Για ασήμαντη αφορμή

Ή στην κηδεία μου ή στη δική σου
πλέον θα συναντηθούμε

Είπε οργισμένος
ο αδελφός μου

Μα πώς είναι δυνατόν
τον ρώτησα
να συνομιλήσουμε

Όταν ο ένας θα είναι νεκρός
κι ο άλλος από καιρό πεθαμένος.

Ο εραστής

άρρωστο ψάρι

όπου να’ ναι

θα πάει στον ουρανό

*

κόλαση

με τόσο φως

δεν το περίμενα

στρίβοντας τη γωνιά

ν’ αντικρίσω

το μαύρο κόκκινο .

*

τη νύχτα

κλεισμένος

 σε κλουβιά βροχής

σιγά σιγά

με θανατώνουν

τα πουλιά

*

και το πρωί

αν τα πουλιά που μου στελνει

ο Θεός

είναι πάλι μαύρα

τα βάφω

πράσινα

κίτρινα

κόκκινα.

*

όμως μια μέρα

θα’ ρθει μια συννεφιά

παντοτινή.

*

κυπαρίσσι

κόκκινο

 δέρμα

της ψυχής

*

ένα γλυκό χέρι

σπασμένο

πεταμένο

στις πέτρες

στο δρόμο

στο χάος

*

καληνύχτα

ΜΙΛΤΟΣ ΣΑΧΤΟΥΡΗΣ

ΤΑ ΣΤΙΓΜΑΤΑ 1962

στον Bill

Η ποίηση εκφυλίζει τις λέξεις.
Αναμένουμε τις πράξεις που θα καταφέρουν
το οριστικό χτύπημα.

Μέσα στο στόμα του Χειμώνα

Μέσα στο στόμα του Χειμώνα
δίνω γλωσσόφιλο στο χιόνι.
Σαλεύουνε τα χώματα
οι νεκροί γλείφουν το λαιμό μου.
Βλάσφημος εκφέρω λόγια που
δεν τολμώ καν να σκεφτώ.
Κλαίνε όσοι μ’ αγαπούν
πλαντάζει η καρδιά τους, σπάζει.
Διώχνω τους πάντες από γύρω μου
μέσα μου λιποθυμά ένας φόβος.
Μόνο την ανάσα μου μπορώ
ν’ ακούσω πια.

Μα­ρί­α Μή­τσο­ρα

Τὸ ἀ­κα­τοί­κη­το σῶ­μα

Στὸν Θ. Κ.

Ο ΛΕΩΦΟΡΕΙΟ ΒΗΧΕΙ καὶ φτύ­νει. Βή­χον­τας καὶ φτύ­νον­τας ἐ­φευ­ρί­σκει ἀ­πὸ τὴν ἀρ­χὴ τὴ δι­α­δρο­μή του, προ­λέ­γον­τας τὴν πτώ­ση τῶν κομ­ψῶν σπι­τι­ῶν, τὴν ἀν­τι­κα­τά­στα­σή τους ἀ­πὸ πο­λυ­κα­τοι­κί­ες ἄ­χα­ρες. Ὁ ἕ­νας πά­νω στὸν ἄλ­λο θὰ τρῶ­νε στὸ μέλ­λον, ὁ ἕ­νας πά­νω ἀ­πὸ τὸν ἄλ­λο θὰ κοι­μοῦν­ται, ὁ θά­να­τος στὸ νο­σο­κο­μεῖ­ο κι ἀν­τὶ γιὰ τὸ ξε­νύ­χτι τοῦ νε­κροῦ, ἡ ὕ­στα­τη μο­να­ξιὰ τοῦ ἀ­κα­τοί­κη­του σώ­μα­τος στὸ ψυ­γεῖ­ο τοῦ γρα­φεί­ου τε­λε­τῶν.

       Ἀλ­λὰ τώ­ρα ἔ­χου­με ἀ­κό­μα τὸ πα­λιὸ λε­ω­φο­ρεῖ­ο μὲ τὸν εἰ­σπρά­κτο­ρα κι ἡ ἡ­ρω­ί­δα μᾶς εἶ­ναι πο­λὺ νέ­α, χω­ρὶς νὰ εἶ­ναι ἀ­νέγ­γι­χτη. Μό­νο ποὺ ἀ­πε­χθά­νε­ται τὴ βι­α­σύ­νη αὐ­τῶν ποὺ τὴν ἀγ­γί­ζουν, ἐ­νῶ ἐ­δῶ, στὸ κά­θι­σμα τοῦ λε­ω­φο­ρεί­ου, μὲ τὰ μά­τια καρ­φω­μέ­να ἔ­ξω ἀ­πὸ τὸ πα­ρά­θυ­ρο, κα­θὼς νι­ώ­θει τὴν πί­ε­ση στὸν μη­ρό της, μιὰ ζέ­στη τὴν κα­τα­κλύ­ζει σὲ κύ­μα­τα. Ὑ­πάρ­χει, μιὰ μυ­στι­κὴ συ­νεν­νό­η­ση, δὲν πρέ­πει, νὰ κοι­τα­χτοῦν πο­τέ. Θὰ εἶ­μαι ἐ­ρω­τευ­μέ­νη μα­ζί σου γιὰ δύ­ο…

stand back to spite the craving, look on as from afar.   people, some write hymns & mantra others watch tv, not the news.               oh no not the news, the truth is too depressing, a bit near the mark.

