αυτό
που με κάνει
να κοιτώ
τι παραμονεύει πίσω μου,
το υπόσχομαι,
θα το
δω μαζί με τη ψυχή μου,
δεν
την υποπτεύομαι,
ειδικά όταν σηκώνει τους ώμους ο διαχειριστήςτης πολυκατοικίας
όταν δεν έχω τα κοινόχρηστα
και τον βρίζω
ανάλογα,
αλλά ερωτεύεται εύκολα,
ειδικά όταν αδιαφορεί για τις συνέπειες
κι αυτό,
με κάνει
να έχω κοινά μυστικά με το
υπερπέραν
έτσι
όπως μου τα έμαθε
ο άσωτος
παππούς μου,
ίσως αυτός είναι και ο λόγος
που δεν έχω καθρέπτη και φοβάμαι τα νώτα μου:
αυτό που με τραγουδά
και δεν το
βλέπω.
~
(alexmil)

Μέρες πέρασαν με στερεή ανάφλεξη,
δίχως καθόλου φλόγα.
Κρίμα και σε εκείνα τα γκαστρωμένα όνειρα
που γύμναζαν τη μέρα στο μεϊντάνι της, 
με χασεδένια σορτσάκια
χρώματος βαθύ μπλε της σημαίας/
κρίμα και σε όσα μάτια άστραψαν
κι έπρεπε να σφαλιστούν
για να μην κλάψουν,
όπως σουρούπωνε κι έφευγε το S8 για Ottignies/
Να τώρα εδώ ξαναβλέπω
πώς τα τοπία αλλάζουνε μανίκι,
κι η Κούλουρη
στρογγυλεύει – λες – κι άλλο
ενώ μια τρυφηλή εσοχή της
νύχτας,
αποτελειώνεται/
Μια παρένθεση είναι η ζωή,
που χειμάζεται συστηματικά απ’ τον χρόνο
-συστηματικά και εκ προοίμιου-
Η φλυαρία κι η αυθάδεια
των νειάτων μας
αναπτύσσονται βεβαίως,
εντός παρενθέσεως/
ΚΛ – 22/09/2017

photo: Nils Strindberg
Camp on White Island
From the series The Flight of the Eagle
1897/1930
Gelatin silver print

Δεν γνωρίζω άλφα μήτε βήτα.
Ένα παιδί παρατηρώ να έρχεται και να φεύγει.
Μαζί του έχω την εντύπωση πως και γω κινούμαι.
Αυτό κάποιες φορές με κάνει χαρούμενο.

Δεν γνωρίζω τον ακριβή αριθμό της δικαιοσύνης.
Ξέρω πως κάποιοι δεν θα χωρέσουν ποτέ.
Μαζί τους έχω την εντύπωση πως και γω διαλύομαι.
Αυτό πάντα με κάνει να λυπάμαι.

Δεν γνωρίζω τον τρόπο για να διαρκέσει η μέρα.
Ή η νύχτα.
Αυτό είναι η μόνη μου ελπίδα για ένα καλύτερο αύριο.

Δεν γνωρίζω ούτε αυτό το ποίημα τι σημασία έχει,
σε ένα κόσμο που ψάχνει συνεχώς τη σημασία του.

Πέρασμα / Брод

Ξυπόλυτη μέσα απ’ τη σκόνη να βαδίζεις
απ’ το ταπεινό σου σπιτάκι το καλοκαιρινό ως το ποτάμι και πίσω
το βαθύ πέρασμα δίχως να το διαβαίνεις
να περπατάς με μπότες λασπωμένες γενικώς να βαδίζεις
μιας και στης ζωής το πλάνο νομάς μικρούλα είσαι
μιας και δεν έχεις ρίζες απ’ τα φυτά για να διαφέρεις
σου ’δωσε ο θεός τον τόπο αυτό για να τον βαδίζεις
τη σύντομη αυτή απόσταση να μην τελειώνει
απ’ το σπιτάκι σου το φτωχικό
μέχρι του ποταμιού την όχθη και πίσω
εκατοντάδες φορές και να μη τελειώνει

το “γνωρίζω”
έχει μια άλλη αφετηρία
μια αφηρημένη σύνθεση γραμμάτων
ούτε μια χειραψία
ούτε ένα συγγενή βλέμμα
ωριμάζουν τα ποιήματα
με τη θέρμη της έννοιας
κόβονται από το βάρος του εαυτού μας

***

ένα βρασμένο λάχανο
στο νεροχύτη
ισόβια κάθειρξη στη
διαφυγή και τη λεπτομέρεια
χρειάζεται μαρτυρίες χεριών
κι όχι αναγνώσματα
και δοξασίες

***

με ξύδι και ζάχαρη
ξελογιάζω τη σκόνη στις γρίλιες
με μέλι και βανίλια
πλαγιάζω τ’ όνειρο
στα αθώα ερωτηματικά του

***

μάης και ξημερώνει φως,
ξημερώνει συνήθειες
κι εργολαβίες πράξεων

Πάντα βαθιά η πνοή
Πάντα ερημωμένη η σφαίρα
Πάντα γνωστή η λύση
Πάντα να την λοξοκοιτάς
Πάντα να υποψιάζεσαι πως είσαι πάντα εδώ
Πάντα να επιμένεις να βρίσκεσαι εδώ
Πάντα να απορείς αν για
Πάντα θα συμβαίνει αυτό κι αν για
Πάντα θα το αγαπάς

Αν γράφω για να αγαπήσω εσένα, εκείνη κι εκείνον
ίσως τα κατάφερα. Δεν είστε πια παρά μια λέξη
μια οποιαδήποτε λέξη δίπλα σε μία άλλη
εξίσου σημαντική, εξίσου αναγκαία
εξίσου μοιρασμένη στο ποίημα
που κοπιάζει να συνθέσει
όλο αγωνία και μέθη
την αληθινή ζωή
όταν κανείς
δεν είναι
πλέον
εδώ.

Υπάρχει πάντα ένα μερίδιο της αλήθειας που πρέπει να είναι ψέμα.
Αλλιώς, πόσο ανώφελο θα ήταν να προσδοκούμε τη ζωή.
Πρόσφερε στον εαυτό σου την αφαίρεση του λόγου
ένα τοπίο δίχως τόπο
ένα όνειρο δίχως ύπνο
την κλοπή της σκέψης από τα ακροδάχτυλά σου
ένα λάθος υπέροχο
ικανό να γλιτώσει τον κόσμο από τη σημασία του.
Σκύψε προσεκτικά στον ουρανό και
ξερίζωσε κάθε κατεύθυνση, κάθε πορεία
κάθε ευκαιρία για ανασύνταξη.
Μίλα ολομόναχος με τον καθένα
ωσότου όλοι μας χριστούμε κανείς.