ΤΗΣ ΠΛΑΤΗΣ ΣΩΜΑ

Ψιθυριστά τα μιλημένα μην ακουστεί η εύνοια,
σου λέω,
διχάζει τη φωνή μας η εξάρτηση.

Μεσάζοντες στο σήμερα
μηνύματα σύντομα, σε μπλογκ και τοίχους,
οι αρετές μη εφαρμόσιμες,
ψιθυριστά.

Πώς το ελάχιστο να γίνεται πολύ, δεν το εννόησα.
Υλικά αναλώσιμα, φορές ανανεώσιμα
σαν την ευθύνη.

Άλλο δεν έμεινε σου λέω.

Σπάζω τη μέση, άκρες να βρω.
Να ακουστεί και το πολύ,
χωρίς τις έννοιες με ψιθύρους να διχάζω.

Ρυθμός το μέσα μου.

ΠΡΟΣΟΧΗ ΣΤΟ ΔΙΑΚΕΝΟ

Να κρατηθούμε από τις χειρολαβές
να ενεργοποιήσουμε μια κάποια αίσθηση
να μην αδρανήσουμε.
Στη σειρά η κίνηση.
Ο ένας άνθρωπος, πίσω από τον άλλο άνθρωπο.
Ψηλά ο Θεός,
Κάτω ο εαυτός.
Δίπλα το μήπως.
Στο βάθος ίσως.
Αν ενεργοποιούσαμε μία κάποια αίσθηση.

*Από τη δεύτερη συλλογη της ποιήτριας με τίτλο “επιΣτροφή από την απόΣταση” (Μανδραγόρας, 2012)

Ο ποιητής πάντοτε

Έτσι περνώ τις μέρες μου
εν μέσω σκοτεινών τεφρών καιρών
χάρτινων πύργων
και στίχων ερυθρών
ανασκάπτοντας
συλώντας
φέρνοντας στο ημίφως το ρίγος των ανθρώπων
και το μαράζι της πέτρας
μισός στον πάνω και μισός στον κάτω κόσμο
χωρίς εφόδια και γλώσσα καθομιλουμένη
μονήρης και πλάνης
θήραμα του Θεού
και των ανθρώπων.

Οι λύκοι

Μες στης νύχτας το μάτι
φεγγάρια αστράφτουν ξεσηκώματα.
Ξεφεύγουν την παγάνα
ίσκιοι αλλόκοτοι
λύκοι που κατεβαίνουν στους βάλτους
σπίρτα αναμμένα.
Τρίζει η λύσσα στο δόντι.
Ουρλιάζουν
ξερνούν χρόνια σκοτεινά
όνειρα πεθαμένα
τα σπλάχνα δαγκώνουν της σιωπής
της μνήμης τα πεταμένα κόκαλα ξεθάβουν.

Πλέουν στο αίμα.

*Ο Δημήτρης Α. Δημητριάδης γεννήθηκε το 1955 στο Τέμενος Δράμας κι ασχολείται με τη λογοτεχνία και τη δημοσιογραφία. Συνεργάζεται με τα περιοδικά Μανδραγόρας, Κουκούτσι, Φηγός, Iamvos art, 3η Χιλιετία, Φαρφουλάς κ.α. και με τις επιθεωρήσεις πολιτικής και πολιτιστικής παρέμβασης Manifesto και Πολίτες. Τελευταία διατηρεί τη μόνιμη στήλη στην απέναντι όχθη της εφημερίδας μελάνι στην είδηση με θέματα κοινωνικού ενδιαφέροντος, γράφοντας παράλληλα για ραδιοφωνικές εκπομπές λόγου και τέχνης. Έργα του: χωρίς σύνορα και Τα ηχεία του κίνητρου και της υποταγής ενώ σύντομα πρόκειται να κυκλοφορήσουν δύο ακόμη βιβλία του δοκιμιακού λόγου και ποίησης. Υπήρξε τακτικό μέλος της Ενωτικής Πορείας Συγγραφέων και είναι ιδρυτικό μέλος της Λαογραφικής Εταιρίας Ν. Πέλλας.

Με σακάτεψε αυτή η σιωπή
τόσα πρόσωπα με της ζωής το κοκκινάδι
στα μάτια και στα μάγουλα

Ούτε μια λέξη
βγαλμένη από τα σωθικά τους
δεν τάραξε την ησυχία του νεκροταφείου

Ούτε ενα Αχ δεν διέσχισε
την ερημιά των ψυχών [τέτοιες ώρες γίνεται αδυσώπητη]
Βουβοί, θλιμένοι, αμήχανοι
μπροστά στο ανυπέρβλητο

Αυτόχειρας φαντάρος κείτεται
τυλιγμένος με τη σημαία
και τιμητικό άγημα πυροβολεί
τη νοημοσύνη μας

Σαν να πυροβολείται ξανά
Ο νεκρός
Ο νεκρός [αυτο] πυροβολείται ξανά

Ούτε ένα τιμητικό ουρλιαχτό
“εμείς θα ζήσουμε κι ας είμαστε ηττημένοι”
Τέτοια ήττα.

