Every word dictated is the voice of a dead man. Perished those who didn’t see themselves; Who in the voice, not in himself, has lived absorbed. If being a man is little, and big only To give voice to the value of our feathers And what’s in our dreams stays in us From the universe created for us; If it’s greater to be a God, just sayin With life what the Man with his voice: Greater is still to be like Destiny Who has the silence for your anthem And whose face never showed up.
IX. 1918.
*The poem discovered in 2016 and it was unpublished.
H ωδή της ομογενούς ποιήτριας Angela Costi (Αγγελική Κωστή) στις γυναίκες που μετανάστευσαν από ένα χωριό της Κύπρου και εργάστηκαν σε εργοστάσιο ραπτικής του Thomastown, αναδεικνύεται με ήχο και εικόνα στη σελίδα του Δήμου Μελβούρνης.
Το ποίημα που επιλέχθηκε έχει τίτλο “Kinaesthetic Grace” και συμπεριλαμβάνεται στη νέα ποιητική συλλογή της Angela Costi “An Embroidery of Old Maps and New” (εκδόσεις Spinifex).
Πρόκειται για ένα από τα τρία βιντεο-ποιήματα που ολοκλήρωσε η κυπριακής καταγωγής Αυστραλή ποιήτρια, σε συνεργασία με τον σκηνοθέτη Faezeh Alavi, και το μουσικό συγκρότημα “Vardos”, ως αποτέλεσμα των προγραμμάτων στήριξης των τεχνών εν μέσω πανδημίας.
Τα τρία αυτά ποιήματα που απαγγέλει η Angela Costi, αναδεικνύουν την ελληνοκυπριακή της κληρονομιά, τη δεξιοτεχνία της γιαγιάς της Μαρούλλας στην ύφανση της δαντέλας, το σκληρό μεροκάματο της μητέρας της στο εργοστάσιο ραπτικής, αλλά και το σουρρεαλιστικό κόσμο της «κοινωνικής αποστασιοποίησης» εν μέσω πανδημίας.
Παιδί του αγρού, της πόλης, του γιαλού. Εσύ, που λίγο πριν φύγεις πήρες το βιός του γέροντα και μυστικά της γερόντισσας ήπιες το φιλί. Κάτω από ξένους ουρανούς πριν βυθιστείς στην εγκόσμια λήθη, κοίτα καλά το βιός τους. Ένα χλωρό χαλί από χλωμά κυκλάμινα.
ΑΦΟΡΙΣΜΟΣ
Ο αφορισμός πάντα ενθουσίαζε τους γραφιάδες γι’ αυτό και εγώ περιμένω, προσμένω να σ’ αγαπήσω όταν του έρωτα η δύναμη μετριαστεί. Όσο ακόμα είμαι νέος, o παραλογισμός αυτοσχεδιάζει και ενώ το μήνυμα ήταν πάντα βλαστάρι έξω από μνήμα ολόγιομο σπαθί, τετράφυλλη μαργαρίτα η προσέγγιση
η ανθρωπιά η υπέρβαση η σκοτωμένη ηθική η εποχή μου
Α! η εποχή μου να λούζεται στο τίποτα έξω από ανάγκη ευτυχισμένη η αγάπη, το καλύτερο απ’ όλα θέμα εκμετάλλευσης τέχνης, γραφής και λίγο παρακάτω στο νεκρωμένο σώμα της μαγείας δέντρο μοναχό και μαραμένο -εσύ-
Σας είδα αγοράζατε τις κυριακές και αφήσατε πάνω μου το βάρος μιας προσωρινής γλώσσας Σαούλ όχι Παύλος με ψεύτικες βλεφαρίδες, κροσέ και ρεβυθάλευρο Η σπουδή μου λειαίνει τη σκληρότητα της γης με κρεμαστές φτέρες και αστρόφυτα τρέχουν τα πληκτρολόγια σ’ ένα βαρύ τσιμεντέρνιο ακρωτήρι μέχρι το αύριο.
