O γιος μου,
ο μονάκριβος γιος μου,
αυτός που ποτέ δεν είχα,
θα ήταν άντρας σήμερα.
Κινείται
στον άνεμο
άυλος, χωρίς όνομα.
Μερικές φορές
έρχεται
-πιο ελαφρύς απ’ τον αέρα-
και ακουμπά το κεφάλι του
πάνω στον ώμο μου
View original post 62 more words
A new crossover disk of popular and art songs, So Many Things (2016), reminds us that Cavafy continues to be among the 20th-century poets in any language who have been most often set to music. I became fully aware of this distinction when in 2011 pianist Pantelis Polychronidis and I started our long-term collaborative project to explore systematically his settings, and we were astonished by the sheer number of composers, variety of languages, and breadth of genres. You name the style and the format, somebody has already used it to make music with the Alexandrian author. In a Greek co-authored article we attributed his popularity among musicians to a score-like openness and availability of much Cavafian poetry.
While some disks are devoted to entire Cavafy song cycles, many others, like the most recent one, include only one or two poems by him. Leading mezzo Anne Sofie von Otter…
View original post 206 more words
Ο Μιχάλης Κατσαρός, ειρωνικός και ανατρεπτικός , αντιεξουσιαστής και παιγνιώδης , είχε οργανώσει μέσα από το έργο του τις άμυνές του για να μη γίνει κτήμα άλλων, αλλά να παραμείνει «κτήμα εσαεί» όλων εκείνων που παραμένουν «σκοτεινοί συνωμότες»
Οι ουλές
Σαν πεινασμένα στόματα που δεν εχόρτασαν,
ανοίγουν οι επιθυμίες πληγές απάνω μας,
που μένουν ανοιχτές και δεν περνούν,
πληγές που μας πονούν.
Αν χέρι συμπονετικό δε μας τις γιάνει,
αν λόγος συμπονετικός δεν μας γλυκάνει,
λόγος παρήγορος, που ξέρει, απαλός,
τα τραύματα αφορμίζουν.
Περνάει καιρός και κλείνουν,
γιατί πρέπει να ζήσουμε.
Όμως σημάδια αφήνουνε,
ουλές, που φαίνονται άσχημες, βαθιές.
Οι αληθινές μορφές είναι τυραννισμένες.
Κι ας μη μας λένε τότε,
ας μην κατηγορούν, που είμαστε
οι παραμορφωμένοι.
Από τη συλλογή Της μοναξιάς και της έπαρσης (1951) της Ζωής Καρέλλη
Οι ποιητές της Θεσσαλονίκης τον 20ό αιώνα και ως σήμερα (ανθολογία) / Ζωή Καρέλλη
Αρχική προσθήκη
Σήμερα, 31 Οκτωβρίου 2016, συμπληρώθηκαν 128 χρόνια από τη γέννηση του λογοτέχνη Ναπολέοντα Λαπαθιώτη. Δυστυχώς διάφορες άλλες υποχρεώσεις δεν μου επέτρεψαν να ολοκληρώσω κάποιο από τα νεότερα αδημοσίευτα κείμενά μου για τον ποιητή. Αυτό όμως δεν ήταν λόγος να απέχω από την επέτειο· ιδίως τώρα, που για τον λογοτέχνη γράφει ο καθένας χρησιμοποιώντας, κατά κανόνα, έτοιμη και πολύχρονη δουλειά άλλων δημοσιευμένη έντυπα ή ηλεκτρονικά…
Σκέφτηκα λοιπόν ότι θα ήταν καλό να επαναφέρω στη δημοσιότητα ένα παλιότερο, σχεδόν εφ’ όλης της (μέχρι τότε) γνωστής ύλης, κείμενό μου για τον λογοτέχνη. Αν θυμάμαι καλά, δημοσιεύτηκε πρώτη φορά σε δύο μέρη σ’ ένα ηλεκτρονικό περιοδικό, την Άνοιξη και το Φθινόπωρο του 2011. Όποιος το ψάξει σήμερα δεν θα το βρει. Δεν είναι το μοναδικό κείμενό μου που έχει δημοσιευτεί ηλεκτρονικά και αποσύρθηκε στην πορεία… Λειτουργούσα πάντα με την αρχή της, εκατέρωθεν, καλής πίστης. Θεωρώ πως μέσα στα πλαίσια μιας αγαστής συνεργασίας…
View original post 8,947 more words
ΠΑΡΟΜΟΙΩΣΕΙΣ
Σαν τον ποιητή που σκίζει τα χειρόγραφά του και φεύγει για τον
Ωκεανό
σαν τη γυναίκα που αφήνει την κουρτίνα να πέσει κι ενδίδει
σαν ένα προάστιο πολύ μεγάλο για ένα ραχητικό παιδί
σαν το θολό γέλιο του παρείσαχτου σ’ ένα σπίτι που εορτάζει
σαν τους αλήτες που πετάνε μια πέτρα στον ουρανό
σαν αυτό που λέγαμε κάποτε “μια μεγάλη εποχή”
σαν τα μικρά ραφτάδικα στις συνοικίες, όπου ντύνεται κανείς
για να πεθάνει.
