Πριν γνωρίσεις οτιδήποτε άλλο
Γνώρισε τον πόνο
Που δικός σου θα γίνει
Γνώρισε τον τρόμο
Που ολοένα ζυγώνει
Αυτός ο διάολος που μας τυρρανά
Αυτός ο θάνατος που πενθούμε
Αυτή η πυρά που κραδαίνει τις νύχτες
Και στροβιλίζει τ’ άστρα
Αυτή η καταστροφή που πλάθει τον κόσμο
Σαν όνειρο παιδιού
Αυτή η αρρώστια που σβήνει τα πρόσωπα μας
Αυτή την μόνη μας ευκαιρία
Να ζήσουμε πραγματικά

Ο καθένας να μιλάει για τον εαυτό του
Σαν να είναι εγώ.
Διάολε, πόσο βαρετό.

Ο καθένας να επιθυμεί τον εαυτό του
Σαν να είναι εγώ.
Διάολε, πόσο παλαβό.

Ένα συ, ρε παιδιά, πόσο μου χει λείψει.

Κι ένα αυτός, ακόμη, θα ήταν αρκετό.

Δράκος ήταν τ’ όνομά του ώσπου χάθηκε
ύστερ’ απ’ του πατέρα του την περιέργεια
που τον σκότωσε
με το κρυφοκοίταγμά του το ματωμένο

Συνήθιζε να ξυπνάει
το πρωί και ν’ ακούει
το τραγούδι του πετεινού από
τη μακρινή Σκόδρα
στην Αλβανία κι
όταν ο πετεινός τελείωνε πήγαιν’ αυτός
στης μάνας του την αγκαλιά
και της έλεγε πόσους κακούς ανθρώπους
θανάτωσε με το κοντάρι
το φτιαγμένο από της φουντουκιάς το ξύλο

Καθώς δεν ήθελα να γίνω τίποτα κατάφερα να είμαι ποιητής

Μια τόσο όμορφη βραδιά σε ποιον θάνατο αρκείται

Ευτυχώς έχω τόσα να ανησυχώ που το πιώμα ποτέ δεν τελειώνει

Η ποίηση θα με έκανε λιγότερο βίαιο αν μπορούσα ευθαρσώς να γράψω: Γαμώ το χριστό μου

Περασμένα μεσάνυχτα κι ακόμα να φανταστώ ποιος είμαι

Η αποκάλυψη της λεπτομέρειας συρρικνώνει την έξοδο

Αφότου πεθάνει ο πατέρας ο γιος δεν μπορεί να γεννηθεί

Πρέπει πάντα να είσαι υποδεέστερος της λέξης

Αγαπητή μου Μούσα βγάλε τον σκασμό, πρέπει να κοιμηθώ

Ένα αστείο πάντα υπερισχυεί μιας λύπης

Επεκτείνω την θλίψη με το κατάλληλο χαμόγελο

Κάθε σύγχρονο ποίημα περιλαμβάνει κάμποσους φόνους

Να ελπίζεις να τελειώσουν τα τσιγάρα πριν το ποίημα

Όλες οι λέξεις αντικαθιστούνται από μια αγκαλιά

Fuck off. Νέτα σκέτα.

Τις νύχτες
στηλιτεύω τη βύθιση του χρόνου με ένα χάλκινο βυθόμετρο
έπειτα ξεκουράζομαι στα αγκάθια του,
κι ας αιμορραγώ/
Ο χρόνος δεν έχει χέρια
κι όταν ανακρίνεται,
διστάζει πάντα
-ως ψευδομάρτυρας-
να πάρει το μέρος μου/
Για αυτό
όσο κι αν τους περιμένω,
στο τέλος οι επισκέψεις τους είναι βουβές,
ή όταν μιλούν,
ακούγεται το τρέξιμο των φαύνων στα υγρά φύλλα
και μια μεθυσμένη πεταλούδα
αναρχοπατεί
με γόβες
τη στιγμή της στέψης της.
Ξέρω,
οι νύχτες τους, φυτρώνουν μες στις σκοτεινές ιτιές
και στα αγριοκυπάρισσα
-μια καθ’ ύψος ανάπτυξη
πικρή,
σαν αφηρημένο χάδι-
μα το πέρας τους είναι ένα όριο
που δε σέβεται τη λήθη:
αραδιάζει φλύαρα τα άστρα
στα άκρα της συγκίνησης/
Οι αγκαλιές τους που βαθύνονται,
-ανήμπορες παρόλα αυτά-
θα χαθούν με το πρώτο φως
σαν έκπληκτα ποντίκια._
ΚΛ – 27/11/2017
photo: Walker Evans – West Virginia Living Room, 1935