ΑΤΙΤΛΟ
Τρέχουμε πιο γρήγορα με τα παλιά μας κράνη φορεμένα από τις μηχανές που επιμένουν σ αυτό τον κόσμο
ΑΤΙΤΛΟ
Ζεσταίνω τη σάλτσα στην κατσαρόλα και σκέφτομαι τις αλυκές του αυγούστου τους οργανωτικούς ηδονιστές με εφεδρείες και ανάπαυση καρφώθηκαν ναυτικές τα χρέη βιοπορισμός – πλούτος – ενδοχώρα
Maria in thought takes off her nylons. Voices of other people came out of her body: of a soldier who spoke like a bird of a sick man who had died in the pain of sheep and the cry of Maria’s little niece to be born these days.
Maria cried, cried now Maria laughed she spread her arms, evening time she stayed with her legs open
Then Maria’s eyes darkened dark, black, blurred
The radio was loud Maria cried Maria cried the radio was loud
Then Maria opened her arms slowly started flying around the room.
*Το ποίημα περιλαμβάνεται στον τόμο “Neo-Hellene Poets – An Anthology of Modern Greek Poetry 1750-2018”, Libros Libertad Publishing, σε μετάφραση και γενική επιμέλεια Μανώλη Αλυγιζάκη.
Με τόσο κρύο ήλιο και με τόση ιστορία στην κωλότσεπη. Με τόσα χιλιόμετρα μακριά από την ζωή μου. Με τόσες λέξεις που δεν σημαίνουν τίποτα. Με τόσους αγαπημένους φίλους να το επιβεβαιώνουν. Με τόσους νόμους στην αναπνοή μου. Με τόσους μπάτσους στο μαξιλάρι μου. Με τόσες στατιστικές να μακιγιάρουν τον θάνατο. Με τόση υπερκομψότητα η αυτού εξοχότης. Με τόσο γέλιο θλιβερό κι αγχωμένο. Με τόσα εργαλεία να σκάβουμε το νερό. Με τόσο νόημα να διαφεύγει των ποιητών μας. Με τόσο νόημα να περνάμε τα βράδυα μονάχοι. Με τόση θέληση να παραμένουμε τυφλοί. Με τόσα βιβλία σε μια εξωγήινη γλώσσα. Με τόσα αντίο σε ότι έχει επιζήσει του προσώπου. Με τόσα δάκρυα στο τελευταίο ποτηράκι. Με τόση αγάπη να σαπίζει στο ενδιάμεσο δύο κραυγών. Με τόσες γυναίκες δολοφονημένες. Με τόση θάλασσα για τόσες ψυχές. Με τόση ησυχία η τελευταία λάμπα της νύχτας. Με τόσες προβολές η αποκάλυψη της μοναξιάς μας. Με τόσα νέα έτοιμα να κατακρεουργήσουν τα παλιά. Με τόσα τραγούδια χωρίς κορμί. Με τόσα παιδιά που δεν καταδέχονται ούτε να με φτύσουν. Με τόση κέτσαπ στα μακαρόνια μας. Με τόσο αέρα στις προσευχές μας. Με τόσα δέντρα στο πορτοφόλι μας. Με τόσο αίμα στα ρουχαλάκια του μωρού. Με τόσα χαμένα γκολ να πανηγυρίζουμε. Με τόσους μάρτυρες σταυρωμένους στην πλατεία. Με τόσα και τόσα και τόσα και άλλα πολλά είμαι στα αλήθεια, αληθινά τόσο μα τόσο μα τόσο λυπημένος.
On lonely poet corners of low lying leaves and moistprophet eyes. — Bob Kaufman, “On”
when the delicate accidents of this town rise from the ground like steam with each breath in, and fall back down with each breath out, as each footstep kisses the concrete my life sheds its ugliness — it flares and unfolds like a sun as I walk into it, and it swims around me as an ocean swims around a fish almost half my life had to pass for me to see I am no more or less than a note in this song I know I will never hear sung the same way twice, listen to with eyes upcast to a streaming dusk sky, and keep the beat with my footsteps and the click of a child’s fingers weaving the clouds and smokestack billows into a cloak of invisibility, but he sees me, and did so long ago… come on, you are nowhere near the misfit or the monster that you used to think you were here, just another lump of carbon that radiates impatiendy as though it’s already a diamond and pulsates brighdy under the cloudy waters’ weight like an anemone which is the star that you see in the heart of every apple whenever you cut it the other way
*From the collection “Angel Frankestein”, Soul Bay Press, 2018.
To Koskino 