Μελωδία

Να ενδώσουμε στη μελωδία
Στις ρωγμές, της νύχτας
ρυάκια με γάργαρο νερό σιγοτραγουδούν.
Νεράιδες κρατούν με θαλπωρή κραυγούλες
νεογέννητων μωρών.
Τα νυχτερινά μονοπάτια χορεύουν,
ώσπου η άχλη της αυγής συναντά τη μελωδία
στο πετάρισμα των πουλιών…
Πάλλεται στη μουσική του απανωτού κυματισμού της θάλασσας.
Έκταση ψυχής

Φαλούτζα

Φαλούτζα, έρημη κουκίδα στο χάρτη
με τους φοίνικές σου να σχίζουν τον αγέρα.
Ανυπότακτη στο τελεσίγραφο
της αυτοκρατορίας.
Αντιστάθηκες, πόλη μοναχή.
Χάθηκαν τα χαμόγελα των παιδιών.
Οι μανάδες ούρλιαζαν τις βόμβες.
Λίγοι οι υπερασπιστές σου,
Παρανάλωμα ελευθερίας.
Φαλούτζα, οι μισθοφόροι ακόμη
κυνηγούν το φαντασμά σου.

*Από την ποιητική συλλογή “Των ονείρων τα χρώματα” , εκδ. Βιβλιοπέλαγος 2004

Η πληγωμένη Άνοιξη τεντώνει τα λουλούδια της
οι βραδινές καμπάνες την κραυγή τους
κι η κάτασπρη κοπέλα μέσα στα γαρίφαλα
συνάζει στάλα-στάλα το αίμα
απ’ όλες τις σημαίες που πονέσανε
από τα κυπαρίσσια που σφάχτηκαν
για να χτιστεί ένα πύργος κατακόκκινος
μ’ ένα ρολόγι και δυο μαύρους δείχτες
κι οι δείχτες σα σταυρώνουν θά ‘ρχεται ένα σύννεφο
κι οι δείχτες σα σταυρώνουν θά ‘ρχεται ένα ξίφος
το σύννεφο θ’ ανάβει τα γαρίφαλα
το ξίφος θα θερίζει το κορμί της

Στα σύνορα της λογικής μου,
χύνω το μαύρο της νύχτας
και το κίτρινο της μέρας μέσα στο σκαλιστό
μπακιρένιο μπρίκι…
Τα ανακατεύω με λίγο μολυσμένο αέρα
και με περισσότερες έγνοιες.
Τα αφήνω στο γκαζάκι να βράσουν
αρκετή ώρα, και ξαφνικά,
λίγο πριν το καταλάβω,
μέσα με μαζοχιστική ευωδιά,
βλέπω να κοχλάζουν βάναυσα
ανθρωπάκια, ματωμένα συναισθήματα,
ένοχα ταξίδια, γερασμένοι Θεοί,
και δυο πελώριες κόρες ματιών,
να με κοιτάν περίλυπα, σαν δυο φουσκάλες
πονεμένης ευτυχίας…
Χύνω το μίγμα στο πορσελάνινο φλιτζάνι,
ανάβω τσιγάρο, και ατενίζω τον κόσμο
καθισμένος στην πλάτη της αμφιβολίας,
έχοντας μια λέξη σφηνωμένη
στην κόψη των χειλιών: Καλημέρα…

* Από τη συλλογή Άηχες κραυγές (2001). Το ποίημα είναι δημοσιευμένο σε θέση προλόγου στη συλλογή.

Διάβασες πάνω στο όστρακο
το όνομά σου ευδιάκριτα
μαύρες κουκούλες έγνεφαν
το δίκαιο
δεν θα γινόσουν καταπατητής του Νόμου
όμως από ένα πέτρινο σπίτι
σε ένα νησί με πέπλα
ερχόταν η μελωδία μίας άρπας
και ήξερες πως ήταν εκεί
σε ανάκλιντρο και σε περίμενε
είχε βαμμένα τα μάτια με ώχρα
ανέπνεε μαλακά
με το πρόσωπο στο μαξιλάρι
χαμογελούσε και έκλαιγε
και μικρές πεταλούδες άγγιζαν
την φλόγα ενός κεριού μία λεκάνη,
μία λίμνη με νούφαρα
κρινάκια σκόρπια σε αρχαία βάζα
γυναίκες με εσθήτες στόλιζαν τους τοίχους
και ήταν εκεί δική σου
μία απαλή πατρίδα που άνοιγε κι έκλεινε
στους ήχους μουσικής
και ήξερες πως δεν άντεχες
πως δεν γινόταν
πως ποτέ πια δεν θα έφευγες ξανά
εξόριστος απ’
την γυναίκα που αγαπούσες.

