Δήθεν αιωνιότητα

Μοναδική του ηδονή το σήμερα•
με το φως του ήλιου και θάλασσα βαθιά γαλάζια
χελιδόνια που δίνουν την τροφή στον αέρα
τιτιβίζοντας ευχαριστημένα σήμερα•

με το νέο δάσος και το χορτάρι και τα ζωντανά
μέρα νύχτα και με φεγγερή σελήνη πολεμούν
οι αλλόφρονες ενάντιοι στους άλλους πλανήτες
για το χρήμα το ματαιόδοξο το θανατηφόρο σήμερα•

εφτά του Αυγούστου ημέρα Τρίτη, στον τροχό του Χρόνου
το έτος 2007 μετά Χριστόν — κι εσύ μόριο φευγαλέας
σκόνης• ένα τίποτε.

Ενδοχώρα

Γκρίζο πρωινό σκελετωμένα δέντρα ορίζοντες τυφλοί•
για ‘κει που πας κανείς δεν σε προσμένει• φώτα χλωμά
ο πεινασμένος κι άλαλος κοκκινολαίμης μόνο
βουβός ο δρόμος κρύο πολύ
πάχνη στο αναποδογυρισμένο χώμα•
–άξιος είμαι πάρε με!

Σήματα

V

Πεινασμένος ο λόγος που καρτερεί σιωπηλά
λέξεις που σημαίνουν λέξεις που δεν σπιθοβολούν
λέξεις που εγείρονται να μιλήσουν πάλι βιαστικά
μην τάχα δεν προλάβουν…

*Από τη συλλογή “Τα Λύτρα”, εκδ. Γαβριηλίδης, 2012.

Το πορτραίτο φιλοτεχνήθηκε από τον Πάμπλο Πικάσσο

”Ιερείς! Διδάσκαλοι! Άρχοντες… γιατί με παραδίνεται σε τέτοια κρίση; Ποτέ μου δεν ασπάστηκα τους νόμους σας.

Ποτέ δεν ήμουν χριστιανός. Έρχομαι από τόπους, που τους νόμους τους δεν ξέρετε ν’ ακούσετε!

Ένα μονάχα θα σας πω:
Είμαι εκείνης της φυλής, που τραγουδά και στους τροχούς και στις αγχόνες. Σας λέω, δεν νοώ από νόμους……”

*Αναδημοσίευση από το http://callinos.blogspot.com/2012/09/blog-post_6.html

Τα χρέη μου τα εξαργύρωσα.
Έδωσα στην αγάπη ένα ρόδο,
στο γέλιο ένα περιστέρι,
στον πόνο μια ηλιαχτίδα,
στη φιλία μία υπόσχεση,
στο όνειρο ένα ουράνιο τόξο,
στους εφηβικούς παροξυσμούς
έδωσα ιπτάμενο χαλί
και σ’ εκείνη τη συμβουλή
ένα βιβλίο.
Τώρα ήσυχη αποχωρώ
κρατώντας των επιλογών μου
το αριστείο.

*Από την ποιητική συλλογή Ηδύλη-ακά τοπία; Ε.Π.Μ., 2008.
**Αναδημοσίευση από το http://hdyli.wordpress.com

με το πρόσωπο κολλημένο στο τζάμι
κοιτάζω εκστατικά
πίσω απ’ τις στάλες της βροχής
ένα πολύχρωμο κόσμο

κρύβω μέσα μου ένα παιδί
με τις τσέπες γεμάτες μπίλιες
μέσα στον χειμώνα
ένα παιδί με δακρυσμένα μάτια
για το γατάκι του που πέθανε
για το λουλούδι που μαράθηκε
για όσους έφυγαν χωρίς επιστροφή

κρύβω μέσα μου ένα παιδί
με τρύπιο παλτό
που λαχταράει τα ζεστά κάστανα
τη γειτονιά και τους φίλους
την άνοιξη που θάρθει

κρύβω μέσα μου ένα παιδί
που δεν δέχεται
πως μπορεί να γελάω
όταν την ίδια στιγμή κάποιος κλαίει

κρύβω μέσα μου ένα παιδί
απαρηγόρητο
που θάθελε να φτιάξει τη ζωή
στα μέτρα της καρδιάς του

*Από τη συλλογή “Τα Αναρχικά” (1979).

Αξιότιμοι κύριοι!
Για – για μια στιγμή!…
Αξιότιμοι κύριοι,
για – και πριν να με πιάσουμε λυγμοί-
Εσείς, κύριε! Κι εσείς!
Κι εσείς, κύριε ποιητά,
που κανέναν δεν μισείς,
για πείτε μου, κύριοι, να χαρείτε,
χωρίς κοσμητικά,
χωρίς τα λόγια να μασάτε ελάτε πείτε,
για πείτε, κύριοι,
για πείτε μου, αρχοντάδες
εδώ είν’ που θεν οι αλητήριοι
να κάψουνε, να πυρπολήσουν τις μανάδες;

*Από τοβιβλίο “Τραγωδία” μετάφραση: Γιώργος Κεντρωτής. Τυπωθήτω 2011.

Εγγυμονούσε
κινδύνους, κι όμως έπρεπε
στο πεζοδρόμιο να κατέβει.

Με τη λαμπρή στολή,
δεν θα ευδοκιμούσε
ανάμεσα στ’ ανυπόταχτο πλήθος,
θ’ αποδοκιμαζόταν
με τη κραυγή — Λαοκρατία.

Κι είχε αποτύχει
η τελευταία επιστράτευση.
Κι οι υπηρεσίες αγωνιούσαν
μπρος στη
πρωτάκουστη απροθυμία.

Η ξένη γυναίκα
και τα λάφυρα
στη σύγκρουση
δεν σπρώχναν κανένα.

Τότες,
κι αφού η ολιγαρχία
δεν έφερε
σπουδαίες αντιρρήσεις,
ο Κωνσταντίνος
είδε το «θεό τους».

Είταν μεσημέρι.
Το φως πολύ.
Η παράδοση
των όπλων σύντομη.
Η συζήτηση ανύπαρκτη.
Μια λέξη μονάχα. «Νίκη».

Έτσι τουλάχιστον είπε.

Την επομένη
«ηθικού ερείσματος υπάρχοντος»
άρχισε η κατασκευή
των δια της βίας χριστιανών
και των χτιρίων
και βέβαια η μάχη.
Ένας φονιάς.
κηρύχτηκε «ισόθεος».
Η Τάξη του κέρδισε.
Και ξαναπέθανε
η επανάσταση.

*Από την ποιητική συλλογή “Η Πράξη”, Πύργος Ηλείας 1985.