα κλάδί

κι ένα μόνο λουλούδι και μια φωνή:

-Εγώ ανεβαίνω σ’ έναν άσπρο ουρανό

μέσα στο μαύρο πνίγεται ένα κορίτσι.

Η ΣΤΑΧΤΗ

Η στάχτη που μένει

το χιόνι που λιώνει

ένα μικρό άσπρο χέρι

διωγμένο

που παγώνει

τα δάση ψηλά με τις φωτιές

τα δάση που καίγονται

τα όνειρά μου.

Μιλτοσ Σαχτούρης

Από τη συλλογή : Ο περίπατος 1960

με το πρόσωπο κολλημένο στο τζάμι
κοιτάζω εκστατικά
πίσω απ’ τις στάλες της βροχής
ένα πολύχρωμο κόσμο

κρύβω μέσα μου ένα παιδί
με τις τσέπες γεμάτες μπίλιες
μέσα στον χειμώνα
ένα παιδί με δακρυσμένα μάτια
για το γατάκι του που πέθανε
για το λουλούδι που μαράθηκε
για όσους έφυγαν χωρίς επιστροφή

κρύβω μέσα μου ένα παιδί
με τρύπιο παλτό
που λαχταράει τα ζεστά κάστανα
τη γειτονιά και τους φίλους
την άνοιξη που θάρθει

κρύβω μέσα μου ένα παιδί
που δεν δέχεται
πως μπορεί να γελάω
όταν την ίδια στιγμή κάποιος κλαίει

κρύβω μέσα μου ένα παιδί
απαρηγόρητο
που θάθελε να φτιάξει τη ζωή
στα μέτρα της καρδιάς του

Τόλης Νικηφόρου.

   αναρχικά   -1979

Μπορείτε να βρείτε το έργο του ποιητή εδω:.http://www.nikiforou-poems.gr/gr/

Below is my review of two anthologies of new Greek poetry which appears in the Journal of Modern Greek Studies 34:2 (October 2016). It places in α broad context of literary configurations Crisis: Greek Poets on the Crisis (2014), edited by Dinos Siotis, and Futures: Poetry of the Greek Crisis (2015), edited by Theodoros Chiotis.  The review is a counterpart to my essay “Left Melancholy in the Greek Poetry Generation of the 2000s after the Crisis of Revolution and Representation” which appeared as Journal of Modern Greek Studies “Occasional Paper” 10 earlier this year.  (This is the to press version of the review.The final, pdf version is available on the Journal of Modern Greek Studiessite and through Project Muse.)

As an introduction to the review, poet Michalis Katsaros (1919-98) reads in Greek his legendary poem “My Testament” (1950).

Theodoros Chiotis, editor, Futures: Poetry of the Greek Crisis…

1. Negress

Maybe it’s easier to name a racist in post-structural space.

Baraka manifested metaphors rather than bodies in copula

And Michel mimicked narratives of power

In salons where stick figures watched from chandeliers.

That’s what happens to marginal systems and rugged landscapes

Where all matter begins or ends with a poor prognosis

Like Christmas lights beginning to flicker

or nylon stockings ripped by a cat’s claws.

Skin isn’t polychromatic just because we want our love to last

But your father reminded you what a negress is for

And you said, Don’t take it so seriously before telling me—

We can’t have a baby though Elliot is a good name for a boy

and I always wanted a daughter named Merida.

Prescribing psychoanalysis Freud said women are no substitute for men

when trauma and sex converge

And the Ego is sublimated by interior monologue

Otherwise I would stand in the…

γ)

Πεδίο ναρκοθετημένο η καρδιά μου

όλοι την παρακάμπτουν.

δ)

Δεν  είναι το ύψος από κάτω μου

Αλλά το ύψος από πάνω μου

που με τρομάζει.

Αντίστροφος ίλιγγος.

ε)

Μετά από τόσες ερήμους που διάνυσα,

χωρίς ούτε σταγόνα βροχής,

συνεχίζω να ελπίζω

στην ξαφνική παπαρούνα.

στ)

Μετά από τόσες φορές,

που μέτρησα και ξαναμέτρησα τα δάχτυλά μου,

συνεχίζω να επιμένω

ότι δεν είναι μόνο δέκα .

ζ)

Πάνω στη γη βαδίζω ακόμα κι όμως

μ’ έχουν τυλίξει κι όλας του θανάτου οι ρίζες.

η)

Η σιωπή αποψιλώνει την ψυχή μου

κι εγώ επιμένω να φυσάω δέντρα.

……

ι)

Η αιωνιότητα είναι φτιαγμένη από στάχτη,

ψυχών αποκαΐδια που την ονειρεύτηκαν…

…….

ιγ)

Ελάχιστη φλόγα του σπίρτου.

Κάθε που ανάβεις ένα τσιγάρο,

ονειρεύεσαι δάση, ονειρεύεσαι πόλεις,

ονειρεύεσαι την ίδια την κόλαση.

ιδ)

όσο περνούν τα χρόνια

μεγαλώνουν οι κλειδαρότρυπες,

μικραίνουν οι πόρτες.

ιε)

όσο περνούν τα χρόνια

λιγοστεύει η ζωή κάτω απ’τα…