… η εξέγερση συνίσταται
στο να κοιτάς
ένα ρόδο μέχρι να σου γίνουν
σκόνη τα μάτια

Φοβάμαι τις λέξεις
που δεν είναι δεμένες με τα βιώματά μου.
Έξω από μένα.
Σαν όνειρα ακυρωμένα.
Σαν απωθημένα.

***

Είναι κάτι βράδυα ναυάγια
(όλο απόγνωση και τρέλα)
που ούτε το φως του πρωινού
δεν ξέρει πώς να τα γιατρέψει.

***

ΟΜΟΝΟΙΑ

Ανθρωποι με αφηνιασμένα βλέμματα,
Φωνές αλλόκοτες,
βαθιά πληγωμένες.

***

Όλη μου η ζωή μια αναμονή.
Από τότε που έφυγες,
τα βράδυα,
σβήνω τα φώτα,
βυθίζομαι,
Δεν καταλαβαίνω αν ξημερώνει.

*”Πληγές”, εκδ. Γαβριηλίδης, 2011.
**Για περισσότερα για την Ασημίνα Ξηρογιάννη επισκεφθείτε το μπλογκ της στο http://varelaki.blogspot.com

ATONEMENT

Every time I sinned a door half opened,
and the angels who in my virtue had never found me beautiful
tipped over the amphora of their floral souls;
every time I sinned, it was as though a door had opened
and tears of compassion dripped among the grasses;
but if the sword of my remorse chased me from heaven
every time I sinned a door half opened
and though men thought me ugly, the angels thought me beautiful.

Continue reading →

Αυγή της ωραιότατης μέρας
που προσέρχεται κι’ όλο φωτίζεται πιο πολύ
το στερέωμα, σαν πρόσωπο
όπου η χαρά αυξαίνει,
όταν καταλαβαίνει τη χάρη του βίου.

Βάρος η κεφαλή μου μεταδίνει
στα μέλη του σώματος κι’ η σκέψη
ομίχλη στην όψη μου.
Δροσερή αύρα της πρωίας
κι’ εγώ αποπνέω ζέστη
που με χωρίζει απ’ τον καλόν αέρα.

Ίδια όλα τριγύρω
κι’ ο απέραντος πόντος αρνιέται
να παρασύρει την ψυxή μου
σε ταξίδια σπουδαία.

Την μακρινή αισθάνομαι αοριστία
κι’ ούτε ακούω τους μυστικούς ψίθυρους,
υποσχέσεις ενάντιες
στη γνώση που απόχτησα.

Άλλες αρχίζουν οι μέρες για κείνον
που τόσα έχει μάθει και δε μαθαίνει
να φαντάζεται πιο πολλά.

Υπήρξα με δύναμη κι’ αίσθημα,
μ’ αισθήσεις παράφορες.
Ήθελα πάντα να περιμένω
κι απομένω αδιάφορη τώρα.
Πώς την ορμή xάνω
και δεν ζητώ, ούτε ανυπόμονη μένω.

*(Συλλογή Αντιθέσεις, 1957) από το βιβλίο Τα ποιήματα της Ζωής Καρέλλη Οι Εκδόσεις των Φίλων, 2000

Στην ενατένιση του δειλινού
αναδύονται μνήμες χαράς κι οδύνης.
Πόσο διαφορετική είναι η αυγή!
Το έγχρωμο σημάδι της
ραντίζει την ψυχή
με της αισιοδοξίας το γλυκό κρασί!

*Από την ποιητική συλλογή “Αιωρούμενο νησί”, University Studio Press, Θεσσαλονίκη 1999 **Αναδημοσιεύεται από το μπλογκ της Μαρίας Πισιώτη στο http://hdyli.wordpress.com/

Οι ύαινες των τραπεζών είναι στημένες στο παιχνίδι του ανίερου θανάτου
Λογοβόμβες εξαπολύουν οι φίλιοι πολιτικοί τους ταυτόσημοι
Αίμα στάζει το χρήμα
αίμα πίνουν οι βρικόλακες του μέλλοντος
Τεχνάσματα να επικρατήσουν οι αχρείοι
Τεχνάσματα το σύστημα της βδέλλας να μην χάσει μια ρανίδα αίμα
Σβήνουν οι φάροι της συμπόνιας
Homo hominι lupus
Και λατινικά και ελληνικά και σαξονικά
και αραβικά
Και πάντων των εθνοτήτων
οι ταυτότητες παραχαράσσουν το ανθρώπινο και ο πόνος
ξιφήρης
έχει
παρουσία μόνιμης λαίλαπας..

*Ποίημα και εικόνα αναδημοσιεύονται από το http://stratisparelis.blogspot.com