i guess yours sleep in bed, loved and cherished.                                              others love and cherish , yet their families sleep in mud,                                                                                                   on streets.

the words came suddenly. an odd day, no gentle people to woo thee, day of stress,      and horror, you watch the news.                                                         a day of reality, the reckoning that nowhere is safe.

come in dreams, the shape of your face remaining. there is a line now,        dreams and aspirations.   words and degradations.                                                                                   lines deepen, water etched.

the rain falls round our houses.

how small.

how white

the child,

skin rinsed

with tears.

salt in the wind.

Το πρόσινο ζευγάρι υποζύγιο

Με πράσινο ζευγάρι υποζύγιο
έμπαινε στην πόλη
η Άνοιξη.
Φτερά χήνας παίρνανε οι συγγραφείς
και τη χαιρέταγαν
με διθυράμβους.
Τώρα αεροπλάνα-τούρμπο φτερουγίζουν
κι οι συγγραφείς όλο και πιο σπάνια
για την Άνοιξη γράφουν.

Μάνος Χατζιδάκις, Τα λιανοτράγουδα (στίχοι: από δημοτικά τραγούδια)
[τραγούδι: Δημήτρης Ψαριανός & Φλέρυ Νταντωνάκη / δίσκος: Ο Μεγάλος Ερωτικός (1972)]

[Ενότητα Στα ίχνη των πουλιών]

Άφησε να κοιτάξω

Άφησε να κοιτάξω το πρόσωπό σου
Στην ήρεμη αστροφεγγιά που κοιμούνται οι άνεμοι
Στους βράχους στα νερά στις όχθες που αναπνέουν
Στην ήρεμη αστροφεγγιά περπατεί ένας ήσκιος
Γνώριμος ήσκιος τον βλέπουνε τ’ άστρα μονάχα
Και τα όνειρα που δοκίμασαν ομορφιά και τρόμο
Δεν ακούς τα φτερά που διπλώνουν τη λησμονιά τους
Το κύμα πεθαίνει στα πόδια μας μετρώντας
Τους αιώνες της θάλασσας της καρδιάς μας τους χτύπους
Τα πλοία δεν κινούνται κρεμάστηκαν στο βλέμμα σου
Τα μάτια περιμένουν τον ήλιο σου για ν’ ανοίξουν
Τα δροσερά τους πέταλα από φως και θλίψη
Κυνηγώ τη σκιά σου ανάμεσα στα σχήματα
Αναζητώ το χέρι σου από άστρο σε άστρο
Άφησε να κοιτάξω το πρόσωπό σου
Σαν το φεγγάρι που κοιτάζεται στον ύπνο…

Giovanni Baglione, Amor sacro e amor profano, 1602
Πηγή: wikipedia

Χορικό

Εσύ που ξεκινάς απ’ τ’ άγνωστο,
δύναμη αβάσταχτη που μας βαστάς,
τα πιο ανόμοια κυβερνάς μαζί
τα σέρνεις και τα φέρνεις από μακριά,
εσύ τα οδηγείς προς τη συνάντηση.

Απάντηση δική μας δε ζητάς,
εσύ τη θέληση και το μυαλό ποτίζεις,
την άρνηση νικάς, σμίγεις
όσα εχθρεύονται και τα εμπόδια
καταλύεις, με τίποτα δε σταματάς.

Μας τυραννάς κι όμως ούτ’ η χαρά
ούτ’ η ευφροσύνη, ποτέ η γαλήνη
τη δική σου δε θα φτάσει δύναμη.
Γίνεται η ζωή μας η αδύναμη
ακέρια επιμονή, εσύ σαν το ζητάς.

Ακατανίκητη εσύ,
του κόσμου μυστική προσπάθεια,
η αχάλαστη και νίκη στου θανάτου
την επιβολή, ευλογημένη
ώρα υπέροχη, ξεχωριστή,

ποιος στην ορμή σου αντέχει;
Ποιος είν’ εκείνος που μπορεί να πει
σαν τον κατέχ’ η δόξα σου,
πως από σένα δεν υπάρχει
και για σένα δεν υπάρχει;

Χάρη ανήσυχη κι ανένδοτη,