Δεν ήρθε και
που τον περίμενες
σ’ αφήνει με την εικόνα του
να φτερουγίζει στο δωμάτιο
απ’ τη λάμπα στο τραπεζάκι
το σημειωματάριό σου γεμάτο
ποιήματα για κείνον
να μπαίνει σαν μια
λουρίδα φως στον τοίχο
αντιφεγγίζοντας
στο πρωινό κάνοντάς σου
τρυφερό έρωτα

ξάφνου η απουσία του
γίνεται πιο βασανιστική.

Man Ray, Rayogramme (1926)

Οι απόντες φυσάνε κι η νύχτα είναι πυκνή.
Η νύχτα έχει το χρώμα των ματόκλαδων του νεκρού.
Όλη τη νύχτα φτιάχνω τη νύχτα. Όλη τη νύχτα
γράφω. Λέξη τη λέξη γράφω τη νύχτα.

*Μετάφραση: Ρήγας Καππάτος

Οι μέρες που ακολούθησαν
σταμάτησε η βροχή
να μου πει στο αυτί
αυτά τα πράγματα
που έλεγε στο θεατράκι

Φύσαγε ένα ανάλαφρο αεράκι
Μου χάιδεψε τα αυτιά και μίλησε:

«ψιθυρίζουν εδώ ακακίες
που η βροχή τις μεγαλώνει».

Ο ήλιος χαλαρός κατέβαινε
πίσω από το λοφίσκο για να δει τι
υπάρχει από την άλλη πλευρά.

Ανήκω σε μένα
Κι όμως δεν ανήκω
Δεν είναι δικές μου οι σκέψεις μου
Δεν υπάρχω δεν υπάρχω δεν υπάρχω
Είμαι αποτέλεσμα της φαντασίας μου
Αναπνέω αναπνέεις αναπνέει
Γελάω γελάς γελάει

Τραγελαφική εικονική πραγματικότητα
Πιρούνια πέφτουν απ’ τον ουρανό
Άγριες σκοτεινές οπτασίες
Από τα βάθη της αβύσσου
Κρέμομαι από το σύμπαν σαν μαριονέτα
Κινούμαι κυκλικά στο χάος
Πετάω πετάς πετάει

Αιωρούμαι στο κενό
Που είναι γεμάτο μαύρο πύον και καυτή λάβα
Είμαι ένας μαγικός αυλός
Ένα κείμενο που χαράχτηκε σε έβενο
Με κυνηγάει ο Κυανοπώγων
Και το βιολί συνεχίζει
Συνεχίζει να παίζει Μότσαρτ
Κι εγώ πέφτω πέφτω πέφτω

Το κρασί τελείωσε
Πέφτω
Το κουδούνι χτυπάει
Πέφτω
Ανοίγω την πόρτα
Σηκώθηκα
Ένα γαλάζιο σύννεφο μπήκε μέσα
Μπήκε μέσα μου σαν μεταμορφωμένος Δίας
Κι εγώ είμαι μια ξένη
Ξένη
Υπάρχω μα δεν υπάρχω
Δεν αναπνέω δεν αναπνέεις δεν αναπνέει
Ρέω σαν σκέψη στον εγκέφαλό σου
Κλείσε το βιβλίο
Κλείσε το βιβλίο
Κλείσε το βιβλίο
Κλείσε το βιβλίο
Κλείσε το βιβλίο

*«Τα ποιήματα της τρελής», εκδ. Γαβριηλίδης, 2009

Οι πολιτείες της αδικίας είναι κυκλωμένες
E τις κυκλώνουν
συνοικισμοί, νεκροταφεία και φυλακές,
βλέφαρα, που έχουν λιώσει από όνειρο και κλάμα,
δάχτυλα πεινασμένα που παλεύουν με τη νύχτα
για ένα φεγγάρι δαγκωμένο,
οι πολιτείες της αδικίας είναι κυκλωμένες…
Όμως κανείς δεν ξέρει
πότε γίνονται ηφαίστεια οι πληγές, πότε οι ανατριχίλες γίνονται σεισμοί
κι ο πόνος ο ανθρώπινος δεν είναι μια εύκολη στιγμή για να
ξελογιαστεί
δεν είναι ούτε καρδιά ούτε συνείδηση για να τον αγοράσετε…
…Όταν κόμπαζε ο θάνατος
τσαλαπατώντας πολιτείες και σπαρτά,
όταν όλες οι πόρτες είχαν κουφαθεί και βουβαθεί,
αυτοί βγήκαν στους ναρκωμένους δρόμους,
βγήκανε να τον αντιμετωπίσουν,
ξέροντας πολύ καλά πως δεν ήταν ένα λουλούδι
να σκύψουν, να το κόψουν και να το καρφώσουν στο στήθος τους.
Έτοιμοι για το μέγα ρίγος,
όρμησαν μέσα σε γρανάζια και τροχούς
να σταματήσουνε το μακελειό,
να στομώσουν την έκρηξη…

Δρόμοι παλιοί που αγάπησα και μίσησα ατέλειωτα

κάτω απ’ τους ίσκιους των σπιτιών να περπατώ

νύχτες των γυρισμών αναπότρεπτες κι η πόλη νεκρή.

