Πονάω! Μη με αφήνεις μόνη…
Ο χρόνος πέρασε πάνω από το άγγιγμα της ζωτικής κυκλοφορίας
και το πάγωσε,
ιδού το χέρι μου · σύμβολο Πόνου…
Σαπίζει όπως το κεντρί που το κάρφωσε.
Έγινε ένα ρακένδυτο τμήμα της αιωνόβιας αγάπης μου
μέρα με τη μέρα
να μου θυμίζει το Λόγο της απόρριψης…
Δε μπορεί να γράψει πια…
Δεν κινώ τα μέλη μου…
Τα δάχτυλα νεκρώνουν το σταυρό της αναγέννησης,
ώσπου το χέρι μου να φτάσει στο Γολγοθά
και να γευτεί τη Λύτρωση…
…μα, κανείς δε δέχεται το μαρτύριό μου…

Απεβίωσα δύο θανάτων…

Νέττα

I
Μια από αυτές τις μέρες,
θα σηκωθώ απ’ την καρέκλα
και θα γυρίσω όλο τον κόσμο.
Θα πάω σε όλα τα μουσεία
και θα χαζέψω με τις ώρες τα εκθέματα.

Θα διαβάσω όλες τις επιγραφές
και θα μάθω όλα τα κουτσομπολιά
της ανθρωπότητας.

Που ξέρεις,
μπορεί να βρω και φίλους.

Μια από αυτές τις μέρες…

Continue reading →

Cezanne, La_Montagne Ste Victoire (1904)

Κατηγορείστε με, λοιπόν.
Κληροδοτώ σε σας
ετούτο τον κόσμο
που δε σας αρέσει.
Θυμηθείτε μόνο
πως και σε μένα δεν άρεσε.
Αν θέλετε αύριο
να μη σας κατηγορήσουν
τα δικά σας παιδιά,
τώρα ξέρετε τι πρέπει να κάνετε.
Εγώ δε ζητώ να με συχωρέσετε.
Αφήστε με στον τάφο
με σταυρωμένα τα χέρια μου.
Ολόκληρη ζωή τα κρατούσα σταυρωμένα
ώσπου συνήθισα
κι ίσως δε θά ‘πρεπε
να με κατηγορήσετε γι’ αυτό.
Απλά ξεχάστε με.

Ξέρεις την ορμή του βίου μας
τι θέρμην έχει, τι οδονή υπερτάτη.
ΚΑΒΑΦΗΣ

Το σπίτι δεν βλέπει στη θάλασσα,
δεν έχει κήπους ούτε συντριβάνια
μονάχα κτίρια σιωπηλά,
ωχρά μονοπάτια, και το βράδι
πέφτει σαν λάμψη ξαφνική
του καθρέφτη. Κι όλα περισσεύουν.

Έμεινα πίσω, πίσω απ’ τον εαυτό μου,
στη θύμηση, κι απόψε επιστρέφουν
με της επιθυμίας τη χάρη που τα ζωντανεύει
εκείνα τα σώματα που τοσο αγάπησα,
που τόση πρόσφεραν στα μάτια μου αφοσίωση.

Υπομένω τη λάμψη που είχαν εκείνα τα χείλη:
με αγκαλιάζει ένα τραγούδι εχθρικό.

*Μετάφραση: Νίνα Αγγελίδη

**Το ποίημα περιλαμβάνεται στην έκδοση του Κέντρου Ελληνικής Γλώσσας, “Με τον τρόπο του Καβάφη – 20 ξένα ποιήματα”, εκδ. κεγ Θεσσαλονίκη 1999.

Μέθυσα με το νέκταρ των φιλιών σου.
Μπήκες αυθαίρετα στ’ αμπέλι της καρδιάς
και τρύγισες τους καρπούς του Έρωτα.
Έπειτα έφυγες αθόρυβα σαν κλέπτης.

Κι εγώ έμεινα εδώ στο χορό των
αισθήσεων
να βουλιάζω στη δίνη της μοναξιάς,
συντροφιά μ’ ένα μπουκάλι κρασί.
Μέρες τώρα, έγινε φίλος , αδελφός.
Είναι δίπλα μου.
Νιώθει το πάθος που καίει την ύπαρξη.

Τα βράδια άδεια, ανελέητα, δίχως
ξημέρωμα.
Πίνω τον πόνο ως την τελευταία σταγόνα.
Θαμπό το κρύσταλλο του ποτηριού.
Με προσκαλεί να ζωγραφίσω την μορφή σου.

Σκοτεινό το δωμάτιο της απουσίας.
Μόνο η αντάνακλαση απ’ το φως του
φεγγαριού
στ’ άλυκο χρώμα του κρασιού.
Η γεύση του μεστή,δυνατή,ζυμωμένη με τ’
άρωμα του Έρωτα.
Θυμίζει εσένα, που σφράγισες τ’ όνειρά μου
με μεθυσμένες ψηφίδες νοσταλγίας.

