Ας παρελαύνουν οι λέξεις α-νόητες,
σε τούτη τη ζωή,
που δολώνει τους πάντες
στο μεροκάματο/
κίνδυνος να χαθεί το νόημα δεν υφίσταται:
και το σεντόνι του χρόνου
θα σιδερώνεται,
κι οι άνθρωποι θα βασανίζουν όσο περισσότερους μπορούν
ως να πεθάνουν/
και για όσα αγαπήσαμε
ας μη μιλήσουμε ποτέ/

Και κάθε νύχτα, που με τα μάτια των γαλάζιων σκύλων*
θα διαρρηγνύονται τ’ άραχνα σκότη,
κι από το δέρμα σου
σαν ξύνεις με το νύχι,
θα κυλάει ασπρόφτερο,
ένα βαλσαμωμένο περιστέρι/
κάνε πως δεν είδες.

Έφτασε η στιγμή να γίνει και η ποίηση,
ένας αήθης σιγαστήρας/

*Μάτια γαλάζιου σκύλου: τίτλος διηγήματος του Γκαμπριέλ Γκαρσία Μάρκες/

photo: Arthur Tress – Children’s Surreal Nightmare – Dream Collector 13

[ Νύχτες που μύριζαν θάνατο ]

Στα δεκαπέντε μου ή τώρα στα σαράντα / Θα ούρλιαζα με τόσο λίγο πένθος

Ξέρεις, ίσως να μην πράττουμε καλά
που αφήνουμε τις εποχές
να μετρούν την αντοχή μας
Κι επιρρεπείς τόσο δεν είμαστε
για μία τέτοια υστεροφημία
Αφού και οι εποχές βίαιες υπάρχουνε, τόσο που δεν καταλαβαίνεις
για πότε μπαίνουν μέσα σου σαν πολιτεία ολάκερη
ο μαύρος γάτος, ο τσαλαπετεινός και το σπουργίτι,
το παιδικό παιχνίδι που βρίσκει στο πατάρι ο αδερφός
Κι ό,τι κρύβεις στη μνήμη σου
σημαίνει Ψυχοσάββατο
Κι ό,τι απωθείς ποντάρει κι επιμένει σε εξάρες
Έρχεται, είπαν, πρόωρος χειμώνας
Ούτε να κλάψουμε δεν θα ’χουμε καιρό
Ποιος ξέρει αν εκείνοι ή άλλοι κυνηγοί
λόγω βιασύνης ή αφηρημάδας
θάψουνε κάποιον άλλονε
αντί για εμάς.

Stolberg, 1489 – Mühlhausen, 27 maggio 1525

“Omnia sunt communia, ‘All property should be held in common’ and should be distributed to each

according to his needs, as the occasion required. Any prince, count, or lord who did not want to do

this, after first being warned about it, should be beheaded or hanged.”

― Thomas Müntzer

του Lucifugo, a diavolo in corpo

I

Με την οργή και τη στοργή στα χείλη

ξεχειλίζει απ’ τα σπλάχνα

η ανάγκη της ζωής

απ’ το φυλάκιο της αλύτρωτης προσμονής

να εξέλθει

πανώλεθρη ξεσηκώνεται

εμπρός των Νόμων και των Δικαίων

που με το νεκρό γράμμα τους

την ακρωτηριάζουν

για να την καταστήσουν λειψή

και κατόπιν εξευτελισμένη να τη σούρουν

πάνω στα μέτρα και τα σταθμά τους

μέσα στο διάβα των αιώνων της κυριαρχίας του ανθρώπου

πάνω στον άνθρωπο και στη φύση

η ζωή εμφυσά αντίρροπη πνοή εντός και εναντίων

όλων των δεσποτικών πολιτισμών επί…

με θόρυβο ανοίγουν τα μάτια
και κλείνουν οι πόρτες

-δεν σ’ ακούω, μου μιλάς, δεν ακούω-

ένας έπαινος για φίλους
αλλά η δόξα στους εχθρούς
και από λέξεις – μην τα συζητάς
μπλέξαμε και πώς ν’ αναστηθούμε

-πιο δυνατά, αν θες, πιο καθαρά-

Εκεί θα στεκόταν και θα άκουγε
φρέσκια τη θαλασσα,
και τις τράτες τα μεσάνυχτα
πως κολυμπάνε,
ευθύγραμμοι αστερισμοί/
να που συνηθίζετε:
στις ποταμίσιες πέτρες
μια γόπα
των εαρινών φρουρών
να διαρκεί περισσότερο,
κι απ’ τον κίτρινο ήλιο
κι από την πιο μικρή μέρα
του Βίνσεντ στην Άρλ,
αν και για κείνον το φως είχε παγώσει νωρίς,
πριν τον βρει μεσημέρι,
ή με κομμένο αυτί
ή με την άδεια καρέκλα/
όσο πλέον έζησε ήταν μέσα σε κείνον τον ζεστό και κίτρινο πάγο/
αν έβλεπε,
το βαρύ στήθος της Νικολίτσας πώς διάβαζε τη ζωή,
κρατώντας σταυρωτά το βιβλίο,
ή τον δικό μας
παγωμένο,
προγονικό θάνατο/
μόνο αυτός θα καταλάβαινε
πώς είναι να ζει
μια ρώγα σαν άστρο/

