Είμαι κοντά
στα χρόνια που μετρούσε η μητέρα μου
όταν έβαλε τέλος στη ζωή της.
Το κορδόνι των περσίδων κρέμεται
περιμένοντας στο παράθυρο
σα θηλειά, για μένα.
Είμαι κοντά στην ηλικία της
σ’ εκείνη τη φωτογραφία
όπου φορούσε ένα καφέ φόρεμα
και την κοιλιά της
αυλάκωναν τρεις ζάρες
καθισμένη χάμω.
Η μητέρα μου είχε σύζυγο.
Ήταν ώριμη.
Και η μητέρα τής μητέρας μου
είχε γίνει γιαγιά
όταν βρήκαν το σώμα της
σ’ ένα ποτάμι.
Γλίστρησε κι έπεσε;
Ή μήπως πήδηξε μόνη της;
Συνήθιζα να τής τρίβω δυνατά τα πόδια
για να περάσει
και να φύγει μακριά ο πόνος.
Πλησιάζω στην ηλικία τής μητέρας μου
τότε που αυτοκτόνησε.
Δεν έχω σύζυγο.
Δε θα φορέσω καφέ φόρεμα.
Δεν είμαι ώριμη!

1964

*Απόδοση: Ρ.Δ.

JEANNE D’ ARC

Διαιθυλαμίνη του λυσεργικού οξέος
Το Φως κινείται
Προς το μέρος μου
Φαινκυκλιδίνη
Πολύχρωμα λυσσασμένα άλογα
κατασπαράζουν με μανία τα πτώματα των σταυροφόρων
Lophophora Williamsii
Ο Θεός μου ανέθεσε ιερή αποστολή
«Είμαι έτοιμη» φωνάζω
Psilocybe cyanescens
Μικρά κομμάτια ουρανού σκορπίζονται στον αέρα
Μεταμορφώνονται σε κάμπιες καθώς ενώνονται ξανά στο έδαφος
Οι φωνές
ηχούν δυνατά
χωρίς το Aloperidine τους.
Ζεσταίνομαι.

ΥΠΑΤΙΑ

απροσδιόριστες εξισώσεις
β’ βαθμού
στον αλεξανδρινό ουρανό
η φιλοσοφία των αριθμών
δ ι α μ ε λ ί ζ ε τ α ι
σε 238 ηλιακά σώματα
μια astronomy domine
με τελικό σημείο βρασμού
τα 45 έτη φωτός

ΙΩ

Ο Γίγαντας με τους εκατό οφθαλμούς
Ο σαδιστής Οίστρος
Μια βόλτα καταδίωξης
Στην Σκυθία πέρα και στον Καύκασο
Από της Μαύρης Θάλασσας το χάδι
Και του Βοσπόρου το φιλί
Στη γη των Αιγυπτίων να περάσω
Ήρα, θεά μου,
Να με καταδιώκεις πάψε
Τα τέσσερα πόδια μου άλλο δε με βαστούν.

*Από τη Στήλη «Τραγικές Φιγούρες», Περιοδικό Λόγου και Τέχνης Βαχκικόν, τεύχ. 22.

ΞΕΡΙΖΩΣΤΕ
Τον
Μανδραγόρα
Αφήνοντας
Το
Μανιτάρι
Στα
Κέρατα
ΤΟΥ ΑΓΡΙΝΟΥ
Στις πλέον
Εφιαλτικές
Παραισθήσεις
ΚΕΝΤΗΣΤΕ
Σταυροβελονιά
Πάλι
Τον
Θάνατό
ΤΗΣ

