Μόνο μία πρόταση, μία μόνο λέξη
Συμβαίνει
Αυτή μόνο η πρόταση κι αυτή μόνο η λέξη
Κι άλλη καμιά ποτέ
Καθώς ανασαίνεις
Μητέρα και κόσμο
Καθώς όλα επιστρέφουν και φεύγουν ξανά
Όπως πρέπει κι όπως τους ταιριάζει
Δίχως μέριμνα καμιά για το κενό ολόγυρα
Γυρίζεις εκεί όπου πας
Ανακατανέμεσαι στο παντοτινό
Εορτοστάσιο της αυγής
Της πρότασης και της λέξης αυτής
Που συμβαίνει
Σε κάθε μία πρόταση ή λέξη μόνο
Που συμβαίνει
Στην πρόταση και τη λέξη
Συμβαίνει
Μόνο μία πρόταση, μία μόνο λέξη
Συμβαίνει
Πρόταση και λέξη
Συμβαίνει
Συμβαίνει
Συμβαίνει
Αυτή μόνο
Κι άλλη καμιά ποτέ

σημείο της αγάπης πρώτο

Η ομοφροσύνη
ηρωική και νεανική
ζητούμενο για ένα ζευγάρι
στου Ομήρου την εποχή

σημείο αγάπης δεύτερο

Χρόνια μετά
το παιδί που τ’ άστρα μετρά
αν και παιδί φτωχό μα γνωστικό
μας λευτερώνει απ’ την απαίτηση αυτή
τη μυκηναϊκή
και μας εγκαλεί
δηλαδή μας προσκαλεί
Να κοιτάς τον άλλον και να λες αυτά που θες κι όχι αυτά που πρέπει,
Μενέλαος Λουντέμης

Για τους ταπεινούς αθλητές της αγάπης σημείο αγάπης τρίτο και τελευταίο

Αγάπη είναι ένα χέρι που θα κρατά το δικό σου χέρι
λίγο πριν πεθάνεις,
Θανάσης Βέγγος

κρυώνω – δεν θα με ζεστάνεις
θα περπατήσω σε γκρίζο χώμα
σαν της Σελήνης
και δεν θα ακούγεται καμιά μουσική
θα παραμιλάω δίχως να μιλάω
θα σκέφτομαι αυτούς που αγάπησα
δίχως να τους θυμάμαι
μα θα με πληγώνει αέναα
μια πικρή νοσταλγία
θα περπατήσω μέχρι εκεί που δεν φτάνει
κι όταν φτάσω
θα συνεχίσω

Μια Νύχτα στο Μπρούκλιν

Ξεκουμπώσαμε ένα κουμπί,
σβήσαμε το φως,
και σε κείνο το στενό κρεβάτι
κτίσαμε την τέλεια πόλη —
πύργους νερού, υδροδεξαμενές,
στέγες από ζεστή άσφαλτο, πάρκα,
σηπτικές δεξαμενές, οδικές αρτηρίες,
το Κανάρσι, περίπλοκα κανάλια,
την ακτή, υποθαλάσσια όρη,
ακρωτήρια, νησιά, την επόμενη ήπειρο,
μόνο με τις παλάμες των χεριών μας
και τις άκρες των γλωσσών μας, μετά
φτιάξαμε το ίδιο το σκοτάδι, και τότε
ήρθε η ώρα της αυγής
και κλείσαμε τα μάτια
και μετρήσαμε από μέσα μας
μέχρι που ανέτειλε ο ήλιος
κι έπρεπε όλα να τα κάνουμε κομμάτια
γιατί μονάχα ένα Μπρούκλιν μπορούσε να υπάρχει.

[* Το ποίημα γράφτηκε δύο εβδομάδες μετά τη σφαγή στη Μαρικάνα και αφού ο ποιητής είδε το γλυπτό «Ο Μεταλλωρύχος» του Pitika Ntuli με την πράσινη κυματοειδή σιδερένια κουβέρτα. Στις 16 Αυγούστου του 2012 κατά τη διάρκεια μιας απεργίας από τους εργαζόμενους σε ορυχείο πλατίνας στη Marikana, βόρειο-δυτικά του Γιοχάνεσμπουργκ, η αστυνομία σκότωσε εν ψυχρώ 34 μεταλλωρύχους και τραυμάτισε πέρα από 70 άλλους. Πρόκειται για τη χειρότερη αστυνομική βία στη Νότια Αφρική από το τέλος του απαρτχάιντ] [i]

Κλείνουνε οι ψηφιακές εικόνες,
μας κούρασαν οι οθόνες.
Με σφαλισμένα τα τουφέκια τους
μετά την τρίτη μπύρα
πέφτουνε στο κρεβάτι οι πολισμάνοι.
Ήσυχη η νύχτα, το μεταλλείο κλειστό.
Μοναδικό τραγούδι αυτό του ανέμου
καθώς ορμάει στο συρματόπλεγμα .
Κλειστά τ’ αυτιά μας στο προγονικό
κτύπημα του ταμπούρλου
Στη Μαρικάνα έχει πεθάνει, λες,
η ανθρωπότητα
Το τι είπε ποιος σε ποιόν, ασήμαντη είναι λεπτομέρεια.

(blackout poem based on

https://www.whitehouse.gov/the-press-office/2017/05/09/statement-press-secretary-1)

..

Το
οικοδομικό τετράγωνο της
φαντασίας,
μια σταγόνα ψυχής
και ο φακός να διαθλά τον αρχιτέκτονα.
Γλίστρησα στο υλικό
αρχείου,
μια βιντεοκλήση
και τα
κρεμασμένα μάτια μου,
να σιωπούν στο κενό εκεί που αλλάζει γεύση το φως
καιγίνεται ασήμαντος
θάνατος.
~
Το φαλαινοθηρικό μου,
όπου είμαι,
είμαι και εχθρός μου,
η ευτυχία αλλιώςστο αμπάρι της
πόλης,
μια άδικη δίκη σε κάθε γουλιά:
να,
η ζωή μετά;
ως έρωτας ανεκπλήρωτος.
~
(alexmil)