Την ασήμαντη παρουσία μου βρίσκω σε κάθε γωνιά

κάμε να σ’ ανταμώσω κάποτε φάσμα χαμένο του πόθου μου κι εγώ.

Ξεχασμένος κι ατίθασος να περπατώ

κρατώντας μια σπίθα τρεμόσβηστη στις υγρές μου παλάμες.

Και προχωρούσα μέσα στη νύχτα χωρίς να γνωρίζω κανένα

κι ούτε κανένας κι ούτε κανένας με γνώριζε με γνώριζε.

Ο Τάσος Λειβαδίτης έφυγε σαν χθες, 30 Οκτώβρη του 1988

ΔΙΑΠΙΣΤΩΣΕΙΣ

Οι ονειροπόλοι στέκονται πάντα στην άκρη γιατί μόνον
Από κει θα περάσει
οι φτωχοί που τους ελεούν προσφέρουν μεγαλόψυχα τον
εαυτό τους
οι λέξεις μεγαλώνουν μέσα σε βράδια λησμονιάς
γυναίκες σιδερώνουν τα ξένα ασπρόρουχα κι ύστερα
πηγαίνουν στην πόρτα και κλαίνε
κι αυτός που κάνει έναν μεγάλο κύκλο πριν πάει στο
σπίτι του, γιατί δε θέλει ακόμα να το παραδεχτεί
– όχι, μη με ρωτάς, τίποτα δε θα επανορθωθεί
παιδιά έρημα που φεύγουν αθόρυβα απ’ την παιδική
ηλικία
ανέμελα πουλιά που βρίσκονται ένα ολόκληρο χρόνο
σε άδεια
τ’ αγάλματα έχουν κι αυτά τις μλαγχολικές τους
ώρες
ποιήματα – κλειδιά για την τρέλα ή τον ουρανό
η φήμη – αυτό το σφαγείο
ονειρεύομαι ένα νοσοκομείο για τ’ άρρωστα παραμύθια,
κύκνους μες στα καπέλα των κατάδικων, δάφνες
για νικημένους
εμείς οι ξεχασμένοι που μας αρκεί ένα χαμόγελο για
να περάσουμε τα σύνορα του κόσμου.
Αντίο, αντίο… Τίποτα δε θα επανορθωθεί…

Η ΜΕΓΑΛΗ ΑΜΑΡΤΙΑ

Οπωσδήποτε θα είχα κάνει μεγάλα πράγματα
στη ζωή μου, αλλά είχα γεννηθεί πολύ απασχολημένος,
θέλω να πω (τι να πω και ποιος να καταλάβει)
– έμενα τότε σ’ ένα άθλιο ξενοδοχείο κοντά στο σταθμό,
τα τρένα φεύγαν γρήγορα σαν τις Εποχές, τα βράδια
ακουγόταν άξαφνα ένας πυροβολισμός απ’ το
παρελθόν κι η νοσταλγία με σκότωνε, ενώ η μαραμένη
καμαριέρα έστρωνε τα σεντόνια, τυλιγμένη μες στο
πυκνό μυστήριο μιας ζωής που σπαταλήθηκε άδικα, και
θυμόμουν τη μητέρα που μού ‘λεγε πως μια είναι η
μεγάλη αμαρτία, “παιδί μου” έλεγε κι εγώ καταλάβαινα,
γιατί υπάρχουν πολύ λίγα λόγια στον κόσμο –
όπως κι οι πιο ωραίες ιστορίες θα ειπωθούν για μας
όταν δε θά ναι πια κανείς να τις ακούσει.

90 χρόνια από την γέννησή της
Denise Levertov (24/10/1923 – 20/12/1997)

«Ο Κόσμος δεν είναι κάτι να  
κοιτάς,  είναι κάτι εντός του να υπάρχεις»
Mark Rudman

Κοιτάζω και βλέπω.
Το κοίταγμα είναι ένας τρόπος ύπαρξης: γίνεται κανείς,
κάποιες φορές, ένα ζευγάρι περιπατητικά μάτια.
Που πάνε όπου το βλέμμα πάει τον καθένα.