ΣΗΜΕΙΩΣΕΙΣ
*Η λέξη, «καυλοπυρέσσουσα», είναι του Ανδρέα Εμπειρίκου.
**Ο τίτλος του ποιήματος (μισός στην τουρκική και μισός στην αγγλική γλώσσα) μεταφράζεται κατά λέξη ως: «Χώρα των Κυπρίων & Κομπανία Περιορισμένης Ευθύνης».
***Το «Bossa ‘Καυλοπυρέσσουσα’ Nova» κυκλοφόρησε με τον τίτλο «Bossa Cantina Nova», στις 27 Ιουλίου 2006 -12σέλιδο, χωρίς καρφίτσα, μέγεθος Α5- με τυπογραφική επιμέλεια και σχέδιο εξωφύλλου του Γιώργου Τσαγγάρη και χορηγό της αυτοσχέδιας έκδοσης τη «Στοά Αισχύλου» του Πανίκου Τεμπριώτη, σε περιορισμένο αριθμό φωτοτυπιών, και δημοσιεύτηκε στη διαδικτυακή επιθεώρηση ποιητικής τέχνης Ποιείν, 1η Οκτωβρίου 2010.
****Από την ανέκδοτη συλλογή, «ΑΔέΣΠΟΤΑ», [στιχοπλοκίες 1999-2015], και την ενότητα ποιημάτων «Bossa ‘Καυλοπυρέσσουσα’ Nova»:
KIBRISTAN & COMPANY LTD.

ΙΙ.
Ίσως

εάν ερχόταν σήμερα ένας άνθρωπος

μονάχα με το τυπικό προσόν της εποχής

αυτή τη γεύση πρόχειρου γκρεμού

-ξέρετε-

ένας απ’ τους χιλιάδες παραγιούς του πανικού
όπως τους έραβε ο Θεός

ξέχασε μια βελόνη μες τα στήθια τους
εάν ερχότανε
και κοίταζε
από το μάτι της βελόνας που σας έλεγα
θα του στοιχειώναν όλα τα φωνήεντα

θα του πατούσε το μυαλό ένα τραύλισμα
τ-τ-τ-τ-τ…τ-τ-τ-τώρα π-π-π-π-π…π-π-π-που
ζ-ζ-ζ-ζ-ζ-ζ….ζ-ζ-ζ-ζ-ζορίσανε τ-τ-τ-τ-τα-τα-τα-τα
π-π-π-ππ-πρα-πρα….π-π-πράγματα ν-ν-ν-νο-νο…
νο-νο-νομίζεις π-π-π-π….π-π-π-πως το-το-το-το…
το-το-το-το…το φ-φ-φ-φ-φ….φ-φ-φ-φ-φω-φω-φως
κ-κ-κ-κ-κ-κ…κ-κ-κ-κα….κ-κ-κ-κκ-κκ-κ-κ………..
κ-κ-κ-κα-κα-καταλαβαίνει;

VΙΙΙ.

Είναι που να τρελαίνεται κανείς
όπως ξηλώνουν έτσι τα μερόνυχτα
το αίμα σου κλωστή –κλωστή

οι τρεις σου μοίρες να πανιάζουνε
τι περιμένεις ν’ αρχινίσει βρε κουτέ
δεν είναι παραμύθι αυτό
Είναι
μονάχα το κουφάρι του

Αχ!, τόσα ακόμα μπόραγα να πω.
Τις νύχτες μου που γύρναγα αλητεία
τις πύλες έσπαγα Αλέξανδρος να μπω
σα μου τις βρόνταγε στα μούτρα η πολιτεία.

Είχα να πω, στην άκρη αυτή του ωραίου κόσμου
που βρέθηκα για μια φορά για πάντα:
Σφυροκοπάει ο κεραυνός εντός μου
κι ουρλιάζουνε οι κέρβεροι στην μπάντα.

Πια τώρα τίποτα δεν λένε οι ανθρώποι
κι οι αγαπημένοι δρόμοι βουτηγμένοι στο σκοτάδι.
Σάμπως να με ξεπροβοδάν μοιάζουν οι τόποι
για το στερνό ταξίδι μου στον Άδη.

Ωραία λοιπόν κι όλα καλά, μονάχα,
οι στίχοι μου περήφανοι αλαργεύουν
γλάροι στα ποντοπόρα φορτηγά, σαν τάχα
μες στη βροχή και στα νερά να με ξοδεύουν.