εικόνα: Vincent van Gogh – λάδι σε καμβά –
Ηλιοβασίλεμα: σταροχώραφο κοντά στην Άρλ, Ιούνιος 1888
Kunstmuseum Winterthur
Winterthur,
Ελβετία

Η ιστορία αδειάζει από τις ακατάπαυστες ανούσιες ενδελεχείς σημειώσεις
καθενός μας το απαραίτητο άλλοτε
πορτραίτο της μαρτυρίας ολόκληρου του κόσμου
δραπετεύει από τα αιώνια χαρακτηριστικά
ενός τόπου ερωτικά πανηγυρικού
που μας δίδαξε φωνές και λέξεις και τα ποιήματα
είναι άπαντα η τιμωρία η σκληρή η αδυσώπητη
κάθε ενός ανθρώπου το σχολαστικό έγκλημα
περισσότερο από κάθε άλλου εδώ
στην στιγμή της ανάτασης
στο λυγμικό φιλί δίπλα στα σύνορα που διαδραματίζονται
μεταξύ πληθυντικού κι ενικού
ένα ανάγνωσμα ολοκληρωτικά παρένθετο εκλιπαρεί
για μια ακόμα περιστροφή γύρω απ’ τον άξονα
των επιφανειών απ’ όπου και μελωδεί
ο μοναδικός λογισμός
του αέρα της θάλασσας η γη καθώς φωτίζει
τον χρόνο που γέννησα και γεννήθηκα
ένα δροσερό πρωινό στην αγκαλιά καθενός σας
γελαστός κι όμορφος δίχως ευχή και δίχως πόνο.

Η απάτη της ταπεινότητας

Ο διάβολος διδάχτηκε
Ένα παιχνίδι απατηλό
– Του ταπεινού –
Λέει πως είν’ το τίποτα
– Μια τρύπα –
Μεταμορφώνεται σε πύρινο Μηδέν
Μουνούχος φύλακας στο στόμιο
της γυναίκας.
Ο έρωτας περνάει από
τη σήραγγα
Κάτι φοβάται
Είναι σκοτάδι πάει ψηλαφητά
Ο διάβολος μετράει τα χτυπήματα
Γελάει και βουίζουν τα τοιχώματα
Το γέλιο μοιάζει μουγκρητό
Καθώς φοράει πορφύρα από κραυγές
Μπαίνοντας βγαίνοντας
να φέρει
τα χρειώδη.

Στο τέλος γίνεται Εγώ,
Πετάει μικρά φτερά
Κουρνιάζει κάπου χαμηλά
Και κλαίει.

Στο τέλος γίνεται Αυτός,
Σπάζει τις μήτρες του ορατού
Θυμάται τη χαρά
της δύναμης
Φουσκώνει, υψώνεται
Χειροκροτεί με σιδερένια δάχτυλα
Ουρλιάζει.

Από τη συλλογή Ο διάβολος τραγούδησε σωστά (1981) του Αντώνη Φωστιέρη

Translatum: Favourite Poetry / Αντώνης Φωστιέρης

Ω, διορισμένε Πρίγκιπα, πόσο σε νιώθω

Ω, διορισμένε Πρίγκιπα, πόσο σε νιώθω
δεν υποφέρω το ραγισμένο χαμόγελο σε κατάπληκτα πλήθη
υπογράφεις διαγγέλματα που δε διάβασες, απαγγέλλεις τα ποιήματα που δεν θέλησες, προφασίζεσαι τύψεις
οι πεθαμένοι σού υπαγορεύουν τώρα τη δική τους φωνή

Καλέ μου Άρχοντα, τώρα ισχυρίζεσαι πως δήθεν δεν ένιωσες
το δάκρυ του μικρού οικοδόμου Δευτέρα πρωί
καθώς θα πεθάνει εργάτης, τάχα δεν πρόσεξες
το αίμα του λαβωμένου στις μισόφωτες αυλές
πάλι δεν έτρεξες
στο βογκητό του μουσικού λαού σου σε υπόγεια κτίσματα
και προφασίστηκες αιώνια άνοιξη, αυτό τ’ ορκίζεσαι

Παιχνίδι αυτών που έσκυψαν στο πέρασμά σου ευλαβικά
Πρίγκιπα, πώς δεν άκουσες γέλια ή ψιθύρους των παιδιών
τώρα τις αποφάσεις τους δε γίνεται, πια δεν μπορεί
να τις εγκρίνεις

Από τη συλλογή Ωδές στον Πρίγκιπα (1981) του Νίκου-Αλέξη Ασλάνογλου

Οι ποιητές της Θεσσαλονίκης τον 20ό αιώνα και ως σήμερα (ανθολογία) / Νίκος-Αλέξης Ασλάνογλου