Στην κ. Λία
Αγάπη αγνή

Αφορμή του κειμένου στάθηκε το βιβλίο του Αντωνέν Αρτώ, Η χώρα των Μάγων από τις εκδόσεις «Αιγόκερως».

«Όποιος τολμά να μιλά για τον Αρτώ χωρίς να παίρνει τα όπλα ενάντια στην γαμημένη φάρα των σταυρωτών του, είναι ή μπάτσος ή παππάς». Από αδέσποτη λεζάντα φωτογραφίας.

Αυτό το κομμάτι του φθαρτού ήταν κάποτε ο Αντωνέν Αρτώ. Ένας άνθρωπος που είχε σκοπό ζωής την αποκαθήλωση κάθε (γαμημένου) ιδανικού. Ερωτεύτηκε σαν άντρας και υπήρξε πότης, σαν άντρας. Κομπάρσα ηθοποιό ελληνικής καταγωγής για έρωτα μοιραίο, έγραψε μοιραία, τόσο όσο να αλλάξει την ρώτα του ευρωπαϊκού (και όχι μόνο) θεάτρου, μαστουρώθηκε μονήρης και με μάγους, άκουσε «το γιατί της δόνησής του». Έκανε ακριβώς αυτό: έγραψε και έσκισε γραπτά, είπε «στ’ αρχίδια μου» όταν του είπαν ότι έπασχε από καρκινικό όγκο και πέθανε στην σημαδιακή ηλικία των 53 ετών στα πόδια ενός κρεβατιού κάποιου ψυχικού σανατορίου της Γαλλίας. Όσο ακριβώς και…

Αφού
βουρτσίσεις τα δόντια σου,
σκεπτόμενος πόσα βουρτσίσματα σου μένουν ακόμη
και αφού δεν
είσαι κανονικός,
αφού
εκείνα τα τσογλανάκια του 5ου
σε φωνάζουν
κωλόγερο,
έχοντας και την πίεση,
ποίηση θέλεις να πεις,
να σου βγάζει όσα ξέμειναν στο στομάχι,
~
(πρέπει να βάλεις πλυντήριο τέλειωσαν τα εσώρουχα)
~
με τα
χάπια στη τσέπη,
έτσι σκέπτεσαι ευδοκιμεί η αρρώστια,
καλοπερνά,
ειδικά μ’ εκείνο το κίτρινο που το καταπίνεις πάντα σαν το τελευταίο σου,
έκλεισες τη εξώπορτα,
αισθανόσουν
νύχια να φυτρώνουν στο μυαλό,
έβγαινε σε πλειστηριασμό το πατρικό σου,
στο ειρηνοδικείο
της πόλης.
~
(alexmil)

Δεν ανήκω σε κανένα κόμμα και σε καμιά πολιτική οργάνωση. δεν είμαι μέλος καμιάς εκκλησίας. Δεν είμαι οπαδός καμιάς θρησκείας. Όπως το ’χω ξαναπεί, Δεσμώτης τηδε ίσταμαι τοις ένδον ρήμασι πειθόμενος. Έχοντας περάσει από τα ξερονήσια και τις φυλακές, νιώθω πως είμαι συγκρατούμενος όχι μόνο με όσους υποφέρουν στα φασιστικά στρατόπεδα, μα και με όσους βασανίζονται στο Αρχιπέλαγος Γκουλάγκ. Νιώθω αλληλέγγυος και συνυπεύθυνος με όσους αγωνίστηκαν, αγωνίζονται και θα αγωνιστούν εναντίον όλων των τυράννων, εστεμμένων και τραγιασκοφόρων, εναντίον όλων των δεσποτών, γαλονάδων και ρασοφόρων…

…έλεγε ο Άρης Αλεξάνδρου στον Δημήτρη Ραυτόπουλο, σε μια συνομιλία στο πρώτο τεύχος του Ηριδανού το 1975· κι εκείνο το σύντομο κείμενο αρκεί για να αποδώσει την ελεύθερη, αδέσμευτη και ανυπότακτη σκέψη και στάση ενός από τους πιο σημαντικούς λογοτέχνες μας. Στην ερώτηση περί της γνώμης του για την Ελλάδα ο Αλεξάνδρου απαντούσε: Ποια Ελλάδα; Ελλάδα δεν υπάρχει. Είμαστε μια αποικία της δήθεν ελεύθερες Αμερικής. (Να…