*Aπό τη συλλογή “Μωσαϊκό”, εκδ. Κέδρος 2001.

Επειδή κάθε δευτερόλεπτο μετράει
πρέπει τώρα ν’ αρχίσουμε να γράφουμε
όλο και περισσότερα ποιήματα
για να καθαρίσουμε το τοπίο
από τον τρόμο, την απειλή και τον θάνατο
πρέπει τώρα να ‘ξορκίσουμε τους δαίμονες
που κρύβονται ακόμη μέσα στην ελευθερία
έτοιμοι να μας πιουν όλο το αίμα
κι επειδή όποιος σήμερα ξεχαστεί μέσα στον εαυτό του
θα είναι αύριο λησμονιά και στάχτη
πρέπει τώρα να μάθει τι θα πει εχθρός και αδικία
διότι η πραγματικότητα δεν γίνεται κατανοητή
χωρίς την κατανόηση της αθλιότητας και της απελπισίας
κι επειδή κάθε δευτερόλεπτο μετράει
πρέπει από τώρα να πάμε στο σχολείο της φαντασίας
για να σώσουμε ξανά τα όνειρα.

Κάτω η πεδιάδα μια ομίχλη καπνού
Τρεις μέρες ζέστη, μετά από πέντε μέρες βροχής
Φως από ψηλά πέφτει στους κώνους των ελάτων
Διασχίζει τα βράχια και τα βοσκοτόπια
Σμήνη από νεαρές μύγες.
Δεν μπορώ να θυμηθώ πράγματα που κάποτε διάβασα
Έχω λίγους φίλους, αλλά είναι στις πόλεις.
Πίνοντας παγωμένο νερό από χιόνι σ’ ένα σιδερένιο κύπελλο
Κοιτώ πέρα για μίλια
Μέσα απ’ τον ακίνητο, σιωπηλό και ήρεμο αέρα.

*Μετάφραση: Σ.Θ.

ΧΑΜΕΝΟ

Παρακαλώ σας
Αν δεν υπάρχει άλλη Άνοιξη
Σκοτώστε τα χελιδόνια
Εμείς τελειώσαμε το κρυφτό
-Πορτοκάλι – Μανταρίνι-
και ζητάμε να γίνουμε άνδρες

ΟΠΩΣ ΠΡΕΠΕΙ

Ένα κορμί να ξεσπάσουν οι θύελλες
των λιμνασμένων ματιών
Ένα κορμί
να πάψουν οι δρόμοι να στενεύουν
οι πόρνες να γίνουν βασίλισσες
όπως τους πρέπει
Ένα κορμί
τα φαντάσματα να χαθούν
στα υγρά υπόγεια
στους πρόστυχους καπνούς να γεννηθεί η Άνοιξη
Ένα κορμί
να βρει έναν αντρίκιο θάνατο
να ξαποστάσει

Πρόσεξε

χωρίς δυνατότητες

χωρίς συμπάθεια

μπορείς να κτίσεις σ’ έναν καινούργιο κόσμο
με ή χωρίς ενστάσεις

άκουσέ με

δενμπορείς να ξεκινήσεις για κάπου
μακρύτερα.
Αφήστε με λοιπόν
να περάσω

όλες οι ενστάσεις
Είναι
Καρφιτσωμένες
στο κορμί μου.

Ένα παιδί τρέχει μέσα στις φωτιές.
Η άσφαλτος είναι θάλασσα.

Η φωνή μνήμη και η μνήμη μαχαίρι
που σχίζει τη χάρτινη ησυχία σας.
Ένα παιδί τρέχει μέσα στις φωτιές

να σπάσει την τζαμαρία της Ιστορίας.
Εδώ είναι, εκεί είναι. Άνοιξη είναι,

θέρος είναι, αέρας είναι και μας παίρνει μαζί του.