Καμιά προκατάληψη δεν είναι τόσο γελοία
όσο η προκατάληψη της μεγαλοπρέπειας.
.
════════════
.
❝ Σχέδια στην άμμο ❞
.
Το πρωινό σεργιανίζει στην παραλία
πασπαλισμένο με ήλιο.
Χέρια.
Πόδια ακρωτηριασμένα.
Σώματα που επανενώνονται.
Κεφάλια από καουτσούκ που επιπλέουν.
.
Όλα είναι χρυσά και γαλάζια!
.
Η σκιά από τις τέντες.Τα μάτια των κοριτσιών
που, ενδοφλέβια,παίρνουν μυθιστορήματα και
ορίζοντες. Η χαρά μου, φτιαγμένη από λαστιχένια
παπούτσια,με κάνει να χοροπηδώ στην άμμο.
.
Και πάνω απ’ όλα είναι η θάλασσα!
.
Η θάλασσα!… Ρυθμός της περιπλάνησης.
Η θάλασσα! Με τα σάλια και την επιληψία της.
.
Η θάλασσα!… Μέχρι να φωνάξεις
ΦΤΑΝΕΙ!
Όπως στο τσίρκο.
.
●▬▬▬▬▬▬▬●
.
❝ Ανάθημα ❞
.
Τα κορίτσια του Φλόρες έχουν μάτια γλυκά σαν
τα ζαχαρωμένα αμύγδαλα της Confiteria del
Molino, και φορούν μεταξωτούς φιόγκους που
γεύονται τους γλουτούς φτερουγίζοντας σαν
πεταλούδες.
.
Όταν σουρουπώνει,όλες τους κρεμούν τα άγουρα
στήθη τους στα σιδερένια κλαδιά των μπαλκονιών,
ώστε τα φουστάνια τους να κοκκινίσουν
όταν τις νιώσουν γυμνές, και τη νύχτα, ρυμουλκούμενες
από τις μαμάδες τους — σημαιοστολισμένες
σαν φρεγάτες — βγαίνουν βόλτα στην πλατεία,
για να εκσπερματώσουν οι άντρες
λόγια στο αφτί τους και οι φωσφορίζουσες θηλές τους
να αναβοσβήσουν σαν πυγολαμπίδες.
.
Τα κορίτσια του Φλόρες ζουν με την αγωνία
μην τυχόν σαπίσουν οι γλουτοί τους σαν
πολυκαιρισμένα μήλα,και ο πόθος των ανδρών τις
πνίγει τόσο που κάποιες φορές θα ήθελαν να
απαλλαγούν απ΄ αυτόν όπως από έναν κορσέ,
μιας και δεν έχουν το κουράγιο να κόψουν το
κορμί τους κομματάκια και να το πετάξουν σε
όσους περνούν απ’ το πεζοδρόμιο.
.
{Φλόρες: γειτονιά με μπορντέλα στο Μπουένος Άιρες}
.
●▬▬▬▬▬▬▬●
.
❝ Νυχτερινό ❞
.
Δροσιά απ’ το τζάμι όταν το μέτωπο ακουμπάει
στο παράθυρο.Φώτα ξενυχτισμένα,που
όταν σβήνουν μας αφήνουν ακόμα πιο μόνους.
.
Τι μας θυμίζει το ουρλιαχτό των γάτων σε οίστρο,
και ποια να ‘ναι η πρόθεση των χαρτιών
που σέρνονται στις άδειες αυλές;
.
Κάποιες φορές σκεφτόμαστε,καθώς γυρνάμε το
διακόπτη του ηλεκτρικού,την τρομάρα που θα
πάρουν οι σκιές,και θα θέλαμε να τις προειδοποιήσουμε
για να προλάβουν να κουλουριαστούν στις γωνιές.
.
Νύχτες που επιθυμούμε ένα απαλό χάδι στην
πλάτη,και που ξαφνικά αντιλαμβανόμαστε ότι
δεν υπάρχει τίποτα πιο τρυφερό από το να χαϊδεύεις
κάτι που κοιμάται.
Σιωπή! — γρύλλος δίχως φωνή που χώνεται στ’
αφτί μας.Τραγούδι από βρύσες που στάζουν!
— μοναδικός γρύλλος που ταιριάζει στην πόλη.
.
●▬▬▬▬▬▬▬●
.
❝ Αδέσποτες σημειώσεις ❞
.
Στον υπαίθριο χώρο ενός καφέ είναι μια γκρίζα
οικογένεια.Περνούν κάτι στήθη αλλήθωρα
που γυρεύουν ένα χαμόγελο πάνω στα τραπέζια.
Ο θόρυβος από τα αυτοκίνητα ξεθωριάζει
τα φύλλα των δέντρων.Σε έναν πέμπτο όροφο,
κάποιος σταυρώνεται ανοίγοντας διάπλατα ένα
παράθυρο.
.
Σκέφτομαι πού θα φυλάξω τα περίπτερα,τους
φανοστάτες, τους περαστικούς που τρυπώνουν
από τις κόρες των ματιών μου. Αισθάνομαι
τόσο γεμάτος που φοβάμαι μήπως σκάσω… Θα
χρειαζόταν να αφήσω λίγη απ’ τη σαβούρα στο
πεζοδρόμιο…
.
Με το που φτάνω σε μια γωνία,η σκιά μου με
αποχωρίζεται και,άξαφνα,ρίχνεται στις ρόδες
ενός τραμ.
.
●▬▬▬▬▬▬▬●▬▬▬▬▬▬▬●
.
*Από το βιβλίο “Oliverio Girondo, Είκοσι ποιήματα για να διαβαστούν στο τραμ”. Εισαγωγή — Επιμέλεια μετάφρασης Κωνσταντίνος Παλαιολόγος, εκδόσεις Σαιξπηρικόν, 2017. Εμείς πήραμε τα ποιήματα και τη φωτογραφία της ανάρτησης από τη σελίδα της Anna Doulia στο facebook. Photo: Jean—Baptiste Mondino, Subway Angel