Τα μάτια
σκάβουν κι ανοίγουν λαγούμια μες τον κόσμο.
Ψηλαφίζουν
το σάλπισμα, τ’ ουρλιαχτό, το μαδριγάλι, την κραυγή.
Ο Κόσμος και το παρελθόν του,
τόσο
ορατά  παρόντα,  στέρεα και σκιώδη  
που κοιτάζουν εκείνον που κοιτά .

Κι η γλώσσα; Οι Ρυθμοί
του αντίλαλου και της παρεμβολής ;
Αυτή είναι
ένας τρόπος αναπνοής.

Αναπνοής  που συντηρεί    
την αναζήτηση,
να πορεύεσαι  και να θωρείς ,
διαμέσω του κόσμου,
εντός του.

Denise Levertov (1923-1997): Μια από τις σπουδαιότερες ποιητικές φωνές του 20ού αι. Βρεττανή πολιτογραφημένη αμερικανίδα  και αυτοσυνειδητοποιημένη ποιήτρια από πολύ νεαρή ηλικία, διακρίνεται για το ιδιαίτερο ενός στοχαστικού λυρισμού  και την ικανότητα περιγραφής του ζοφερού και του  ανυπόφορου από μια άνευ, φόβου η πάθους, θέση ποιητικής παρρησίας και εποπτείας του καιρού της. Εκφράστηκε ενεργά κατά του πολέμου στο Βιετνάμ και πήρε μέρος σε αρκετές  δράσεις κατά του. Υποστήριξε θερμά την ικανότητα των ατόμων να αλλάζουν τις αρνητικές συνθήκες της ζωής τους  με κοινή οργανωμένη προσπάθεια καθώς και την αξιοπρέπεια των γυναικών ως υποκειμένων . Ένα μεγάλο μέρος του έργου της διαπνέεται από θέματα οντολογικά και θεολογικά και πολλά από αυτά αποτελούν φιλοσοφική σπουδή σχετικά με το θείον. Εξέδωσε 24 ποιητικές συλλογές ενώ βραβεύτηκε επανειλημμένα για το έργο της από διάφορους οργανισμούς.  

*Μετάφραση-επιμέλεια βιογραφικού σημειώματος: Αθανασία Δανελάτου.
**Αναδημοσίευση από τη Θράκα http://thraka-magazine.blogspot.gr.

Αδιόρατη
η μεμβράνη των ημερών
βαμμένη στη σιωπή
μιας ελάχιστης
εξομολόγησης
χάρτης αχνός
ελλιπούς ονείρου
φτερό πεταλούδας

αν την αγγίξω
θα γίνει σκόνη
κι αυτό το τίποτε
θα είναι
όλη μου η μνήμη.

*Από τη συλλογή “Όσο κόκκινο μου αρνήθηκες”, εκδ. Οσελότος.

Μην αναφερθώ σε νεκρούς

———–
Και τώρα τι;
Και τώρα που δεν είναι τίποτα εδώ, τι;
Μήπως να φύγουμε κι εμείς;
Να κατηφορίσουμε προς τα πίσω;
Αφού για άλλα ξεκινήσαμε και αλλού τώρα ξαπλώνουμε
μήπως να παραδοθούμε και να περιμένουμε θλιμμένοι;
Ή, αν θέλουμε, μπορούμε να τρέξουμε ζαλισμένοι
λίγο κλάμα θα βοηθήσει
μην αναφερθώ σε νεκρούς
θα κρύψω μερικά κομμένα λουλούδια
κάτω από πέτρες και πίσω από τα μαλλιά σου
αφού τώρα τι;
Τι μένει να αναμένουμε
όντας οι μόνοι νικητές;
————–

Δε θα υπάρξει απώλεια
————-
Ο κόσμος δε θυσιάζει
ούτε θυσιάζεται εύκολα πια.
———
Η τύχη μάλλον περισσότερο μας αγνοεί.
——–
Μη μιλάς για σκιές
το φως ενοχλεί περισσότερο.
——–
Το να ανατινάζεις τον κόσμο
είναι πιο δημιουργικό από το να τον υπομένεις.
Επιδίωξε τη σφαίρα τους
οι ήδη νεκροί δεν ξαναπεθαίνουν,
ελευθερώνονται.
————
Το παραλήρημα δηλώνει όραμα
κι η προσευχή αποτελεί κατάλυση ηθικής.
——-
Δεν θα υπάρξει απώλεια
η άνοιξη παραμένει άνοιξη.
—————
Μα στο τέλος οφείλουμε
πάντα μία συγγνώμη.
—————

*Από τη συλλογή “Σύντομα όλα θα καίγονται και θα φωτίζουν τα μάτια σου”, εκδ. Ροές 2009