*Από το ιστολόγιο http://aritalogia.blogspot.gr

Οι σταγόνες κυλούν όλες μαζί.
Μπαίνουν η μια μέσα στην άλλη.
Λιώνει η μια μέσα στην άλλη.
Το νερό κυλάει κελαρίζοντας.

Οι σταγόνες κυλάνε τραγουδώντας.

Οι άνθρωποι περνούν όλοι μαζί.
Ο ένας δίπλα στον άλλον.
Χωριστά ο ένας με τον άλλον.
Κρύος αέρας περνά ανάμεσά τους.

Οι άνθρωποι περνούν αναστενάζοντας.

Σήμερα το πρωί κατέβηκα
στις πέτρες – ω οι πέτρες!
Και προκάλεσα και σφράγισα
μια πυγμαχία από πέτρες.

Μητέρα των θνητών αν στον κόσμο
πονούν τα βήματά μου,
είναι από τα χτυπήματα φωτιάς
μιας παράλογης αυγής.

Οι πέτρες δεν προσβάλουν, ούτε
φθονούν τίποτα. Ζητάνε μόνο
αγάπη για όλους, και ζητάνε
αγάπη ακόμα κι απ’ το Τίποτα.

Κι αν κάποιες απ’ αυτές
είναι θλιμμένες, ή
ντροπιασμένες, είναι
γιατί έχουν κατιτί το ανθρώπινο…

Αλλά δεν απολείπει αυτός που κάποια
πέτρα χτυπάει από καπρίτσιο μόνο.
Τέτοια άσπρη πέτρα είναι το φεγγάρι
που πέταξε στον ουρανό από μια κλωτσιά …

Μητέρα των θνητών, σήμερα το πρωί
έτρεξα με τις πέτρες,
βλέποντας το γαλάζιο καραβάνι
από πέτρες,
πέτρες,
πέτρες…

Αν είναι να βαδίσουμε,αδέλφια, στο μαύρο κοιμητήρι
πετάξτε στην αδελφή σας, τελευταία ελπίδα ,
ένα κόκκινο γαρύφαλλο ανθισμένο.
Σαν ξυπνούσανε τα πλήθη,
τις μέρες τις στερνές της Αυτοκρατορίας,
ήταν το δικό σας το χαμόγελο,αδέλφια, κόκκινο γαρύφαλλο
που μας έλεγε ότι όλα γεννιούνται απ΄ την αρχή.
Σήμερα πια ανθίστε στη σκοτεινιά των θλιμμένων φυλακών.
Εμπρός, ανθίστε μέσα στο ζόφο της αιχμαλωσίας,
και πέστε σ΄όλους ότι αληθινά τους αγαπάμε.
Πέστε τους ότι, μέσα από το φεύγα του καιρού,
όλα ανήκουνε στο μέλλον.
Και πως ο βλοσυρός δυνάστης
έχει πιο σίγουρη θανή, παρά ο σκλαβωμένος.

*Tο ποίημα αυτό το έγραψε η Louise Michel σαν ύστατο αποχαιρετισμό στον Théophile Ferré , ηγέτη της παρισινής Κομμούνας και μεγάλο της έρωτα, λίγο πριν αυτός εκτελεστεί το Νοέμβρη του 1871.

Ένα φεγγάρι σιωπηλό
αναρριχήθηκε κρυφά στ’ απόμερα της πόλης
Πέφτει το ασήμι βιαστικά σ’ ενός μυαλού αετοφωλιά
μα βρίσκει τόση ερημιά που άθελα ματώνει.
Γιατί συμβαίνει κάποτε
ενός λεπτού τα θραύσματα
να κάνουνε αμφίβολο το πάθος μιας ζωής.

Μα ίσως και ο θάνατος
να είχε φτάσει πιο νωρίς
Μαζί με το λεπίδι μιας συνήθειας.