SIMILARITIES
Like the poet who rips his writings and goes away to
the Sea
like the woman who lets the curtain fall and gives in
like a big suburb for the rachitic child
like the spiteful laughter of the intruder in a celebratory house
like the street kids who throw a stone toward the sky
like what we once called “a great era!”
like the tailors’ workshops in the suburbs when one dresses
in order to…
View original post 14 more words
Της Μαριάνθης Πλειώνη
Δειλινό στάζει
από κίτρινα φύλλα.
Φθινόπωρου χρώμα.
View original post 58 more words
John Lennon & Paul McCartney, All you need is love (The Beatles, 1967)
Μάταια πράγματα
[Ενότητα Α’. Το δίχτυ των ψυχών]
Γιατί, Θεέ μου, να μην μπορούμε
Να βρεθούμε ολόκληροι μες στην αγάπη,
Να πρέπει να γίνουμε όνειρα
Ενανθρωπισμένα μες σ’ έναν άλλο ύπνο,
Όνειρα, διάφανα φαντάσματα γυμνά.
Ως να μην είμαστε άνθρωποι,
Έμψυχα όντα, κρύβοντας την ωραιότητα
Από ζηλότυπα βλέμματα αγγελικά.
Ως νάμαστε πράγματα κλειστά κι ωραία, μάταια,
Καρτερικά, υπερήφανα, σαν τα βουνά.
Κοχύλια σκληρά, αλαβάστρινα, όστρακα άθραυστα,
Βράχοι αρράγιστοι, κύκνοι σιωπηλοί.
Κανείς δεν ακούει την ψυχή του άλλου.
Κανείς
Κανείς.
Από τη συλλογή Το δίχτυ των ψυχών (1965) του Γιώργου Θέμελη
Οι ποιητές της Θεσσαλονίκης τον 20ό αιώνα και ως σήμερα (ανθολογία) / Γιώργος Θέμελης
ΚΥΡΙΑΚΗ. ΠΑΡΑΖΑΛΗ. Η ΕΛΕΥΘΕΡΗ ΒΟΥΛΗΣΗ
Αντελήφθη σαν ωκεανός όπου μπορούν να λάβουν χώρα μεγάλα κύματα
και κοπάδια ψαριών πραγματικά πολύ μοναχικά.
Το πράσινο το πιο υπερφυσικό θα τα χάσει όλα γιατί τελικά ο Ήλιος είναι αυτός που προστάζει.
Η άσκηση της ελευθερίας δεν υπάρχει αλλά να προσποιηθεί θα πρέπει
– ένα εύρημα που συχνά στην αγορά, στο μπάνιο συμβαίνει – .
Το εφικτό είναι επομένως να χειρίζεται κανείς την ένταση ή το χρόνο που συμφωνούν στην έκθεση, στο σφουγγάρι, στην έβδομη δερμίδα.
Η παραζάλη, τη συνείδηση γδύνει, για παράδειγμα
και συμβαίνουν τέτοια πράγματα:
Από το παράθυρό μου η πτήση της πρώτης γύρης επιτρέπει να επισπευθεί ο απρίλης
και βλασταίνω στη φούστα ή στη δυστυχία εκείνης της γυναίκας που κουβαλάει κορίτσι, εφημερίδα, Κυριακή.
Αργότερα ανεβαίνω στο τρένο που κάθε οδός προς το παρελθόν προτείνει
και καταλήγω πως η κακοτυχία ήταν πάντα της αγάπης η υποτίμηση
πίσω από την οποία μένει το πέρασμα στην τρυφερότητα, το κρυολόγημα, η με την απουσία της ζαρτιέρας τελείωση
Αν δεν αντέχεται η ένταση τρία παραγγέλματα διασφαλίζουν το κλάδεμα μίας ζωής.
Πολύ πιο διεγερτικό από το κατεργασμένο δέρμα, το ορατό ζευγάρωμα ή το φώλιασμα στη γραμματέα είναι η επίγνωση της θνητότητας και η επιζήτηση συντροφιάς
Απ’ την πλευρά μου προτιμώ να διαπραγματεύομαι με το φως και συστήνω σαν νάρθηκα και στέγη την κομψότητα.
Αλλά υπάρχουν χίλιοι τρόποι για να βάλεις το γράμμα σ’ αυτό το έγκλημα.
Σε μερικά πλάτη γεωγραφικά περιορίζονται στο να χορεύουν.
