1.
Ρυάκι, ένα πλατανόφυλλο πλέει ήσυχα.
Ξαφνικά, σταματάει σε μια διχάλα.
Οπως εγώ στη δική σου αγκαλιά.

2.
Τα πιο τρυφερά δάχτυλα
τελειώνουν σε νύχια αγριόγατας.

3.
Η μέρα ανοίγει τα κόκκινα χείλη της
σαν αιδοίο.
Τι θα γεννήσει πάλι;

Μιλτιάδης Πασχαλίδης, Παρουσία (στη Λ.)
(δίσκος: Ξένιος – Η Κρήτη εντός μου (2010))

Παρουσία

Ήταν ο καιρός που ο κόσμος έμοιαζε με μια γαλάζια κάμαρα
Που τα κορίτσια εγκαταλείπονταν μέσα στους κρίνους

Προτού αρραβωνιαστείς με το χιόνι

Πριν απ’ τα δάκρυα τα λόγια και τους λυγμούς

Όταν ριγούσαν τα σώματα νικημένα απ’ το φως
Και η ψυχή μου έλιωνε σε νιφάδες

Όταν ο ήλιος έβρεχε
Φιλιά παράσημα και υακίνθους

Τότε μου φανερώθηκες
Ντυμένη τα χρώματα της καρδιάς μου

Στην αρχή φωτεινή
Με κάτασπρους φιόγκους
Από αισθήματα

Κι έπειτα κρύφτηκε τ’ ομοίωμά του
Πίσω απ’ τον άνεμο

Φωνή ανοιξιάτικη
Που γλίστρησες
Στον ουρανό

Από τη συλλογή Φύλλα ύπνου (1949) του Τάκη Βαρβιτσιώτη

Πηγή: συγκεντρωτική έκδοση Τάκης Βαρβιτσιώτης, Ποιήματα 1941-2002 (2003)

Οι ποιητές της Θεσσαλονίκης τον 20ό αιώνα και ως σήμερα (ανθολογία) / Τάκης Βαρβιτσιώτης

I. Το χτύπημα και ο θάνατος

Ποίηση:Φεντερίκο Γκαρθία Λόρκα
Απόδοση στα Ελληνικά:Νίκος Γκάτσος
Διεύθυνση ορχήστρας:Σταύρος Ξαρχάκος
Μπουζούκι:Κώστας Παπαδόπουλος & Λάκης Καρνέζης
Σαντούρι:Τάσος Διακογιώργης
Αφήγηση:Μάνος Κατράκης
Ερμηνεία:Κώστας Πασχάλης
Δίσκος: Θρήνος για τον Ιγνάθιο Σάντσιεθ Μεχίας(1969)

Πέντε η ώρα που βραδιάζει.
Πέντε ακριβώς, την ώρα που βραδιάζει.
Φέρνει έν’ αγόρι το νεκροσέντονο
πέντε η ώρα που βραδιάζει.
Έτοιμος κι ο κουβάς με τον ασβέστη
πέντε η ώρα που βραδιάζει.
Θάνατος τ’ άλλα, θάνατος μονάχα
πέντε η ώρα που βραδιάζει.

Ψηλά παίρνει ο αγέρας τα βαμπάκια
πέντε η ώρα που βραδιάζει.
Το οξείδιο σπέρνει κρύσταλλο και νίκελ
πέντε η ώρα που βραδιάζει.
Παλεύει η περιστέρα με το αγρίμι
πέντε η ώρα που βραδιάζει.
Κι η σάρκα μ’ ένα κέρατο θλιμμένο
πέντε η ώρα που βραδιάζει.
Χορδή τυμπάνου αρχίζει να χτυπά
πέντε η ώρα που βραδιάζει.
Αρσενικού καμπάνες…

Για ασήμαντη αφορμή

Ή στην κηδεία μου ή στη δική σου
πλέον θα συναντηθούμε

Είπε οργισμένος
ο αδελφός μου

Μα πώς είναι δυνατόν
τον ρώτησα
να συνομιλήσουμε

Όταν ο ένας θα είναι νεκρός
κι ο άλλος από καιρό πεθαμένος.

Ο εραστής

άρρωστο ψάρι

όπου να’ ναι

θα πάει στον ουρανό

*

κόλαση

με τόσο φως

δεν το περίμενα

στρίβοντας τη γωνιά

ν’ αντικρίσω

το μαύρο κόκκινο .

*

τη νύχτα

κλεισμένος

 σε κλουβιά βροχής

σιγά σιγά

με θανατώνουν

τα πουλιά

*

και το πρωί

αν τα πουλιά που μου στελνει

ο Θεός

είναι πάλι μαύρα

τα βάφω

πράσινα

κίτρινα

κόκκινα.

*

όμως μια μέρα

θα’ ρθει μια συννεφιά

παντοτινή.

