Vladimir Mayakovsky:Επίκαιροι Αμίλητοι

yorona's avatarShades online

Την ώρα που αεροκοπανάνε οι άρχοντες περί δημοκρατικής τάξης,

ανάμεσά μας οι αμίλητοι ζούνε.

Κι όσο σαν δούλοι εμείς μένουμε σιωπηλοί,

οι ηγεμόνες δυναμώνουν,

ξεσκίζουν, βιάζουν, ληστεύουν,

των ανυπόταχτων τα μούτρα τσαλακώνουν.

Ετούτων των αμίλητων το πετσί,

περίεργα θα ’λεγες είναι φτιαγμένο.

Τους φτύνουνε καταπρόσωπο

κι αυτοί σκουπίζουνε σιωπηλά το πρόσωπο το φτυμένο.

Να αγριέψουνε δεν το λέει η ψυχούλα τους,

και που το παράπονό τους να πούνε;

Απ’ του μισθού τα ψίχουλα,

πώς να αποχωριστούνε;

Μισή ώρα, κι αν, βαστάει το κόχλασμά τους,

μετά αρχινάνε το τρεμούλιασμά τους.

Ει! Ξυπνήστε κοιμισμένοι!

Από την κορυφή ως τα νύχια ξεσκεπάστε τους,

άλλο δε μας μένει

http://anarxes-skepseis.blogspot.com/2013/07/blog-post_8.html

View original post

ένα έτσι's avatarένα έτσι

Είναι τόσο εύκολο
να γράψεις κάτι
οτιδήποτε
προτού καν σκεφτείς τι γράφεις
ή το θεωρήσεις ως κάτι
που είναι ή δεν είναι
μα που αυτομάτως ξέρεις
πως ακόμη κι αν
δεν είναι αυτό που θες να πεις
το αγαπάς και το εκτιμάς
και το διαβάζεις
ξανά και ξανά
έως ότου βρει κι αυτό,
σταδιακά, την σημασία του.

View original post

6 ποιήματα, Pedro Sevilla | μτφρ. Στέλιος Καραγιάννης

fteraxinas's avatarΦτερά Χήνας

gsi. Η αξία της ποίησης

Κάποτε, αναρωτιέσαι, τι νόημα
έχει να γράφεις ποιήματα, σε αράδες μετρημένες
να επικεντρώνεσαι στη μνήμη και στη βιογραφία
όταν στους δρόμους βασιλεύει ο πόνος
κι η πλατεία είναι δίχως περιστέρια.
Δεν είναι μια μάταιη εμμονή αυτό το καταναγκαστικό
έργο του να εξηγήσεις μια ζωή, τη δική σου,
ενώ οι άλλοι πεθαίνουν ή υποφέρουν
στην απέραντη ενδοχώρα της αδικίας;
Σκέψου ότι αν αυτά τα πράγματα σ’ απασχολούν
και ο ξένος πόνος δεν σου είναι
αδιάφορος, είναι κάτι που οφείλεται στην ποίηση:
να επιδιώκεις την ομορφιά με ρυθμό και λέξεις
-ότι αυτό είναι ένα ποίημα-
δεν θα τακτοποιήσει μια ζωή σκληρή και αμείλικτη,
αλλά εσένα σε κάνει καλό, θλιμμένο και μυστηριώδη,
τρεις αξίες που αν σ’ αυτές εστιάσεις
γεννιούνται απ’ την εξοικείωση σου με την ομορφιά.
Γι’ αυτό μην το αφήνεις, επίμενε,
χάραξε τη λαβωματιά απ το φως κάποιων στίχων
που μιλούν για σένα και τους οποίους…

View original post 1,633 more words

“Η ελληνική ποιητική γενιά του 2000”: Mιά συνέντευξή μου στη ‘Βαβυλωνία’

Vassilis Lambropoulos's avatarPiano Poetry Pantelis Politics

“Αντί η ποιητική γενιά του 2000 να πενθήσει τη χαμένη επανάσταση, προτίμησε να μείνει πιστή στο αριστερό πρόταγμα της αυτονομίας και στην ιστορική ρήξη της εξέγερσης.  Έτσι καλλιέργησε μια ριζοσπαστικοποίηση του στίχου προς αναρχίζουσες κατευθύνσεις.  Οι καινούργιοι ποιητές απορρίπτουν την μεσσιανική ουτοπία της επανάστασης και στοχάζονται το εκρηκτικό συμβάν της εξέγερσης που συναθροίζει πολίτες και τους συσπειρώνει στο κοινό.”                κάνετε κλικ εδώ για τη συνέντευξη στη ‘Βαβυλωνία’

Τρία παλαιότερα ελληνόγλωσσα γραφτά μου επίσης για την ποιητική γενιά του 2000:

“Αριστερή μελαγχολική ποίηση: Η ελληνική γενιά του 2000”

A dialectic of contraries, rather than opposites, in four 2017 Greek poetry cycles

“Η αριστερή μελαγχολία στην ελληνική ποιητική γενιά του 2000”

Ευχαριστώ θερμά τον συγγραφέα και εκδότη κ. Θάνο Γώγο που πήρε τη συνέντευξη και το εξαιρετικό περιοδικό Βαβυλωνία που τη φιλοξένησε.