οικειοποιήσου το γιασεμί και σώπα

χρώματα ζαφοράς στον αέρα και το
ποτήρι σου
μη λες δυνατά τ’ όνομά μου
θα χαθούν
όταν ξαφνιαστεί το αόρατο πουλί
στον ώμο σου

τι άλλο να πω πρωί πρωί
ξύπνησα λίγο πριν μ’ ένα ποίημα
στο στόμα

Θανάσης Γεωργιάδης, Από πρωίας, Από τη συλλογή τα στάσιμα (2007)

Σε μια λέξη τυχαία ο καθένας υποκύπτει
Ακριβώς όπως ο έρωτας
Κρέμεται
Στην άκρη κάθε γλώσσας
Έτοιμος να επιβεβαιώσει
Τις δυνάμεις
Μεταξύ των σωμάτων
Η αποκάλυψη
Του ελάχιστου, άπειρου κόσμου
Μια σημείωση
Των όσων ακόμα θα συμβούν
Όπως πάντα συνέβησαν
Ακαριαία
Κι ανελλιπώς.

Frederico de Brito & Ferrer Trindade, Canção do Mar (με την Dulce Pontes)

[Ενότητα Έρωτος εγκώμια]

Θάλασσα και ψυχή

Θάλασσα με τα μοναχικά και λυπημένα
Πλοία, ψυχές νεκρών που ταξιδεύουν.
Θάλασσα και ψυχή και ταραγμένη αγάπη,
Νερά μας παίρνουν, άνεμοι μας παν.
Άπληστη, ακατάτμητη και μοιρασμένη,
Σ’ ωκεανό, σε πέλαο, σε κοχύλι.
Άπειρη και κατάστενη σε μια σκαμμένη πέτρα.
Και ουρανέ, σαν άλλη θάλασσα πάνω στη θάλασσα,
Γαλάζιο αίμα και φτερό, γαλάζιο ψάρι.
Ερωτική βροχή, ουράνια δίψα,
Έρωτα, πιο έρωτα, που τίποτα δε σε χορταίνει.

Από τη συλλογή Φωτοσκιάσεις (1961) του Γιώργου Θέμελη

Οι ποιητές της Θεσσαλονίκης τον 20ό αιώνα και ως σήμερα (ανθολογία) / Γιώργος Θέμελης

(ελάχιστη παρηγορία για τον κατακλυσμό)

Ακόμη κι η βροχή, είναι ένα πέπλο ωραιότητας/
οδηγεί τις ανέστιες συνιστώσες σας
προς μιαν αδύναμη κορύφωση,
προς τα Aνθεστήρια*
της νεότητας,
όπου η ψίχα σας είναι ακόμη λευκή,
υπό το βάρος του ατέρμονος χρόνου/
ίσως η εκβολή της
-που σας άρπαξε ζεστούς, γεμάτους όνειρα –
να μην ήταν παρά ένα κρυστάλλινο σύννεφο,
που δακρύζει το φως του προς τα μέσα,
κι όλη εκείνη η λάσπη,
να ήταν απλώς,
ένα λάθος του ζωγράφου/
όπως κάποτε η Μπέρτ Μοριζό,
χρειάστηκε να περιφρονήσει τις ώχρες για το φανταχτερό βιρίντιαν,
όμως εκείνες επίμονες επέστρεφαν,
σαν να ήθελε η ίδια η γη να τις ξεβράσει/
παρόλα αυτά, τέτοιες ψυχές,
σφραγισμένες στο χώμα τους,
δεν παραδίδονται εύκολα
δίχως μάχη._
ΚΛ – 23/11/2017