Η ώρα είναι 7 και 20.
Αν αποφασίσω να γράψω κάτι
Θα χρειαστώ ίσως μια καλή ιδέα
Ή έστω ένα γερό συναίσθημα
Ή ακόμη θα μπορούσα να βρω δυο τρεις έξυπνες λέξεις
Και να τις ζαλίσω μέχρι να λιποθυμήσουν
Ή απλά να αποφασίσω πως σήμερα δεν έχω τίποτε να πω
Για όλα αυτά που συμβαίνουν
Ακόμη κι αυτή τη στιγμή ( 7 και 39 )
Και που ίσως αξίζει να μνημονεύσω
Για πολλοστή φορά
Όπως συνηθίζεται να κάνει κάποιος που γράφει
Ή κάποιος που θέλει κάτι να πει
Ακριβώς όπως συνηθίζεται πια
Μα θα αρκεστώ στο ότι πήγε 7 και 44
Με τη νύχτα να έχει έρθει
Και την ελπίδα πως αύριο θα υπάρξει αυτό
Που δεν θα αναβάλλεται
Που θα πρέπει να ειπωθεί
Και που θα καταφέρω να πω
Κι εσύ να το διαβάσεις
Και να πεις η ώρα είναι 7 και 51
Κι αυτό έχει μια ιδιαίτερη σημασία

αυτό
που με κάνει
να κοιτώ
τι παραμονεύει πίσω μου,
το υπόσχομαι,
θα το
δω μαζί με τη ψυχή μου,
δεν
την υποπτεύομαι,
ειδικά όταν σηκώνει τους ώμους ο διαχειριστήςτης πολυκατοικίας
όταν δεν έχω τα κοινόχρηστα
και τον βρίζω
ανάλογα,
αλλά ερωτεύεται εύκολα,
ειδικά όταν αδιαφορεί για τις συνέπειες
κι αυτό,
με κάνει
να έχω κοινά μυστικά με το
υπερπέραν
έτσι
όπως μου τα έμαθε
ο άσωτος
παππούς μου,
ίσως αυτός είναι και ο λόγος
που δεν έχω καθρέπτη και φοβάμαι τα νώτα μου:
αυτό που με τραγουδά
και δεν το
βλέπω.
~
(alexmil)

Μέρες πέρασαν με στερεή ανάφλεξη,
δίχως καθόλου φλόγα.
Κρίμα και σε εκείνα τα γκαστρωμένα όνειρα
που γύμναζαν τη μέρα στο μεϊντάνι της, 
με χασεδένια σορτσάκια
χρώματος βαθύ μπλε της σημαίας/
κρίμα και σε όσα μάτια άστραψαν
κι έπρεπε να σφαλιστούν
για να μην κλάψουν,
όπως σουρούπωνε κι έφευγε το S8 για Ottignies/
Να τώρα εδώ ξαναβλέπω
πώς τα τοπία αλλάζουνε μανίκι,
κι η Κούλουρη
στρογγυλεύει – λες – κι άλλο
ενώ μια τρυφηλή εσοχή της
νύχτας,
αποτελειώνεται/
Μια παρένθεση είναι η ζωή,
που χειμάζεται συστηματικά απ’ τον χρόνο
-συστηματικά και εκ προοίμιου-
Η φλυαρία κι η αυθάδεια
των νειάτων μας
αναπτύσσονται βεβαίως,
εντός παρενθέσεως/
ΚΛ – 22/09/2017

photo: Nils Strindberg
Camp on White Island
From the series The Flight of the Eagle
1897/1930
Gelatin silver print

Δεν γνωρίζω άλφα μήτε βήτα.
Ένα παιδί παρατηρώ να έρχεται και να φεύγει.
Μαζί του έχω την εντύπωση πως και γω κινούμαι.
Αυτό κάποιες φορές με κάνει χαρούμενο.

Δεν γνωρίζω τον ακριβή αριθμό της δικαιοσύνης.
Ξέρω πως κάποιοι δεν θα χωρέσουν ποτέ.
Μαζί τους έχω την εντύπωση πως και γω διαλύομαι.
Αυτό πάντα με κάνει να λυπάμαι.

Δεν γνωρίζω τον τρόπο για να διαρκέσει η μέρα.
Ή η νύχτα.
Αυτό είναι η μόνη μου ελπίδα για ένα καλύτερο αύριο.

Δεν γνωρίζω ούτε αυτό το ποίημα τι σημασία έχει,
σε ένα κόσμο που ψάχνει συνεχώς τη σημασία του.

Πέρασμα / Брод

Ξυπόλυτη μέσα απ’ τη σκόνη να βαδίζεις
απ’ το ταπεινό σου σπιτάκι το καλοκαιρινό ως το ποτάμι και πίσω
το βαθύ πέρασμα δίχως να το διαβαίνεις
να περπατάς με μπότες λασπωμένες γενικώς να βαδίζεις
μιας και στης ζωής το πλάνο νομάς μικρούλα είσαι
μιας και δεν έχεις ρίζες απ’ τα φυτά για να διαφέρεις
σου ’δωσε ο θεός τον τόπο αυτό για να τον βαδίζεις
τη σύντομη αυτή απόσταση να μην τελειώνει
απ’ το σπιτάκι σου το φτωχικό
μέχρι του ποταμιού την όχθη και πίσω
εκατοντάδες φορές και να μη τελειώνει