*Ποίημα και εικόνα της ανάρτησης αναδημοσιεύονται από το http://poihsh-logotexnia.blogspot.com

Συμφορά μας! Τι κάνεις στο βωμό της δόξας, εσύ, Γουλιέλμε ΙΙ Γερμανέ,
αριστερόχειρα κουλέ από το αριστερό το χέρι, Βίσμαρκ χωρίς καπάκι που
φράζεις τους φούρνους;
Ποιος είσαι εσύ, εσύ με τη σοσιαλιστική χαίτη, Δαβίδ Λόυντ Τζωρτζ,
κλόουν με το φρυγικό σκούφο φτιαγμένο στην Ένωση Τζακ;
Κι εσύ, Ελευθέριε Βενιζέλε, βουτυρωμένη φέτα του Περικλή, πεσμένη
χάμω από την μεριά του βουτύρου;
Κι εσύ, δεν έχει σημασία ποιος άλλος, όλοι οι άλλοι, Briand – Dato – Boselli
σούπα της αναρμοδιότητας μπροστά στα γεγονότα, όλοι εσείς οι αρχηγοί-
Κρατών-ψωμί-πυρομαχικών που χρονολογείστε πολύ πριν τον πόλεμο!
Όλοι! Όλοι! Όλοι! Σκουπίδια, απόβλητα, επαρχιώτικε υπόκοσμε,
πνευματικοί παλιάνθρωποι!
Και όλοι εσείς, οι Αρχηγοί Κρατών, αναρμόδιοι αλήτες, σκουπιδοτενεκέδες
αναποδογυρισμένοι μπροστά στην πόρτα της Στέρησης της Εποχής μας!
Να μη βλέπω κανένα από όλους αυτούς!
Πάρτε μερικά αχυρένια δεμάτια και κάντε ανθρώπους διαφορετικούς από
αυτούς εδώ!
Όλοι έξω από εδώ! Όλοι έξω από εδώ!
Τελεσίγραφο σε όλους, και σε όσους τους μοιάζουν!
Εάν δεν θέλουν να φύγουν δια της βίας, ας μείνουν, αλλά να πλυθούν!

Γενική αποτυχία σε όλα εξ αιτίας όλων!
Γενική αποτυχία σε όλους εξ αιτίας του κάθε τι!
Αποτυχία λαών και της μοίρας τους – απόλυτη αποτυχία!

*Μετάφραση: Γιάννης Σουλιώτης

Είσαι το φεγγάρι
σε μια φθίνουσα ώρα
καθώς μου προσφέρεις
πλευρές του εαυτού σου
κι όταν είσαι πολύ ευτυχισμένος
ή πολύ λυπημένος
είσαι ολόκληρος ο κύκλος
και φωτίζεις το νυχτερινό μου ουρανό.

Είσαι ο ψίθυρος
στο πέσιμο
των φύλλων
έξω απ’ το παράθυρό μου
καθώς το σούρουπο παίρνει τη μέρα μαζί του
σαν ένα πέπλο
και το πρωί
είσαι η φιλική βραχνή φωνή ξυπνώντας
την τρυφεράδα του σπουργιτιού.

Το χιούμορ σου
είναι το υγρό της σωματοκάθαρσής μου
πλένοντας το έδαφος των άλλων
και μέρες μακριά
από τους πόρους μου
ένα δυναμωτικό
ένα τονωτικό βάλσαμο
εναπομείναντα ίχνη
μιας ευωδιαστής ειρωνίας
που σταθεροποιείται
μετά την αναχώρησή σου.

Μετάφραση Δημήτρης Τρωαδίτης

*Η Melissa Petrakis είναι Αυστραλή ποιήτρια ελληνικής καταγωγής. Έχει δημοσιεύσει αρκετές ποιητικές συλλογές με πιο γνωστές τις “The Earth of Us”, “Attic Dweller” και “The Naked Muse”.

Επιστροφή απ’ το όνειρο

Με τη χρυσή βελόνα του παραμυθιού
Κεντάει ο άνθρωπος τα όνειρά του
Μόνο που μερικές φορές τρυπάει
Βαθιά τη σάρκα του και τότε ο πόνος
Τον ξυπνάει και βλέπει κάτω την τρύπια
Κάλτσα του μέσα από εκεί που γλίστρησε
Το όνειρο και έφυγε και πάει.

Το αχ των αγαλμάτων

Ο ποιητής που θα γυρίσει τις πλάτες
Στο θόρυβο και τις οσμές της αγοράς
Όσο και να βουτήξει την πένα του
Στον ουρανό το γαλάζιο απ’ τα ποιήματά του
Θα λείπει το άρωμα του ιδρώτα
Και εκείνο το ανθρώπινο αχ που
Το δανείζονται ακόμα και οι θεοί
Γιατί αλλιώς τα αγάλματά τους
Θα ήταν μόνο πέτρες σκαλισμένες.

Μεθυσμένο μολύβι

Άδικος κόπος όλη τη μέρα σήμερα
Να βρω τις λέξεις για να περιγράψω
Τα χρώματα των λουλουδιών
Το άρωμά τους με είχε μεθύσει
Τόσο πολύ που μόνο ευθείες
Και καμπύλες γραμμές ερωτεύονταν
Πάνω στα απορημένα χαρτιά μου.

*Από τη συλλογή “Αίθουσα αναμονής” (2003)