*

κυπαρίσσι

κόκκινο

 δέρμα

της ψυχής

*

ένα γλυκό χέρι

σπασμένο

πεταμένο

στις πέτρες

στο δρόμο

στο χάος

*

καληνύχτα

ΜΙΛΤΟΣ ΣΑΧΤΟΥΡΗΣ

ΤΑ ΣΤΙΓΜΑΤΑ 1962

στον Bill

Η ποίηση εκφυλίζει τις λέξεις.
Αναμένουμε τις πράξεις που θα καταφέρουν
το οριστικό χτύπημα.

Μέσα στο στόμα του Χειμώνα

Μέσα στο στόμα του Χειμώνα
δίνω γλωσσόφιλο στο χιόνι.
Σαλεύουνε τα χώματα
οι νεκροί γλείφουν το λαιμό μου.
Βλάσφημος εκφέρω λόγια που
δεν τολμώ καν να σκεφτώ.
Κλαίνε όσοι μ’ αγαπούν
πλαντάζει η καρδιά τους, σπάζει.
Διώχνω τους πάντες από γύρω μου
μέσα μου λιποθυμά ένας φόβος.
Μόνο την ανάσα μου μπορώ
ν’ ακούσω πια.

Μα­ρί­α Μή­τσο­ρα

Τὸ ἀ­κα­τοί­κη­το σῶ­μα

Στὸν Θ. Κ.

Ο ΛΕΩΦΟΡΕΙΟ ΒΗΧΕΙ καὶ φτύ­νει. Βή­χον­τας καὶ φτύ­νον­τας ἐ­φευ­ρί­σκει ἀ­πὸ τὴν ἀρ­χὴ τὴ δι­α­δρο­μή του, προ­λέ­γον­τας τὴν πτώ­ση τῶν κομ­ψῶν σπι­τι­ῶν, τὴν ἀν­τι­κα­τά­στα­σή τους ἀ­πὸ πο­λυ­κα­τοι­κί­ες ἄ­χα­ρες. Ὁ ἕ­νας πά­νω στὸν ἄλ­λο θὰ τρῶ­νε στὸ μέλ­λον, ὁ ἕ­νας πά­νω ἀ­πὸ τὸν ἄλ­λο θὰ κοι­μοῦν­ται, ὁ θά­να­τος στὸ νο­σο­κο­μεῖ­ο κι ἀν­τὶ γιὰ τὸ ξε­νύ­χτι τοῦ νε­κροῦ, ἡ ὕ­στα­τη μο­να­ξιὰ τοῦ ἀ­κα­τοί­κη­του σώ­μα­τος στὸ ψυ­γεῖ­ο τοῦ γρα­φεί­ου τε­λε­τῶν.

       Ἀλ­λὰ τώ­ρα ἔ­χου­με ἀ­κό­μα τὸ πα­λιὸ λε­ω­φο­ρεῖ­ο μὲ τὸν εἰ­σπρά­κτο­ρα κι ἡ ἡ­ρω­ί­δα μᾶς εἶ­ναι πο­λὺ νέ­α, χω­ρὶς νὰ εἶ­ναι ἀ­νέγ­γι­χτη. Μό­νο ποὺ ἀ­πε­χθά­νε­ται τὴ βι­α­σύ­νη αὐ­τῶν ποὺ τὴν ἀγ­γί­ζουν, ἐ­νῶ ἐ­δῶ, στὸ κά­θι­σμα τοῦ λε­ω­φο­ρεί­ου, μὲ τὰ μά­τια καρ­φω­μέ­να ἔ­ξω ἀ­πὸ τὸ πα­ρά­θυ­ρο, κα­θὼς νι­ώ­θει τὴν πί­ε­ση στὸν μη­ρό της, μιὰ ζέ­στη τὴν κα­τα­κλύ­ζει σὲ κύ­μα­τα. Ὑ­πάρ­χει, μιὰ μυ­στι­κὴ συ­νεν­νό­η­ση, δὲν πρέ­πει, νὰ κοι­τα­χτοῦν πο­τέ. Θὰ εἶ­μαι ἐ­ρω­τευ­μέ­νη μα­ζί σου γιὰ δύ­ο…

stand back to spite the craving, look on as from afar.   people, some write hymns & mantra others watch tv, not the news.               oh no not the news, the truth is too depressing, a bit near the mark.

i guess yours sleep in bed, loved and cherished.                                              others love and cherish , yet their families sleep in mud,                                                                                                   on streets.

the words came suddenly. an odd day, no gentle people to woo thee, day of stress,      and horror, you watch the news.                                                         a day of reality, the reckoning that nowhere is safe.

come in dreams, the shape of your face remaining. there is a line now,        dreams and aspirations.   words and degradations.                                                                                   lines deepen, water etched.

the rain falls round our houses.

how small.

how white

the child,

skin rinsed

with tears.

salt in the wind.

Το πρόσινο ζευγάρι υποζύγιο

Με πράσινο ζευγάρι υποζύγιο
έμπαινε στην πόλη
η Άνοιξη.
Φτερά χήνας παίρνανε οι συγγραφείς
και τη χαιρέταγαν
με διθυράμβους.
Τώρα αεροπλάνα-τούρμπο φτερουγίζουν
κι οι συγγραφείς όλο και πιο σπάνια
για την Άνοιξη γράφουν.