May 15, 2017

View original post

Ιωάννα Διαμαντοπούλου, Δικαιούσαι έναν κόσμο!!

με τα παράθυρά του ξηλωμένα
να κρέμονται απ’ το σύμπαν,
στις οκτώ να περνάει ένα τρένο αγχωτικών συλλαβών,
στη σκιά ενός μεγάλου ανθρώπου
να ξεκουράζονται πολλοί μικροί ἀνθρωποι
και αυτό να το λεν Εξορία.

Οι φούρνοι που ‘ψηνε τα ψωμιά της η πραγματικότητα
κλείσανε
μιά σιωπή ρίζωσε στις μέρες,
έκτοτε έπεσε η τιμή τους κατακόρυφα..

Δεν αγοράζεται όμως ο χρόνος.
Άνθρωποι συντεταγμένοι απέναντί του,
πόνεσαν με τον ίδιο τρόπο,
φόρεσαν τις ίδιες λύπες,
και βγήκαν να λουστούν
στις ανοιξιάτικες μέρες.

Όλοι μέσα τους έχουν ένα μικρό δάσος,
εκτεθειμένο στον κίνδυνο ερωτήσεων.

Εκεί ανάμεσα σε παρελθόν, παρόν και μέλλον
γίνονται περίεργες συναλλαγές,
που δυστυχούν οι λέξεις όταν πρόκειται να τις περιγράψουν.

2 ποιήματα, Hans Magnus Enzensberger | μτφρ. Γιώργος Πρεβεδουράκης

fteraxinas's avatarΦτερά Χήνας

S11_I1Παρακαλείσθε μόλις εισέρχεσθε να κλείνετε τις θύρες

Έχω μια καρδιά από τέφρα
κάθε που βρέχει γίνεται όλο και πιο βαριά,
έχω ένα αρμόνιο κολλημένο στο αυτί
κάθε που η Κυριακή πλησιάζει.

Κυριακή σκέπασε τον γύψινο κρόταφό σου,
ανάμνηση πέταξε
τον οβολό σου μακριά
μέσα στο καπέλο του ζητιάνου.

Ετούτη η πλατφόρμα επιβίβασης
είναι μια ξεθωριασμένη αστραπή
κηλιδωμένη απ’ τη βροχή
από δάκρυα κι από λάδια.

View original post 300 more words

Η δική μου η μάνα | Σταύρος Καρακωνσταντάκης

fteraxinas's avatarΦτερά Χήνας

saratsis

Όταν ξεμένει
κι όταν ξεμένω και εγώ
– και δεν είναι λίγες οι φορές
που συμβαίνει κάτι τέτοιο –
με την μάνα μου
καπνίζουμε
από μισό τσιγάρο. Το σπάζει
στη μέση και
καπνίζουμε. Και όπως κάθε
Μάνα
που προσέχει τα παιδιά της
μου δίνει το κομμάτι
που κρατά το φίλτρο.

Εντάξει… νοιώθω λίγο ριγμένος
με τη μοιρασιά
αλλά απ’ την άλλη
Τί να πεις; μάνα μου
είναι.

Πάλι καλά
που δεν
καπνίζει και η αδερφή μου
να λέω!

[εικόνα: Γιώργης Σαράτσης]

View original post

Τρόπαια από τα χρόνια της μητρός | Γιώργος Κοζίας

fteraxinas's avatarΦτερά Χήνας

sarg

Κι αυτές που αγάπησαν στα Κύθηρα
Κι αυτές που κοιλοπόνεσαν στις Θήβες
Κι αυτές που γέννησαν στα λαϊκά νοσοκομεία
μίσχο, φύλλο, ανθό και πέταλο
την άλογη
την εξαυλωμένη
την καβαλημένη φύση

τρόπαια φέρνουν ματωμένα
τρόπαια σωμάτων θεσπεσίων
τρόπαια ανθρώπων λυγισμένων
τρόπαια εραστών
τρόπαια ξένων
τρόπαια αρραβώνων ξεχασμένων

View original post 68 more words