Σκουντουφλάνε στον ίσκιο τους
και βράζουν τους καημούς τους σε τσουκάλια.
Είναι άνθρωποι, μια πιθαμή κοντότεροι απ’ την αλήθεια,
έχουν πρησμένη την κοιλιά και τροχισμένη τη γλώσσα.
Το πρωί κλωτσάνε σα σκυλιά,
το βράδυ σκορπίζουν σα βελόνες
στρώνουν χάμω τα πετσιά τους,
στοιβάζουν τις συμφορές τους,
τις μετράνε πόντο πόντο,
ύστερα τις λησμονούνε.
Ένα αλφαβητάρι κρύβουν κάτω απ το μαξιλάρι
για να μη τους βρει ο θάνατος.

Στο στήθος μου ψάχνουν για σφαίρες
βρίσκουν μία, χτυπάνε τις καμπάνες,
βρίσκουν δύο, λύνονται στα γέλια,
βρίσκουν τρεις, διαπράττουν το τέλειο έγκλημα.
Το σώμα μου ξηλώνουν λες και ψάχνουν για ζεστασιά’
μ’ αγκαλιάζουν, όχι από αγάπη αλλά από πείνα.
Είναι τόσοι πολλοί! Είναι τόσες πολλές!
Σιωπηλοί ξενυχτάνε τα θεωρητικά τους ερείπια.

Μακάρια η γυναίκα που τα χείλη της τα έσκασε το κρύο,
γιατί αυτή θα μας πει πώς γεννιέται το φιλί.
Μακάριος ο άντρας που δουλεύει στα ναυπηγεία,
γιατί αυτός θα μας κληροδοτήσει τις θάλασσες,
γιατί αυτός θα μας πει παραμύθια για τις τρικυμίες.
Μακάρια αυτή που δεν κουβαλάει βαλίτσες,
γιατί αυτή θα μας κρατήσει απ’ το χέρι.
Μακάριος αυτός που έπεσε γιατί σκόνταψε σε μια πέτρα,
αυτή που σκουπίζει τα δάκρυά της μέσα στο πλήθος,
αυτός που έκοψε ένα δάχτυλο στη μηχανή,
γιατί αυτές θα μας φέρουν νερό και κρασί.
Μακάριος ο φούρναρης, μακάρια η μαγείρισσα,
γιατί αυτές θα ταΐσουν τα παιδιά μας.
Μακάρια η μοδίστρα, μακάρια η ράφτρα,
γιατί αυτές θα ζεστάνουν τα κορμιά μας.
Μακάρια η κλέφτρα, μακάριος ο ληστής,
γιατί αυτές θα μοιράσουν δίκαια τον χρόνο.
Μακάρια η γυναίκα που κάνει ορθογραφικά λάθη
γιατί αυτή θα επινοήσει τη νέα γραμματική.
Μακάρια η ποιήτρια που διαβάζει Καίσαρα Βαλιένο,
γιατί αυτή θα γράψει ανθρωπινά ποιήματα.

Κοίτα με, σκόνταψα ξανά ανάμεσα σε ανθρώπους,
έστυψα τις γροθιές μου στο θάνατο ενός εργάτη.

*Από την συλλογή “Γκρόζνι”, εκδόσεις Υποκείμενο, 2016.