***
Ο ΣΙΝΤΑΡΤΑ ΣΤΟ GOOGLE
Η ιστορία του νεαρού πρίγκηπα που βγαίνει απ’ το παλάτι
και ανακαλύπτει ξαφνικά την αρρώστια και το θάνατο,
την απάτη. Όλα συνέβησαν τόσο ραγδαία… Η απογοήτευση,
γοητευτική, όπως το σεξ. Και αναγκαία. Οφείλουμε
να φάμε πολλά φρούτα και να κατανοήσουμε το Ισλάμ
και η μέρα επίσης θα ευχόταν να έχει εικοσσιτέσσερις ώρες
για εμάς. Αλλά υπάρχει, δεν ξέρω, ένα λάθος
δομής˙ έξω και μέσα, ίσως.
Το πιο σοβαρό από όλα το βλέμμα.
Το πιο ευαίσθητο το δέρμα.
Και υπάρχει μια μορφή ανίας
υγιεινή, των ναρκωτικών η απουσία.
Εδώ βραβεύουν της νιότης το τελείωμα με μια σοφίτα.
Σήμερα είδα έναν πελαργό να φωλιάζει στη μύτη
ενός υπέρμετρου γερανού και είδα
τη διαγώνιο της ανάγκης ιχνογραφημένη από ένα λαγωνικό.
Ποτέ δεν θα μάθω από τι δραπέτευε ο ένορκος
τη σύγχυσή μου δεν θα λάβει υπ’ όψιν αλλά ναι
τον τρόπο με τον οποίο εξηγώ την τάση, να καθηλώνω κόσμο.
Σε εύθετο χρόνο κι ένα δωμάτιο περισσότερο
ή λιγότερο άδειο, πολλοί από εμάς δεν απογοητεύουν.
Αυτοί που έχουν παιδιά, σε καθαρές μορφές απελπισίας προσχωρούν.
Αυτοί του Νοτίου ημισφαιρίου δεν έχουν προβλήματα με το αφηρημένο.
Ναι για τους τυφώνες δυσπιστούν.
***
ΜΩΡΟ
Τι ένταση στο δέρμα φωτεινή
τι επίκειται όλων γιατί θα συμβεί.
Θαύμα, αλλά ανεπιτήδευτο, του καρπού σαν άκρη του κλαδιού.
Ποιος θα μαρτυρούσε τέτοιες αρμοδιότητες απ’ το κλαδί: παραχώρηση χρώματος
κίνηση, αέναη εγκαινίαση.
Από αηδία ανακάτωση κι οι Δευτέρες, όλα είναι σύμβολο της ηδονής:
η σιελλόροια χωρίς ασθενή, ο πόνος που καταλήγει
όπου το δάκρυ χάνει υγρά.
Η πείνα δεν μετριάζει σε καμία ζυγαριά,
σε ηπείρους δυστυχείς.
Όλα όσα πονούν φτάνουν για να μεγαλώσει.
Επίσης της ομοιότητας φανέρωση και η μικρογραφία.
Ομορφιά από αυτό που θα διαστρεβλώσει τη βρωμερή ζωή ή
από το ποδαράκι στον μαραμένο στηθόδεσμο.
Τι να σου πω˙ έχεις γεννηθεί. Μένει το ημερολόγιο
Στο μπουμπούκι κούρνιαξε η αιωνιότητα.
(Ποιήματα ανήκοντα στη Συγγραφή, 2010)
*Η Julieta Valero] (Μαδρίτη, 1971), είναι πτυχιούχος Ισπανικής Φιλολογίας από το Πανεπιστήμιο Complutense της Μαδρίτης. Έχει εκδώσει 3 ποιητικές συλλογές και δοκίμια κι έχει βραβευτεί σημαντικά για το έργο της. Συντονίζει το Ίδρυμα Κέντρο της Ποίησης José Hierro.
**Μετάφραση: Άτη Σολέρτη
Ραντεβού στην Κόλαση με τη Βάντα
προ ετών παιδί κι εγώ βαρκάδα στην αντιχουντική ελλάδα από τον καύσωνα του απεργούντος λιμένος ηγουμενίτσης, οι αριστεροί θερμόπληκτοι τουρίστες σάς ζηλεύουν γλύφοντας το ιόνιο ονειρεμένο δειλινό σε στάση αναμονής και ουράς Αυτή τη φορά γιατρέ ζηλεύω τον ποιητή και θεατή! Γκουντ μόρνινγκ Λευκωσία! Συνελήφθην υπό υποχρεώσεων εις προθάλαμον ιατρείου και πόρφυραν ουκ είδον, ότι πλησίον ήτο ιλύς γενέσεως γητευτού και μαγγανείας Ασθενούντων γονέων περίθαλψις, επαναγραφή «ναρκαλιευτικό Αλέκος Κουμπής», μαρινάρεται ο πόρφυρας το σκοτεινό του ρύγχος πριν γυρίσει κατά πάνω μου
σαν τον σερβίρουν
View original post 48 more words
To Koskino 