Κι εγώ έμεινα εδώ στην καταιγίδα
των αναμνήσεων
ν’ ανιχνεύω το περίγραμμα των χειλιών σου
σε μισοτελειωμένα ποτήρια.
Παραδομένος στη ζάλη του ποτού,
αναρωτιέμαι…
Είσαι αλήθεια ή μια ψευδαίσθηση στο
μεθύσι του νου;

*Τιμητική διάκριση στο διαγωνισμό ποίησης με θέμα ΕΡΩΣ-ΟΙΝΟΣ-ΑΜΠΕΛΟΣ.

Έβαλα το πηλίκιό μου στο κλουβί
και βγήκα με το πουλί στο κεφάλι
Λοιπόν;
δε χαιρετάνε πια;
ρώτησε ο διοικητής
Όχι
δε χαιρετάνε πια
απάντησε το πουλί
Α, καλά συγχωρείστε με
νόμιζα πως χαιρετάνε
είπε ο διοικητής
Συγχωρεμένος. κάθε άνθρωπος μπορεί να κάνει λάθος
είπε το πουλί.

*Μετάφραση: Τάσος Κόρφης

Δε θα μείνει στη νύχτα ούτ’ ένα αστέρι.
Δε θα μείνει η νύχτα.
Θα πεθάνω και μαζί μου όλο τ’ ανυπόφορο σύμπαν.
Θα σβήσω τις πυραμίδες, τα μετάλλια,
τις ηπείρους και τα πρόσωπα.
Θα σβήσω το θησαύρισμα του παρελθόντος.
Θα κάνω σκόνη την ιστορία, σκόνη τη σκόνη.
Κοιτάζω τώρα το στερνό ηλιοβασίλεμα.
Ακούω το στερνό πουλί.
Κληροδοτώ το τίποτα σε κανέναν.

*Μετάφραση: Αργύρης Χιόνης

Κόρδοβα.
Μακρινή και μόνη.

Άλογο μαύρο, φεγγάρι μεγάλο
κι ελιές στο δισάκι μου.
Αν και ξέρω τους δρόμους,
ποτέ δεν θα φτάσω στην Κόρδοβα.

Μέσ’ απ’ τον κάμπο, μέσ’ απ’ τον αέρα
άλογο μαύρο, φεγγάρι κόκκινο.
Ο θάνατος με κοιτάζει
απ’ τους πύργους της Κόρδοβα.

Αχ, τι δρόμος μακρύς!
Αχ, γενναίο άλογό μου!
Αχ, και με περιμένει ο θάνατος,
πριν φτάσω στην Κόρδοβα!

Κόρδοβα.
Μακρινή και μόνη.

*Μετάφραση: Μόσχος Λαγκουβάρδος

μην τις επαναπροσδιορίσεις
για σένα για μένα
σαν από ράμφος πέσαν
στων άσιτων τα πινάκια
λέξεις λυμένες
της χρήσης της συναδέλφωσης
οι ομιλίες κρατήθηκαν από όσα κρατάμε
όσα πετάμε
λέξεις λυμένες α
ν θα τις αναπροσδιορίσεις ας τις λύσεις
ξανά
και ξανά
και ας τις ρίξεις
στα πινάκια πιο νέων πιο άσιτων

*Από την ποιητική συλλογή της «Κρυπτογραφίες».

(για τον Μύθο)

Ευτυχισμένοι που μας ευλόγησε δοξάζουμε την υπόστασή του
λατρεύοντας τον απλόχερα
στα μεγαλοπρεποφανή του θυσιαστήρια
γλύφοντας κόκαλα και χορταίνοντας φαντασμαγορία
σε φωταγωγημένες τελετές
Κραδαίνουμε τα ξίφη της αφοσιώσεως και του μένους μας
του ακατεύθυντου
ουρλιάζοντας ιαχές θαυμασμού
μεθυσμένοι από τη θελκτική οσμή ανθέων που αναδίδουν
τα μυρωδάτα κόπρανα της εστίας
και γεμάτοι συγκίνηση
ανάμεσα στις φλόγες των πανηγυρισμών
θυσιαζόμαστε στον “Εν τούτω νίκα” βωμό…
Δε μας ζητείται καν.
Δεν έχουμε δικαίωμα επιλογής.
Η θυσία είναι αυτονόητη.

…το μόνο που θα μας ζητηθεί είναι να συντομεύουμε,
διότι έπονται οι θυσίες όσων αδημονούν λίγο πιο πίσω
και των παραπλανημένων δικών μας
που πρώτοι σπρώχνουν τον Πελία τους,
για να ικανοποιήσουν περήφανα το κάλεσμα
του λαίμαργου τούτου βωμού
που κατάπιε πλήθη πιστών,
κοινωνίες ολόκληρες αδύναμες ν’ αποδεχτούν τις αλήθειές τους,
χάνοντας έτσι το νόημα της ύπαρξης τους και πότε-πότε
την ίδια τους την ύπαρξη…

*Από το κεφάλαιο «Μύθοι» του βιβλίου «Δίδυμοι Πύργοι – Ήμουν κι εγώ εκεί!»
**Για επικοινωνία με τον ποιητή γράψτε στο viglapublications@yahoo.gr